فیلم Wall Street: Money Never Sleeps 2010

فیلم سرگرم‌کننده و نسبتاً هوشمندی است که از بحران «NINJA» در سال ۲۰۰۷ بهره می‌گیرد. بازیگران عملکرد خوبی دارند، اما فیلم فراتر از همین نکته حرف چندانی برای گفتن ندارد. این سؤال مطرح است که چرا دنباله‌ای ساخته شد؛ دنباله هرگز نمی‌توانست به تیزی، جسارت و اثرگذاری فیلم نخست برسد. انگار سازندگان می‌خواستند نشان دهند در طول بیست و چند سال گذشته چیزی عوض نشده و...

فیلم سرگرم‌کننده و نسبتاً هوشمندی است که از بحران «NINJA» در سال ۲۰۰۷ بهره می‌گیرد. بازیگران عملکرد خوبی دارند، اما فیلم فراتر از همین نکته حرف چندانی برای گفتن ندارد. این سؤال مطرح است که چرا دنباله‌ای ساخته شد؛ دنباله هرگز نمی‌توانست به تیزی، جسارت و اثرگذاری فیلم نخست برسد. انگار سازندگان می‌خواستند نشان دهند در طول بیست و چند سال گذشته چیزی عوض نشده و دنیا همچنان مملو از آدم‌های فاسد و حریص است. در قصه، «گکو» (مایکل داگلاس) جوانی به نام «جیک» (شیا لابوف) را که با دختر جداافتادهٔ او «وینی» (کری مولیگان) در رابطه است، زیر بال و پر خود می‌گیرد. ظاهراً جیک مسیر درست را در پیش گرفته، ولی به‌زودی معلوم می‌شود که همان‌قدر ساده‌لوح و تحت‌تأثیر قرارگیرنده است که گکو بتواند دوباره امپراتوری چندمیلیون‌دلاری‌اش را بازسازی کند. اجرای لابوف از نقش جوانی که بین نیازهای رابطه‌اش و جاه‌طلبی‌هایش در تعادل می‌کوشد، نسبتاً قابل‌قبول است، ولی متأسفانه هم داگلاس و هم فیلمنامه از پتانسیل قبلی‌شان فاصله گرفته‌اند و خط درام خانوادگی بارها و بارها کشش فیلم را کند می‌کند. پایان‌بندی تا حدودی مناسب است، اما در کل این دنباله در قیاس با داستان بهتر و تأثیرگذارتر اصل، نسخه‌ای ضعیف‌تر به‌نظر می‌رسد. فیلم از فیلم قبلی ضعیف‌تر است، هرچند به‌طور کلی رضایت‌بخش است. مشکلاتی مانند طولانی بودن و تدوین نامناسب دیده می‌شود. در حالی که فیلم اول با بازی‌های درخشان همراه بود ولی کاملاً به بازیگران وابسته نبود، این دنباله بیش از حد به اجراهای بازیگران متکی شده است. دیدن بازگشت مایکل داگلاس به نقش گکو خوشایند است و آن لحظهٔ میانهٔ فیلم تا حدی حالت طرفداری و دل‌گرم‌کننده دارد. شیا لابوف، جاش برولین و کری مولیگان چهره‌های جدید و مثبت‌اند و عملکرد قابل‌قبولی ارائه می‌دهند، هرچند در کارنامهٔ هر کدام اجراهای بهتری هم دیده‌ایم. در مجموع، این دنباله بیش از آنکه دربارهٔ وال‌استریت باشد دربارهٔ زندگی شخصی گکو است، و پرداختن طولانی به این موضوع در بیش از ۱۲۰ دقیقه چندان جذاب از آب درنیامده است.