فیلم The Curse of La Llorona 2019

نقد و بررسی: نفرینِ «لا یورونا» (The Curse of La Llorona) این فیلم به هولناکی «راهبه» (The Nun) نیست؛ این نکته را فوراً باید گفت. بزرگ‌ترین نقطه قوت اثر، کارگردانیِ مایکل چاوز است که نشان می‌دهد او تواناییِ خلق موقعیت‌های ترسناک را دارد و این امید را برای قسمت سومِ «Conjuring» زنده نگه می‌دارد. برخلاف اسپین‌آف‌های دیگری از این جهان سینمایی، «نفرینِ لا یورونا» کمتر به...

نقد و بررسی: نفرینِ «لا یورونا» (The Curse of La Llorona) این فیلم به هولناکی «راهبه» (The Nun) نیست؛ این نکته را فوراً باید گفت. بزرگ‌ترین نقطه قوت اثر، کارگردانیِ مایکل چاوز است که نشان می‌دهد او تواناییِ خلق موقعیت‌های ترسناک را دارد و این امید را برای قسمت سومِ «Conjuring» زنده نگه می‌دارد. برخلاف اسپین‌آف‌های دیگری از این جهان سینمایی، «نفرینِ لا یورونا» کمتر به expositionِ تنبل متکی است و سکانس‌های ترسناک را جدی‌تر می‌گیرد؛ صحنه‌های گرفته‌شده در یک برداشت بلند به‌خوبی در سراسر فیلم پخش شده‌اند که هم تعلیق را بالا می‌برند و هم نشان می‌دهد چاوز واقعاً برای ساخت فضایی ترسناک تلاش کرده است. فیلم چندین جَپ‌اسکِر (jump scare) مؤثر و نسبتاً خلاقانه دارد، هرچند بیشترشان همچنان به زمان‌بندیِ پیش‌بینی‌پذیر و کلیشه‌ایِ «شخصیت سرش را برمی‌گرداند، صورت زشتِ هیولا آشکار می‌شود و موسیقی از سکوت به انفجار صدا می‌رسد» پایبندند. این نوع سکانس‌ها دیگر آن ترس قدیم را ندارند و به‌نوعی تاریخ‌گذشته به‌نظر می‌رسند. داستانِ ریشه‌ایِ فیلم هم چندان نو نیست؛ روایتِ «افسانه شهری که واقعی شد» چیز جدید یا هیجان‌انگیزی ارائه نمی‌کند. خوش‌بختانه روایت پُر توضیح و سنگین نیست، طول کوتاه فیلم به ریتم سریع و پیش‌روی داستان کمک کرده، اما در مجموع فیلمنامه کلیشه‌ای و آشنا به‌نظر می‌رسد. لیندا کاردلینی در نقشِ قهرمانِ داستان عملکردِ خوبی از خود نشان می‌دهد. با اینکه اکثر شخصیت‌ها تصمیم‌های سوال‌برانگیزی می‌گیرند که منجر به حوادث قابل‌اجتناب می‌شود (که در ژانر وحشت تا حدی اجتناب‌ناپذیر است)، اما شخصیتِ آنا قوی، بانشاط و دغدغه‌مند نسبت به کودکان است و این جذابیت دارد. رِیموند کروز در نقشِ کشیشِ رافائل تا حدی نقشِ Deus ex machina را ایفا می‌کند؛ توسعهٔ شخصیت او چندان عمیق نیست اما به‌عنوان رگه‌ای از طنز برای سبکِ کلیِ فیلم کار می‌کند و فضای تاریک را کمی سبک‌تر می‌سازد. بازیِ بچه‌ها مناسب است، اما پاتریشیا ولاسکِز (در نقش پاتریشیا آلوارز) اغراق‌آمیز بازی می‌کند که به متن نه‌چندان قویِ او کمکی نمی‌کند. برخی از سکانس‌ها واقعاً خوب کار شده‌اند؛ برداشت‌های بلند و ساختِ فضاسازی مؤثر باعث افزایش تعلیق شده است. از سوی دیگر، بخش‌هایی مثل آن قسمت پایانی با عروسک، ساده و گاه احمقانه به‌نظر می‌رسد، اما می‌توان از آن چشم‌پوشی کرد. برای طرفدارانِ این افسانهٔ عامیانه و کسانی که نسخه‌ای نسبتاً ترسناک و بدون حرف‌زدنِ اضافی از «لا یورونا» می‌خواهند، فیلم سرگرم‌کننده است. اما برای کسانی که دنبال نوآوری در فیلمنامه یا وحشتی عمیق و تازه‌اند، فیلم چندان راضی‌کننده نخواهد بود. در مجموع «نفرینِ لا یورونا» فیلمِ قابل‌قبولی است اما فراتر از یک اثر معمولیِ ژانر وحشت نمی‌رود. مایکل چاوز تا حد زیادی چیزی را که می‌توانست با کارگردانی ضعیف به فاجعه تبدیل شود، نجات داده است؛ اما فیلمنامه و چند نقش کم‌عمق، مانعِ تبدیل شدنِ فیلم به یک اثر برجسته شده‌اند. نزدیک بود، اما نه به اندازهٔ کافی. امتیاز پیشنهادی از نگاهِ برخی نقدها: C+ / ★★