فیلم A Breath Away 2018

این یکی از آن فیلم‌های آخرالزمانی است که آدم را به این فکر می‌اندازد که اگر روزی زمین از دست انسان‌ها و رفتارهای سمی‌شان خسته شود، می‌تواند به‌راحتی ما را از بین ببرد. این‌بار پاریس به پایان دنیا دچار می‌شود: مهّی کشنده از زمین برمی‌خیزد و وارد خانه‌ها می‌شود و هرچه در مسیرش باشد را می‌کشد. خوشبختانه ماتیو (رومن دوریس) و خانواده‌اش در طبقات بالاتر...

این یکی از آن فیلم‌های آخرالزمانی است که آدم را به این فکر می‌اندازد که اگر روزی زمین از دست انسان‌ها و رفتارهای سمی‌شان خسته شود، می‌تواند به‌راحتی ما را از بین ببرد. این‌بار پاریس به پایان دنیا دچار می‌شود: مهّی کشنده از زمین برمی‌خیزد و وارد خانه‌ها می‌شود و هرچه در مسیرش باشد را می‌کشد. خوشبختانه ماتیو (رومن دوریس) و خانواده‌اش در طبقات بالاتر زندگی می‌کنند و می‌توانند بالاتر از مه که همه‌چیز زیر را بلعیده، بمانند—اما تا کی؟ او فقط نگران خودش نیست؛ همسرش آنا (اُلگا کوریلنکو که خیلی کم دیده می‌شود)، دخترشان سارا (فانتین هاردوئن) که با لایه‌ای محافظ پوشانده شده، و والدینش هم کنارش هستند. کم‌کم آب و برق قطع می‌شود و آن‌ها مجبورند به سطح خیابان پایین بیایند و برای پیدا کردن غذا جست‌وجو کنند—در محیطی که هر روز رقابتی‌تر و بی‌رحم‌تر می‌شود. وقتی گاز شروع به بالا آمدن می‌کند، امید بقا چقدر است؟ من دوریس را دوست دارم؛ بازیگری جذاب که معمولاً خوب از عهدهٔ نقش برمی‌آید و این‌جا هم با وجود فیلمنامه‌ای نه‌چندان برجسته، شخصیتی می‌آفریند که با او تا حدی همدلی می‌کنیم. اوایل فکر می‌کردم کمی ناعدلانه است که به‌نظر می‌رسد مردم مرفه در پنت‌هاوس‌ها نجات پیدا می‌کنند، اما بعد متوجه شدم نقش آن‌ها این است که کم‌کم از گرسنگی و/یا تشنگی بمیرند—که این هم قابل‌قبول است. معلوم است بودجهٔ زیادی صرف نشده و کسی هم در جلوه‌های بصری زیاده‌روی نکرده که به‌نظر من به فیلم ظاهر واقعی‌تر و تهدیدآمیزتری داده؛ صحنه‌های پایانی کمی مرا به یاد تایتانیک انداخت. این فیلم نشان می‌دهد که هالیوود لزوماً انحصار درام‌های وجودی را ندارد، و به‌نظرم این یکی از اکثر فیلم‌ها بهتر است.