فیلم RoboCop 1987

آه، ۱۹۸۷، چه سالی برای سینما. یکی از آثار برجسته این سال، تلاش فوق‌العاده پل ورهوون در زمینه جلوه‌های ویژه عملی، یعنی فیلم _RoboCop_ است. این یکی از آن فیلم‌های قدیمی است که می‌توانم با اطمینان بگویم عشق من به آن هیچ‌گونه ریشه‌ای در نوستالژی ندارد. من برای اولین بار در سال ۲۰۱۳، وقتی که در حال ورود به دهه سوم زندگی‌ام بودم، _RoboCop_ را...

آه، ۱۹۸۷، چه سالی برای سینما. یکی از آثار برجسته این سال، تلاش فوق‌العاده پل ورهوون در زمینه جلوه‌های ویژه عملی، یعنی فیلم _RoboCop_ است. این یکی از آن فیلم‌های قدیمی است که می‌توانم با اطمینان بگویم عشق من به آن هیچ‌گونه ریشه‌ای در نوستالژی ندارد. من برای اولین بار در سال ۲۰۱۳، وقتی که در حال ورود به دهه سوم زندگی‌ام بودم، _RoboCop_ را دیدم. این فیلم نمونه‌ای فوق‌العاده از آن دوره است و همچنین یک فیلم عالی به تنهایی محسوب می‌شود. در روز اول مأموریتش در خیابان‌های دیترویت، افسر مرفی به طرز وحشیانه‌ای توسط رئیس باند معروف، کلارنس بادیکر، کشته می‌شود. دانشمندان در OCP توانستند از بقایای بدن مرفی استفاده کرده و یک افسر پلیس سایبورگ جدید و به شدت مسلح بسازند که بتواند خیابان‌ها را برای همیشه از جرم پاک کند. پل ورهوون در طول دوران حرفه‌ای‌اش به بسیاری از صفات توصیف شده است؛ دیوانه، چالش‌برانگیز و Visionary. او در این اولین فیلم موفق آمریکایی‌اش، همه این ویژگی‌ها را به نمایش می‌گذارد. _RoboCop_ در ابتدا به عنوان یک فیلم علمی تخیلی معمولی به نظر می‌رسید، اما ورهوون با همکاری فیلمنامه‌نویسان ادوارد نیومایر و مایکل ماینر، فیلمنامه‌ای عالی را به وجود آورد تا دیدگاهش را به طور کامل تحقق بخشد. اینکه _RoboCop_ یک نقد س satirical به دیکتاتوری و فساد شرکتی است، اکنون به موضوعی بدیهی تبدیل شده است، هرچند در ابتدا برای تماشاگران فیلم‌های تابستانی واضح نبود. اما _RoboCop_ به خوبی در مقابل بازنگری‌های انتقادی ایستادگی کرده و عمق آن مورد توجه بسیاری قرار گرفته است. با داشتن فیلمنامه‌ای که می‌خواست، ورهوون از خاطرات کودکی‌اش در هلند بهره برد و عامل تخریب را به تصویر کشید. او پرتره‌ای بی‌ثبات از دیترویت را به تصویر می‌کشد (شوت واقعی در بخش‌هایی از تگزاس بود) که زوایای غیرمعمول و چرخش‌های عجیب فیلم را پر می‌کند. جلوه‌های ویژه حتی امروز نیز بسیار چشم‌نواز به نظر می‌رسند. _RoboCop_ بسیار خشن است، به ویژه در نسخه کارگردان که اکنون به طور گسترده در دسترس است، اما حتی در صحنه‌های بسیار آزاردهنده، فیلم سریع و جذاب باقی می‌ماند و شخصیت‌هایش به همان اندازه غیرانسانی هستند که شخصیت اصلی است. بنابراین، ترکیب علمی تخیلی خشن و واقع‌گرایی انسانی به راحتی با بیننده ارتباط برقرار می‌کند و نتیجه نشان می‌دهد که ورهوون چقدر می‌تواند کارگردان خوبی باشد. پیتر ولر لباس روبات را به تن می‌کند و آنچه لازم است انجام می‌دهد و نانسی آلن به عنوان شریک مرفی، آن لوئیس، نقش آفرینی می‌کند. اما این شخصیت‌های ناخوشایند هستند که _RoboCop_ را به یک اثر تحسین‌شده تبدیل می‌کنند. روننی کاکس، میگل فرر و کورتوود اسمیت با نقش‌های خود در فیلم درخشان هستند و فیلمنامه به شدت به آن‌ها کمک کرده است. ورهوون به عنوان یک شخصیت سخت در صحنه‌های فیلم‌برداری شناخته می‌شود و از همه خواسته‌های زیادی دارد، حتی او ولر را که معمولاً مهربان است به فکر خشونت علیه کارگردان می‌اندازد. اما اکنون هیچ‌یک از افرادی که در ساخت _RoboCop_ شرکت کردند نمی‌توانند بگویند که نتیجه نهایی ارزشش را نداشت، زیرا آن‌ها با هم یک کلاسیک در ژانر را خلق کردند. این فیلم را در طول سال‌ها چندین بار دیده‌ام و هنوز هم از نظر داستان و طنز به خوبی خود را حفظ کرده است، هرچند که برخی از جلوه‌ها قطعا قدیمی به نظر می‌رسند (به ویژه مرگ یکی از شخصیت‌ها که از پنجره سقوط می‌کند). به جز این، یک فیلم اکشن و هیجان‌انگیز سرگرم‌کننده و خونین از دهه ۱۹۸۰ است که دنباله‌ها و یک بازسازی، به ویژه قسمت سوم، نتوانسته‌اند به آن برسند. امیدوارم _RoboCop Returns_ در جایی که دیگران شکست خوردند، موفق باشد، اما امید زیادی ندارم. پیتر ولر در نقش پلیس "مرفی" که در روز اول گشت‌زنی‌اش در دیترویت بی‌قانون کشته می‌شود، نقش‌آفرینی می‌کند. خوشبختانه برای او، شرکت "اومنی" در حال توسعه طرح‌هایی برای یک پلیس فوق‌العاده مسلح و نیمه‌خودکار بوده است و به طرز هوشمندانه‌ای او را به این زره بدنی شگفت‌انگیز - اگرچه کمی ناخوشایند - متصل کرده‌اند که به او اجازه می‌دهد وظایف جدیدش را بدون ترس از آسیب انجام دهد. اما به زودی متوجه می‌شود که در میان یک شبکه فساد قرار دارد. آیا می‌تواند زنده بماند، شریکش "آن" (نانسی آلن) را ایمن نگه دارد و نقشه شوم که احتمالاً به جنایتکارانی که او را به حال خود رها کردند، مربوط است را خنثی کند؟ داستان با سرعت پیش می‌رود و با صحنه‌های اکشن و آتش‌بازی‌های فراوان ادامه می‌یابد. دیالوگ‌ها کمی تکراری و عادی هستند - همه چیز در حد کافی است، اما اکنون واقعاً قدیمی به نظر می‌رسد. ولر خوب است، اما من ترجیح می‌دادم آرنولد در این نقش باشد تا مقداری جذابیت و شوخی به این ماجرای نسبتاً خشک و رویه‌ای اضافه کند. این فیلم کاملاً قابل تماشا است، اما نمی‌توانم آن را به شدت ستایش کنم.