فیلم کره ای Battle for Incheon: Operation Chromite 2016

اما همه‌چیز درباره‌ی زیرعملیات «ایکس-ری» بود. آوردن ستاره‌ها از صنعت فیلم دیگر موضوع جدیدی نیست و اغلب برای جلب توجه بین‌المللی انجام می‌شود. حالا نوبت لیام نیسون بود که در یک فیلم کره‌ای حضور پیدا کند. او تغییر زیادی نکرد؛ نقش یک آمریکایی را بازی کرد و به انگلیسی آمریکایی صحبت کرد، اما فرصت کافی برای بروزِ ایفای نقشش نداشت؛ درحالی‌که نقش او مهم بود. شخصاً...

اما همه‌چیز درباره‌ی زیرعملیات «ایکس-ری» بود. آوردن ستاره‌ها از صنعت فیلم دیگر موضوع جدیدی نیست و اغلب برای جلب توجه بین‌المللی انجام می‌شود. حالا نوبت لیام نیسون بود که در یک فیلم کره‌ای حضور پیدا کند. او تغییر زیادی نکرد؛ نقش یک آمریکایی را بازی کرد و به انگلیسی آمریکایی صحبت کرد، اما فرصت کافی برای بروزِ ایفای نقشش نداشت؛ درحالی‌که نقش او مهم بود. شخصاً بیشتر به‌خاطر حضور نیسون تا نام کارگردان کنجکاو بودم. فیلم تا حدی توقعم را برآورده کرد، اما در کل کمی ناامید شدم. این هم یک فیلم کره‌ای با موضوع جنگ است که بر اساس رویدادهای واقعی ساخته شده؛ به نظر می‌رسد تنها برخی رخدادها الهام‌بخش بوده‌اند و نه تمام جزئیات، چون برخی عناصر برای نسخه‌ی سینمایی احساسی و بزرگ‌تر شده‌اند. به نظرم این برخلاف آن عنصر متمایزی است که معمولاً در فیلم‌های کره‌ای جذبم می‌کرد. خودم سراغ فیلم‌های کره‌ای رفتم برای تأثیرات احساسی قوی‌شان، اما پس از سال‌ها تماشای تعداد زیادی از این آثار، فکر می‌کنم آن زیرتم احساساتی بیش از حد استفاده شده است. این یک فیلم جنگی است و تلفات قابل انتظارند — نه از دید تماشاگر، بلکه برای شخصیت‌ها. بنابراین وقتی پیامدها روشن است، فیلم از این موضوع بیش از حد بهره می‌برد. مطمئنم این فیلم برای مخاطب بومی جنبه‌ی میهن‌پرستانه دارد، اما برای بقیه دنیا ممکن است کمی اغراق‌آمیز باشد. داستان دربارهٔ یک مأموریت سری است که سرویس اطلاعاتی کرهٔ جنوبی پس از اشغال بیشتر قلمروهایش در سال ۱۹۵۰ انجام می‌دهد. ژنرال داگلاس مک‌آرتور از نیروهای آمریکا با ائتلاف سازمان ملل طراح اصلیِ ضربه‌ای راهبردی است؛ تیم او در عملیاتی به نام «ایکس-ری» باید مسیر را برای عملیات بزرگ‌تر «کرومایت» هموار کند. «کسی با صرفِ سال‌ها زندگی پیر نمی‌شود؛ مردم تنها با ترک آرمان‌هایشان پیر می‌شوند.» تیمی که خانواده و دوستانشان را پشت سر گذاشته‌اند باید آمادهٔ فداکاری برای وطن باشند. هدف اولیه‌شان دست یافتن به استراتژی‌های نظامی شمال بود، اما پس از مجموعه‌ای از پیچ‌وخم‌ها، ماجرا فراتر می‌رود. تلاش شجاعانهٔ آنها موضوع اصلی فیلم است. با این حال احتمال دنباله کم است؛ خصوصاً با توجه به معنای عنوان: فیلم اساساً دربارهٔ زیرعملیات «ایکس-ری» است که خود بخشی از «کرومایت» است، و پایان فیلم نشان می‌دهد داستان قابل‌توسعه‌ی زیادی باقی نمانده. اکثر بازیگران را می‌شناسم و همگی خوب بودند. ساختن فیلمی دربارهٔ رویداد واقعی ارزش داشت، اما به نظرم این بهترین کار کارگردان نیست. به‌ویژه فیلمنامه در چند بخش — عمدتاً در صحنه‌های تقابل میان دو نیروی نظامی — غیرواقعی به‌نظر می‌رسید. هرچند در چنین فیلم‌هایی تا حدی می‌توان این امر را پذیرفت چون برای ایجاد هیجان و برجسته‌کردن دلاوری‌ها انجام می‌شود. اگر به‌خاطر لیام نیسون سراغ فیلم رفته‌اید، ناامید خواهید شد؛ او در حضور کوتاهش بی‌نقص بود، اما غیبتش در میدان عمل طرفدارانش را آزرده خواهد کرد. برای من کمی شبیه «پاپ‌آی» با پیپ و در دریا به‌نظر آمد — چند جملهٔ خوب هم داشت، اما حضورش محدود بود. با وجود ناامیدی، فیلم دیدنی است. زمان‌بندی و ریتم معقول و جلوه‌های بصری قابل‌قبولی دارد و ارزش یک بار دیدن را دارد. از نگاه تاریخی هم می‌توان چیزهایی آموخت، اما چیزِ خاصی فراتر از آن نیست. هرچه در بخش‌های اولیه می‌گذرد، ۳۰ تا ۴۰ دقیقهٔ پایانی بیشترین ارزش را دارد اگر از فیلم‌های جنگی و اکشن خوشتان بیاید. با این حال من آن را به طور قاطع توصیه نمی‌کنم، به‌ویژه اگر پیش‌تر فیلم‌های زیادی دربارهٔ جنگ و عملیات جاسوسی دیده‌اید. نکتهٔ آخر اینکه به آن سایت‌هایی که امتیاز خیلی پایینی داده‌اند بیش از حد اعتماد نکنید؛ فیلم بین متوسط و خوب قرار می‌گیرد، پس تصمیم نهایی با شماست اما برای هر نتیجه‌ای آماده باشید. ۶.۵/۱۰