فیلم Napoleon 2023

فیلم "ناپلئون" به یک روند نگران‌کننده در سینما دامن می‌زند و روایت‌های تاریخی مهم را به نمایش‌های توخالی تبدیل می‌کند که تنها بر اساس سرگرمی بصری استوارند. با وجود بازی‌های قوی و صحنه‌های نبرد بصری خیره‌کننده، ریدلی اسکات نمی‌تواند تنش‌های شدید و ناهماهنگ را کنترل کند و این امر منجر به تغییرات ناگهانی بین درام سنگین و کمدی تصادفی می‌شود. برخورد غیرعاطفی با میلیون‌ها نفری که...

فیلم "ناپلئون" به یک روند نگران‌کننده در سینما دامن می‌زند و روایت‌های تاریخی مهم را به نمایش‌های توخالی تبدیل می‌کند که تنها بر اساس سرگرمی بصری استوارند. با وجود بازی‌های قوی و صحنه‌های نبرد بصری خیره‌کننده، ریدلی اسکات نمی‌تواند تنش‌های شدید و ناهماهنگ را کنترل کند و این امر منجر به تغییرات ناگهانی بین درام سنگین و کمدی تصادفی می‌شود. برخورد غیرعاطفی با میلیون‌ها نفری که تحت تأثیر اقدام‌های ناپلئون رنج کشیده‌اند، به پیام‌های متناقض فیلم گواهی می‌دهد و پایان آن احساس نامشخصی درباره وضعیت شخصیت اصلی را به جا می‌گذارد. آزادی‌های خلاقانه بیش از حد منجر به نادرستی‌های تاریخی مضحک می‌شود، از جمله فقدان نادرست لهجه‌های فرانسوی و بازیگران. با وجود ریتم مناسب، طول 157 دقیقه‌ای فیلم به طرز غیرمنتظره‌ای شتابزده به نظر می‌رسد، اما من اعتقاد ندارم که نسخه چهار ساعته‌ی مشهور بتواند این مشکلات بزرگ را حل کند. به نظر من، این فیلم یکی از آن آثار است که مانند "سرزمین‌های بهشت" (2005) ریدلی اسکات، برای علاقه‌مندان به سینمای تاریخی بزرگ‌ مقیاس ساخته شده است، نه برای تاریخ‌نگاران. واقعاً ممکن است که برای لذت بردن از این فیلم، هرچه کمتر درباره موضوع آن بدانید، بهتر باشد. داستان با مرگ ماری آنتوانت آغاز می‌شود و ناپلئون بناپارت (با بازی واکین فینیکس) را نشان می‌دهد که از میان جمعیت فریادزن تماشا می‌کند. او یک افسر نسبتاً جوان است اما جاه‌طلبی دارد و می‌تواند طرحی برای نجات شهر تویولن که تحت اشغال بریتانیا بود، به رئیس‌اش باراس (تاهار رحیم) بفروشد. این موفقیت او را به مسیری می‌کشاند که در آن عشق و نفرت را با جوزفین جذاب (وانسا کربی) تجربه می‌کند و خواسته‌اش برای تسلط بر اروپا را دنبال می‌کند. روایت به وضوح ناپایداری سیاست‌های سلطنتی، اعتماد و خیانت، عشق، شهوت و نفاق را به شیوه‌ای رنگارنگ و زنده به تصویر می‌کشد. من از بازی فینیکس در این نقش خوشم نیامد، شاید به این دلیل که رود استایگر در "واترلو" (1970) به قدری متقاعدکننده بود که در برخی مواقع به نظر می‌رسید فینیکس در حال تقلید از اوست. با این حال، او تمام وجودش را در نقش قرار می‌دهد و دینامیک سمی فزاینده با کربی در تمام مدت به درستی از مرز ملودرام عبور می‌کند. همچنین، مانند داستان ریدلی اسکات از اورشلیم که هجده سال پیش ساخته بود، او موفق به ارائه صحنه‌های نبرد شگفت‌انگیزی می‌شود و عکاسی به خوبی محیط‌های خصمانه - انسانی و طبیعی - که سربازان با آن روبه‌رو بودند را به تصویر می‌کشد. با اینکه فیلم بیش از 2 و نیم ساعت طول دارد، من احساس کردم تمرکز نسبتاً نامتعادل است. زمان زیادی صرف صعود او به قدرت شد و سپس سقوط و افول او به طرز شتابزده‌ای ارائه می‌شود. جرات می‌کنم بگویم که این فیلم ممکن بود بهتر باشد اگر به صورت قسمت اول و دوم ارائه می‌شد. فیلم به طرز خیره‌کننده‌ای به نظر می‌رسد و نیروهای خلاق پشت لباس‌ها و جلوه‌های بصری قطعاً در آینده جوایز زیادی را به دست خواهند آورد. بازیگری، خوب، چندان قابل توجه نیست و با اینکه من از این ژانر لذت می‌برم، نگرانم که این فیلم بیشتر به خاطر نادرستی‌های تاریخی‌اش شناخته شود تا به عنوان یک بیوگرافی برجسته از یکی از مرموزترین و معیوب‌ترین خودشیفته‌های تاریخ. فیلم "ناپلئون" با بلندپروازی تلاش می‌کند زندگی بزرگ ناپلئون را در یک فیلم خلاصه کند اما در نهایت بیش از حد از حد خود فراتر می‌رود. این فیلم با وجود زیبایی بصری و کارگردانی پرانرژی، از یک فیلمنامه بیش از حد بلندپروازانه و تعدادی نادرستی‌های تاریخی رنج می‌برد که بیشتر حواس را پرت می‌کند تا اینکه به داستان عمق و ارزش بیفزاید. بازی واکین فینیکس از ناپلئون ناهماهنگ است و در ترکیب دوگانگی پیچیده‌ای که شخصیتش به عنوان یک نابغه و خودخواهی با جنبه‌ای آسیب‌پذیر و انسانی دارد، مشکل دارد. سرعت فیلم نامنظم است و تلاش می‌کند دو دهه تاریخ پرچالش اروپا و درام‌های شخصی را در یک زمان محدود بگنجاند. رویدادهای کلیدی شتابزده یا ناکافی به تصویر کشیده می‌شوند و بینندگان را به دنبال عمق و توسعه‌ای می‌گذارد که یک فرمت مینی‌سریالی می‌تواند ارائه دهد. داستان جوزفین با بازی وانسا کربی جرقه‌ای از جذابیت و عمق را فراهم می‌کند، اما حتی داستان او نیز کوتاه و ثانویه به نظر می‌رسد. به طور کلی، "ناپلئون" نمونه‌ای از یک فرصت از دست رفته برای بررسی عمیق یکی از مرموزترین شخصیت‌های تاریخ است و نشان می‌دهد که رویکردی گسترش‌یافته و سریالی ممکن است بهتر به چنین داستانی بزرگ خدمت کند.