فیلم The Pink Panther 2 2009

صادقانه بگویم، از پیش‌درآمدش هم ضعیف‌تر است، هرچند بازیگران درجه‌یک تا حد توانشان تلاش می‌کنند فیلم را از سقوط کامل نجات دهند. پس از موفقیت تجاریِ نسبتاً خوب قسمت اول، ساخت دنبالهٔ «پلنگ صورتی» پیش‌بینی‌پذیر بود؛ تلاشی برای احیای فرانچایزی که سی سال پیش با درخشش پیتر سلرز محبوب شد. با وجود موج نقدهای منفی، فیلم ساخته شد، اما نتوانست از کاستی‌های قسمت قبلی درس بگیرد....

صادقانه بگویم، از پیش‌درآمدش هم ضعیف‌تر است، هرچند بازیگران درجه‌یک تا حد توانشان تلاش می‌کنند فیلم را از سقوط کامل نجات دهند. پس از موفقیت تجاریِ نسبتاً خوب قسمت اول، ساخت دنبالهٔ «پلنگ صورتی» پیش‌بینی‌پذیر بود؛ تلاشی برای احیای فرانچایزی که سی سال پیش با درخشش پیتر سلرز محبوب شد. با وجود موج نقدهای منفی، فیلم ساخته شد، اما نتوانست از کاستی‌های قسمت قبلی درس بگیرد. آن ویژگی‌های نجات‌بخشِ گهگاه قسمت پیش هنوز تا حدی در اینجا حضور دارند، اما مشکلات و نکات منفی ملموس‌تر شده‌اند. استیو مارتین برای من همچنان یکی از نقاط قوت فیلم است. شاید برای خیلی‌ها خوشایند نباشد، اما او بازیگر قابل‌قبولی است و آنچه از او خواسته شده را به‌خوبی انجام می‌دهد. با این حال غیرقابل‌انکار است که متنی که برای کار با او فراهم شده ضعیف است و شوخی‌های طراحی‌شده برای شخصیتش جذابیت چندانی ندارند و از کلیشه‌های ارزان کمدی‌های آمریکایی فراتر نمی‌روند. ژان رنو و امیلی مورتمر هم این‌جا حضور دارند و هر دو نقش بیشتری نسبت به قبل دارند؛ هر یک به‌روش خود نقش‌های کلیدی در قصه ایفا می‌کنند و تا جای ممکن خوب کار کرده‌اند. حضور جان کلیز مثل یک امتیاز اضافی است و چند بار شیمی کاری خوب بین او و مارتین دیده می‌شود. فیلم بازی‌های خوب دیگری از آلفرد مولینا و لیلی تاملین دارد، بازی اندی گارسیا قابل قبول اما نه چندان برجسته است، و جرمی آیرونز در یک کِی‌مئو ظاهر می‌شود. آی‌شواریا رای باچان نیز حضور دارد و به‌وضوح از جذابیت بصری او برای نقش استفاده شده است. اگر سطح بازیگران ارتقا یافته و تقریباً همه نمایش معقولی ارائه می‌دهند، دربارهٔ فیلمنامه چنین نمی‌توان گفت؛ فیلمنامه بزرگ‌ترین مشکل فیلم است. داستان بیش از حد غیرواقعی و دور از منطق است. از ایدهٔ سادهٔ «تیم رویایی» کارآگاهان بین‌المللی شروع می‌کند—گروهی پر از خودبزرگ‌بینی که محکوم به همکاری‌اند تا رشته‌ای از جنایات متفاوت را حل کنند، هرچند ظاهراً همهٔ آنها را یک نفر مرتکب شده باشد—و این منطق‌پذیر نیست. همین‌طور مسائلی نظیر اشیاء به‌سرقت‌رفته و قطعات هنری ارزشمند که به نظر نمی‌رسد انگیزهٔ واقعی و قابل‌توجیهی برای دزد ایجاد کنند (مگر اینکه قصدی برای مطالبهٔ باج از بازگرداندنِ شیء وجود داشته باشد). جزئیاتی هم هست که قابل‌قبول نیستند؛ مثل اینکه کلوژو انگار کوچک‌ترین تصوری از پاپ ندارد، که غیرمنطقی به‌نظر می‌رسد. از نظر فنی، فیلم تا حد زیادی شبیه قسمت قبلی است: فیلم‌برداری و کار سینمایی نسبتاً خوب‌اند و پاریس همچنان شهری زیبا و سینمایی است. سکانس‌های افتتاحیه خوب اجرا شده و ملودی مانچینی در جاهای مناسب استفاده شده است. با این حال، موسیقی متن فراتر از آن تقریباً غایب است و آنچه هست به‌خوبی به‌کار گرفته نشده. تدوین نسبتاً دست‌پاچه به‌نظر می‌رسد و ریتم فیلم ناموزون است؛ زمان زیادی صرف چیزهای سطحی می‌شود و به صحنه‌هایی که نیاز به چند دقیقهٔ بیشتر داشتند شتاب زده پرداخته می‌شود. جلوه‌های ویژه چندان خوب نیستند و درکل فیلم ارزان‌تر و کم‌حرفه‌ای‌تر از دنبالهٔ بلافصل خود به‌نظر می‌رسد.