فیلم The Equalizer 2014

دیشب فیلم را دیدم؛ داستان تا حدودی قابل پیش‌بینی است: آدم شرور بزرگ، قهرمان کم‌حرف و آرام، قربانیان بی‌دفاع و در نهایت مجازات شرور. در کل فیلم را دوست داشتم—شاید چون معمولاً هر فیلمی با بازی دنزل را دوست دارم. این یک فیلم انتقام‌جویانه سرگرم‌کننده است و دنزل واشنگتن در نقش مک‌کال فوق‌العاده عمل می‌کند: خونسرد و محاسبه‌گر ولی در عین حال دلسوز. ریتم فیلم از...

دیشب فیلم را دیدم؛ داستان تا حدودی قابل پیش‌بینی است: آدم شرور بزرگ، قهرمان کم‌حرف و آرام، قربانیان بی‌دفاع و در نهایت مجازات شرور. در کل فیلم را دوست داشتم—شاید چون معمولاً هر فیلمی با بازی دنزل را دوست دارم. این یک فیلم انتقام‌جویانه سرگرم‌کننده است و دنزل واشنگتن در نقش مک‌کال فوق‌العاده عمل می‌کند: خونسرد و محاسبه‌گر ولی در عین حال دلسوز. ریتم فیلم از بسیاری آثار هم‌سبکش کندتر است، اما این کندی کسل‌کننده نیست و وقتی اکشن آغاز می‌شود، با معیارهای این ژانر، حساب‌شده و خوش‌ساخت است. سردرِ داستان با اولین عمل واکنش‌گرایانه مک‌کال شروع می‌شود و در سراسر فیلم دنبال می‌شود، اما او در حین مسیر چند عمل جانبی هم انجام می‌دهد که برای من به‌عنوان طرفدار قصه‌های انتقام، پرکننده‌های خوبی بودند. آنتاگونیست اصلی—یک اجیر روس روانی—به‌خوبی پرداخت شده و واقعاً ترسناک است؛ خشونتش چشمگیر است، هرچند مک‌کال هم در زمان مقتضی بی‌رحم می‌شود. نکته‌ای که در این فیلم خوشم آمد این است که مک‌کال از کلیشه‌های معمول انتقام‌جو فاصله دارد: همیشه آرام، محاسبه‌گر و باهوش عمل می‌کند و آنتاگونیست‌ها ناآگاهانه اشتباه می‌کنند و غالباً زمانی متوجه می‌شوند که خیلی دیر شده است. توانایی او در برخورد با دشمنان، معمولاً بدون آسیب دیدن خود، تا حدی فراتر از واقع‌گرایی است، اما چه می‌شود کرد—این یک اثر داستانی است و فیلم‌های کاملاً واقع‌گرایانه معمولاً کمتر سرگرم‌کننده‌اند. در عین حال، صحنه پایانی که در آن خلاف‌کاران تقریباً بی‌هدف می‌دوند و حذف می‌شوند می‌توانست بهتر از این باشد، به‌خصوص وقتی که خلاف‌کار روس تا آن لحظه نشان داده بود باهوش است. با این وجود، خوشبختانه فیلم به یک تعقیب و تیراندازی بی‌هدف طولانی تبدیل نمی‌شود و روش‌های مختلف حذف دشمنان خلاقانه‌اند. در مجموع فیلم نسبتاً سرگرم‌کننده‌ای است؛ از یک سو همان قصه‌پردازی انتقام‌جویانه معمول است که من دوست دارم، و از سوی دیگر به‌واسطه تصویرپردازی خونسرد، محاسبه‌گر و هوشمندانهٔ دنزل واشنگتن از حالت کلیشه‌ای بیرون آمده است. امتیاز نهایی: سه و نیم از پنج — واقعاً خوشم آمد و پیشنهاد می‌کنم زمانش را اختصاص بدهید. خلاصهٔ داستان: «مک‌کال» (دنزل واشنگتن) برای دور شدن از گذشته‌اش در یک فروشگاه ابزارآلات کار می‌کند و آرام زندگی می‌کند تا وقتی همکارش «تری» (کلویی گریس مورتز) با یک آدم مرموز درگیر می‌شود و در بیمارستان بستری می‌شود. او برای گرفتن انتقام وارد سلسله‌ای از حساب‌کشی‌ها می‌شود که توجه «تدی» (مارتین چوکاس)، یک عامل حساب‌شده با نیروی قابل‌توجه، را جلب می‌کند و بین آن دو بازی گربه و موشی خطرناکی شکل می‌گیرد. فیلم خطر چندانی ایجاد نمی‌کند—ما می‌دانیم چطور تمام می‌شود—اما اجرا و فضای تاریک همراه با خشونت پیوسته، تهدید موثری خلق می‌کنند. کمی از گذشتهٔ مک‌کال فاش می‌شود، اما نه در جهت ایجاد احساسات زائد؛ بیشتر برای ارجاع است و حواس‌مان را از یک تریلر انتقام‌جویانهٔ روان و موفق پرت نمی‌کند.