فیلم What a Wonderful Family! 2016

یک زوج سال‌ها در کنار هم، با مانعی تازه روبه‌رو هستند. فکر می‌کردم فیلم صرفاً یک کمدی به سبک ژاپنی باشد، که تا حدودی همین‌طور هم بود، اما توانایی جذب مخاطب جهانی را هم داشت. جدا از تأثیرات فرهنگ ژاپنی، طرح داستان و شخصیت‌ها طوری طراحی شده‌اند که قابل مقایسه با آثار مشابه از دیگر نقاط جهان‌اند. اگر طرفدار فیلم باشید یا حتی بینندگان عادی با...

یک زوج سال‌ها در کنار هم، با مانعی تازه روبه‌رو هستند. فکر می‌کردم فیلم صرفاً یک کمدی به سبک ژاپنی باشد، که تا حدودی همین‌طور هم بود، اما توانایی جذب مخاطب جهانی را هم داشت. جدا از تأثیرات فرهنگ ژاپنی، طرح داستان و شخصیت‌ها طوری طراحی شده‌اند که قابل مقایسه با آثار مشابه از دیگر نقاط جهان‌اند. اگر طرفدار فیلم باشید یا حتی بینندگان عادی با این گونه قصه‌ها آشنا باشند، برخی کلیشه‌ها—به‌خصوص نمونه‌های پایه‌ای—غیرقابل‌اجتناب‌اند. با این حال برای من که این اولین تجربه دیدن چنین فیلمی از ژاپن بود، از تمام لحظاتش لذت بردم و کمتر از تکرارهای آشنا آزرده شدم. نکته قوت فیلم، شخصیت‌ها و بازیگران آن‌اند. همه بازیگران خوب بودند، مخصوصاً بازیگر باتجربهٔ نقش اصلی. به‌نظرم چنین فیلمی شبیه آثار درجه‌دو ژاپن به نظر نمی‌رسد. اگرچه شاید در فضای آنلاین شناخته‌شده نباشد، اما بازخوردها بهتر از چیزی است که انتظار می‌رفت. این فیلم تابستان گذشته اکران شد و من اندکی دیر آن را دیدم، اما هم‌اکنون با نزدیک شدن دنباله‌اش، منتظر قسمت بعدی هم هستم. داستان درباره یک خانوادهٔ بزرگ است. وقتی یک زوج جوان پس از مشاجره از طلاق حرف می‌زنند، همه غافلگیر می‌شوند که پدر و مادرشان پس از پنجاه سال زندگی مشترک اعلام جدایی می‌کنند. حال همه اعضای خانواده چشم به آن‌ها دوخته‌اند؛ بعضی تلاش می‌کنند رابطه‌شان را درست کنند و بعضی نگران علت پشت پرده‌اند. اما اوضاع بهتر که نمی‌شود، تمرکز خانواده بر نحوهٔ همکاری و مواجهه با این بحران قرار می‌گیرد. «کلمات مهم نیستند؛ احساسات مهم‌اند.» نمی‌دانم تفاوت این فیلم با «خانواده توکیو» دقیقاً چیست؛ از ترکیب بازیگران و عوامل تا خط داستانی شباهت‌هایی دیده می‌شود، جز اینکه یکی کمدی و دیگری درام است. برای روشن شدن تفاوت باید آن فیلم را هم ببینم. به هر حال این یکی از بهترین فیلم‌های خانوادگی سال است و با نامش همخوانی دارد؛ اما کاملاً شاد و فان نیست. رنگ و بوی کمدی بیشتر در بخش‌های آغازین دیده می‌شود و در ادامه فیلم به اثری معنادارتر با دیالوگ‌های بهتر تبدیل می‌شود. ممکن است این فیلم چندان موردتوجه قرار نگرفته باشد، اما ارزش دیدن دارد. پایان‌بندی تا حدی قابل پیش‌بینی است، هرچند کاملاً مناسب و درخور است. برای من این مسئله مشکلی نبود، ولی برای بعضی تماشاگران می‌تواند روی امتیازدهی تاثیر بگذارد. بهتر است به‌جای سخت‌گیری صرف، آنچه فیلم به انجام رسانده را تحلیل و مطابق آن به آن احترام گذاشت. داستان از منظر اعضای مختلف خانواده روایت می‌شود، اما خیلی عمیق به هر زاویه نگاه نمی‌کند که لزومی هم به این عمق نبود. تمرکز کلی همیشه روی زوج اصلی و زندگی روزمرهٔ آن‌ها باقی می‌ماند تا نشان داده شود چه‌قدر بی‌آنکه خودشان متوجه شوند، رابطه‌شان در طول سال‌ها شکل گرفته است. فیلم‌نامه به‌خوبی نوشته شده بود، به‌ویژه در بازاستفادهٔ هوشمندانه از جزئیات برای ارائه تصویری تازه. تقریباً تمام بخش‌ها با همان میزان ریتم حفظ شدند، جز خلق‌وخو که به‌تدریج برای کشیدن پایان‌بندی کشآمد می‌شود. تماشای آن تقریباً ضروری است؛ اما اگر بیننده‌ای هستید که درام را به کمدی ترجیح می‌دهید، توصیهٔ من ساده و روشن است: ببینید. امتیاز: 7/10