فیلم Driving Madeleine 2022

«چارلز» (دنی بون) راننده تاکسی پاریسی‌ای است که کاملاً خسته و بی‌حوصله شده و سفری به آن سوی شهر به او محول می‌شود. او چندان دل‌مشغول انجام کار نیست، اما کرایه‌اش وسوسه‌انگیز است و به همین خاطر به دنبال «خانم کلر» (لین رنو) می‌رود. او ۹۲ ساله است و به‌اجبار باید به خانه سالمندان نقل‌مکان کند. در مسیر، گفت‌وگوی ابتدا کوتاه و تک‌کلمه‌ای آن‌ها کم‌کم...

«چارلز» (دنی بون) راننده تاکسی پاریسی‌ای است که کاملاً خسته و بی‌حوصله شده و سفری به آن سوی شهر به او محول می‌شود. او چندان دل‌مشغول انجام کار نیست، اما کرایه‌اش وسوسه‌انگیز است و به همین خاطر به دنبال «خانم کلر» (لین رنو) می‌رود. او ۹۲ ساله است و به‌اجبار باید به خانه سالمندان نقل‌مکان کند. در مسیر، گفت‌وگوی ابتدا کوتاه و تک‌کلمه‌ای آن‌ها کم‌کم عمیق، صمیمی و رازآلود می‌شود؛ خانم کلر جزئیات خصوصی و آسیب‌زای زندگی‌اش را فاش می‌کند و چارلز هم در پاسخ، در خلال چند فنجان قهوه، برخوردی با ژاندارم‌ها، یک بستنی و گفت‌وگوهای تأثیرگذار، همراهی‌اش می‌کند. بخش عمده‌ای از گذشته او از طریق بازی آلیس ایزاز در نقش خودش در جوانی و ژرِمی لهرت در نقش شوهر/ظالمش — که او برای مقابله با خشونت او راه‌حلی تکان‌دهنده و بسیار مؤثر دارد — برای بیننده بازآفرینی می‌شود؛ همچنین پسرش متیو (هادریل روئر/توماس آلدن) در شکل‌گیری نگاه کنونی این پیرزن به زندگی نقش مهمی داشته است. آنچه فیلم را جذاب نگه می‌دارد، دیالوگ‌های خوش‌ساختی است که در فضای محدود خودروی آن‌ها جریان دارد؛ شخصیت‌ها به‌خوبی با هم کنار می‌آیند و تعادلی دلپذیر بین جدی و سبک برقرار می‌شود. هرچند پایان فیلم از نظر من تا حدی به احساساتی‌شدن نزدیک می‌شود، اما در مجموع این نگاه به سن و نگرش‌ها تماشایی و لذت‌بخش است.