فیلم Madame Web 2024

ما با زنی باردار و در آستانه زایمان در دل جنگل‌های پرو شروع می‌کنیم که به همراه دوستش "ازکیل" (تاهار رحیم) به دنبال یک عنکبوت بسیار نادر می‌گردد. حدس بزنید چه اتفاقی می‌افتد؟ بله - او این عنکبوت را پیدا می‌کند و تقریباً بلافاصله هم! اما به زودی مشخص می‌شود که دوستش چندان دوست‌داشتنی نیست و او به سرعت مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد و...

ما با زنی باردار و در آستانه زایمان در دل جنگل‌های پرو شروع می‌کنیم که به همراه دوستش "ازکیل" (تاهار رحیم) به دنبال یک عنکبوت بسیار نادر می‌گردد. حدس بزنید چه اتفاقی می‌افتد؟ بله - او این عنکبوت را پیدا می‌کند و تقریباً بلافاصله هم! اما به زودی مشخص می‌شود که دوستش چندان دوست‌داشتنی نیست و او به سرعت مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد و در حوضی از آب‌های شفابخش به پشت دراز می‌کشد، جایی که نوزادش توسط اهالی جنگل که مهارت‌های عنکبوتی دارند، به دنیا می‌آید. بیست سال بعد، با "کاسی" (داکوتا جانسون) که به عنوان پرستار اورژانس با همکارش "بن" (آدام اسکات) در حال نجات افراد از بحران‌هاست، آشنا می‌شویم. اما یکی از این بحران‌ها او را به عمق یک رودخانه می‌اندازد و باید توسط دوستش نجات یابد. این حادثه به نظر می‌رسد که چیزی عجیب را در او بیدار می‌کند. او شروع به دیدن تصاویری از آینده می‌کند - و این معمولاً خبر خوبی برای هیچ‌کس، از جمله خودش نیست! سفری با قطار به یک مراسم خاکسپاری تعیین‌کننده می‌شود، زیرا سه نفر از مسافران دیگر نیز در خواب‌های او ظاهر می‌شوند - که همه هدف‌های یک قاتل مرموز با لباس تنگ هستند. آیا او می‌تواند آنها را نجات دهد و بفهمد که چه اتفاقی در حال وقوع است؟ احتمالاً، اما داستان به قدری سطحی و شخصیت‌ها به اندازه کافی توسعه نیافته‌اند که واقعاً برایم مهم نبود. خط داستانی مربوط به عنکبوت به قدری ضعیف است که نمی‌توانستم بفهمم مهارت‌های او واقعاً چه ارتباطی با عنکبوت دارد. تاهار رحیم به نظر می‌رسید که نمی‌داند آیا باید "ددپول" باشد یا آنتونیو باندراس، و کلاه‌ها باید به خاطر بازی سیلست اوکانر به عنوان "متی" که کاملاً آزاردهنده و با طرز فکر خاصی است، برداشته شود. پایان داستان به وضوح از "هایلندر" (1986) اقتباس شده است و متأسفانه این موضوع به خوبی داستان را جمع‌بندی می‌کند. هیچ جنبه اصلی و جدیدی در این فیلم وجود ندارد، بیش از حد نوشته شده و صرفاً برای خود آن ساخته شده است. البته، همه چیز درباره ایجاد ارتباط تیمی، اعتماد و پیدا کردن خود است (به معنای واقعی کلمه)، اما این که همه به راحتی به این سناریو تکراری و عجیب روی می‌آورند، واقعاً احمقانه است. مانند کل مفهوم چندجهانی، استودیوها تصمیم گرفته‌اند فیلم‌های ابرقهرمانی را تا حد مرگ بفروشند بدون اینکه نگران مفهوم، شخصیت یا یک داستان خوب باشند، و اگرچه جانسون سعی می‌کند این فیلم را در جاهایی بهبود بخشد، اما در نهایت به چیزی شبیه به یکی از آن اپیزودهای تلویزیونی "سوپرمن" که قبلاً با دین کین تماشا می‌کردیم تبدیل می‌شود - فقط با تغییر زمان مداوم! اوه، آن امتیاز متوسط! نمی‌خواهم دروغ بگویم، اما واقعاً از تماشای "مدام وب" لذت بردم... شاید باید این واقعیت را پنهان کنم؟ نمی‌دانم چه بگویم، اما برایم به اندازه کافی سرگرم‌کننده بود. مطمئناً شکاف‌های داستانی زیادی وجود دارد (چند تایش را متوجه شدم) و احتمالاً هیچ منطقی ندارد و نسبت به منبع اصلی‌اش خوب نیست، اما واقعاً برایم مهم نیست، زیرا به اندازه کافی لذت‌بخش بود که درباره آنچه می‌دیدم سوالی نداشتم. بازیگران احتمالاً عوامل کلیدی برای لذت بردن من از این فیلم بودند. قبلاً داکوتا جانسون را می‌شناختم اما واقعاً او را در هیچ فیلمی ندیده بودم. بازی او بیشتر از آنچه انتظار داشتم قابل توجه بود و او فیلم را به خوبی هدایت می‌کند. سه‌گانه سیدی سونوی، ایزابل مرسد و سیلست اوکانر نیز نکات مثبتی هستند. ضد قهرمان تاهار رحیم اما به طور ضعیفی نوشته و به تصویر کشیده شده است، هرچند شخصاً فکر می‌کنم بازیگر کار خوبی را انجام داده است. با کسی که روی پرده ظاهر می‌شود مشکلی ندارم. به جز آنها، ریتم و موسیقی نیز به خوبی اجرا شده است. در یادآوری من از تماشای این فیلم، واقعاً هیچ مشکلی با آن ندارم. اگر به خاطر شایعاتی که قبل از تماشای آن شنیدم (هرچند نه خیلی زیاد چون سعی می‌کنم از هر چیزی که می‌توانم در مورد فیلم‌ها دوری کنم) و واکنش‌ها در سایت‌هایی مانند این بعد از تماشا نبود، هیچ‌گاه درباره افکارم در مورد این فیلم سوال نمی‌کردم. همیشه می‌گویم، هر کسی نظر خودش را دارد. برای من، یک دنباله بگیرید (به شرطی که بازیگران باقی بمانند، البته). اصلاً شرمنده نیستم.