فیلم The Lives of Others 2006

آدم‌های خوب در شرایط تراژیکِ دوره‌ای جالب از تاریخ گرفتار شده‌اند. از آنجا که زندگی شخصیت‌های اصلی از دید افسرِ آشفته‌حیثیتی اشتازی که آنها را تحقیق می‌کند نشان داده می‌شود، بیننده اطلاعات بیشتری از موقعیت ناامیدشان دارد. این امر باعث می‌شود رنج و مصائبی که متحمل می‌شوند حتی تراژیک‌تر به نظر برسد. واقعا عاشق این فیلمم. تنها فیلمی است که تا حالا پدرم و من را به...

آدم‌های خوب در شرایط تراژیکِ دوره‌ای جالب از تاریخ گرفتار شده‌اند. از آنجا که زندگی شخصیت‌های اصلی از دید افسرِ آشفته‌حیثیتی اشتازی که آنها را تحقیق می‌کند نشان داده می‌شود، بیننده اطلاعات بیشتری از موقعیت ناامیدشان دارد. این امر باعث می‌شود رنج و مصائبی که متحمل می‌شوند حتی تراژیک‌تر به نظر برسد. واقعا عاشق این فیلمم. تنها فیلمی است که تا حالا پدرم و من را به گریه انداخته است. این فیلم چندان تریلر نیست، بلکه نمونه‌ای آشکار از قدرت فاسدکنندهٔ دولت و کسانی است که مأمور تدوین و اجرای سیاست‌هایش‌اند. Dreyman (Sebastian Koch) نویسندهٔ تئاتری در آلمان شرقی است که نزد نخبگان کمونیست محبوب است، چون آثارش به نوعی از جمهوری خلق‌شان تمجید می‌کند. وزیر Hempf (Thomas Thieme) با او رفتاری ظاهراً حمایتی دارد، اما در باطن از اشتازی می‌خواهد مراقبش باشد. مرد جاه‌طلب Grubitz (Ulrich Tukur) همکار دقیقش Wiesler (Ulrich Mühe) را برای نظارت انتخاب می‌کند و کار آغاز می‌شود. خیلی زود درمی‌یابند که در واقع برای بی‌آبرو کردن نویسنده و به‌دلیل انگیزه‌ای کاملاً متفاوت دارند مورد استفاده قرار می‌گیرند. وزیر چشم طمع به بازیگر Christa-Maria (Martina Gedeck) دارد، که اتفاقاً دوست‌دختر هدفِ جدیدِ آنهاست. او در گذشته به‌طور بسیار مردد تن به توجهات او داده، اما براساس این تصور که مقاومت بی‌فایده است، چرا که او مردی نیست که بشود او را به چالش کشید. اگر به دنبال مدرکی برای این مدعا باشند، کافی است نگاهی به مطرودِ Jerska (Volkmar Kleinert) بیندازند؛ کسی که حالا به زندگی در یک خانهٔ اشتراکی تنزل یافته و دیگر کاری به دست نمی‌آورد. وفاداری تا آن زمان شکست‌ناپذیر Wiesler کم‌کم سست می‌شود. او از اینکه ابزاری شود خوشش نمی‌آید و هرچه نظارتش ادامه پیدا می‌کند، پی می‌برد شاید اهدافش آن‌طور که فکر می‌کرد درست نباشند. به تدریج فشارهای درونی و سیاسی همه را احاطه می‌کند و با افزایش فشار برای ارائهٔ نتایج، اوضاع برای تقریباً همه تراژیک می‌شود. این فیلم اتهامی هوشمندانه و ریتمیک علیه نظام‌های توتالیتر است. مردم در ترس زندگی می‌کنند و بنابراین واکنش نشان می‌دهند؛ دولت همهٔ جنبه‌های ساختار زندگی روزمره را کنترل می‌کند و کسانی که از نردبانِ سرخ بالا رفته‌اند خیلی زود نشان‌های اورولیِ «ناپلئون» در Animal Farm را به نمایش می‌گذارند. تحسین باید نثار Gedeck باشد که شخصیت درون‌درگیرِ بین عشق و زندگی را خوب بازی می‌کند، و Mühe که نشان می‌دهد ویزلر، استاد پیشین هنر‌های ایدئولوژیک، هم ممکن است توان تغییر—و حتی بازگشت به بشریت—را داشته باشد. صحنهٔ بامزه‌ای هست که یکی از همکاران‌شان جوکی دربارهٔ Erich Honecker تعریف می‌کند و ناخواسته شنیده می‌شود. بعداً دوباره او را می‌بینیم—اما هیچ‌یک از این شخصیت‌ها واقعاً کاری را انجام نمی‌دهند که برای آن ثبت‌نام کرده‌اند.