فیلم The Lady in the Van 2015

طبق راهنمایی او، اینجا باید باشد! افسانهٔ او همچنان ادامه دارد. منظورم مگی اسمیت بود؛ او ۸۲ ساله است و هنوز بازی‌هایش می‌تواند با بازیگران جوان‌تر رقابت کند. داستان از منظر شخصی روایت می‌شود که درباره نقشی که او بازی کرده حرف می‌زند؛ به‌همین‌خاطر گاهی کمی کم‌رمق به‌نظر می‌رسد. در غیر این صورت اگر فیلم صرفاً حول او ساخته شده بود، شایستهٔ اسکار می‌بود. اتفاقاً...

طبق راهنمایی او، اینجا باید باشد! افسانهٔ او همچنان ادامه دارد. منظورم مگی اسمیت بود؛ او ۸۲ ساله است و هنوز بازی‌هایش می‌تواند با بازیگران جوان‌تر رقابت کند. داستان از منظر شخصی روایت می‌شود که درباره نقشی که او بازی کرده حرف می‌زند؛ به‌همین‌خاطر گاهی کمی کم‌رمق به‌نظر می‌رسد. در غیر این صورت اگر فیلم صرفاً حول او ساخته شده بود، شایستهٔ اسکار می‌بود. اتفاقاً آن راوی یک نویسندهٔ واقعی است، بنابراین فیلم در کنار پرداختن به خودِ راوی، چهرهٔ او را هم خیلی خوب نشان می‌دهد. فیلم الهام‌گرفته از داستان واقعی زنی سالخورده است که در دههٔ ۷۰ میلادی به‌مدت پانزده سال در ون زندگی می‌کرد و در پیاده‌روهای مسکونی لندن پارک می‌نمود. این اثر رمز و راز وضع و رفتار او را بازمی‌کند. من ابتدا انتظار داشتم فیلم شبیه Little Miss Sunshine، یک فیلم جاده‌ای، باشد؛ اما وقتی فهمیدم فیلم زندگینامه‌ای است، از کلیت آن تحت تأثیر قرار گرفتم. این یک کمدی-درام دلنشین است که کمی تعلیق هم در قصه دارد. در واقع کلیت فیلم خوب شکل می‌گیرد به‌خاطر رخداد ابتدایی‌ای که از ما مخفی نگه داشته می‌شود و در پایان فاش می‌گردد. تا حدی فضاهای فانتزی هم در آن دیده می‌شود، به‌ویژه پایان که کمی بیش از اندازه فانتزی بود. شخصیت مری شپارد مرا یاد خانم جولیا ویکت از سری انیمیشن مستر بین انداخت؛ رفتاری شبیه بی‌اعتنایی نسبت به دیگران داشت، مخصوصاً وقتی اطرافیانش احترام یا دلسوزی نشان می‌دادند، او نسبت به آن‌ها شکاک و بی‌تفاوت بود. فیلم در لوکیشن‌های واقعی فیلم‌برداری شده که برای فیلم‌سازی یک امتیاز است و به ما این امکان را می‌دهد از نزدیک شاهد اصل ماجرا باشیم. ۸/۱۰ همان‌طور که نویسنده خودش در پایان می‌پذیرد، او کمی ماجراها را تقویت کرده، اما بیشتر ماجراها آن‌قدر واقعی‌اند که نمی‌توانستید آن‌ها را بسازید. او خانه‌ای جدید در خیابانی مرفه در کمدنِ لندن می‌خرد و درمی‌یابد که محله توسط زنی کم‌رو و بدبو که در ون زنگ‌زده‌اش زندگی می‌کند «خراب» شده است. وقتی زمان رفتن او فرا می‌رسد، زن مقابل خانهٔ جدید او پارک می‌کند و از او می‌خواهد از امکاناتش استفاده کند. این آغاز دوستی‌ای است که طی پانزده سال شکل می‌گیرد و بنِت (الکس جنینگز) درمی‌یابد که این زن جالب و بااستعداد است. در ابتدا قضاوت دربارهٔ او (دیم مگی اسمیت) آسان است، اما هرچه جلوتر می‌رویم درمی‌یابیم که زندگی به‌ظاهر موقتش کاملاً به‌کارش آمده، هرچند برای همسایگان محترم‌ترش آزاردهنده است. داستان رابطهٔ آن‌ها را همان نمایش‌نامه‌نویس مشهور روایت می‌کند که اغلب با خودش صحبت می‌کند و این سلسله گفتگوها تنها وجود او را زیر سؤال نمی‌برد، بلکه وجود خودِ راوی را هم به پرسش می‌کشد. روایت او طناز، تیزبین و به‌طرزی سرگرم‌کننده پراحساس است و کل ماجرا با اجرای بازیگری تکمیل می‌شود که به‌نظر می‌رسد از بازی در نقش زنی با چنین شخصیتِ واقعی‌ای لذت می‌برد. فیلم کمی طولانی است و در پایانِ قابل‌پیش‌بینی‌اش اندکی نفس کم می‌آورد، اما باعث می‌شود دربارهٔ بی‌خانمانی، سالمندی و میزان رضایت‌بخشی زندگی کمی تأمل کنید.