فیلم The Illusionist 2006

وقتی برای اولین بار این فیلم را دیدم مطمئن نبودم که ساختهٔ خوبی باشد... از اینکه فیلم تا این حد خوب از آب درآمده کاملاً شگفت‌زده شدم. بازیگران نقش‌هایشان را بسیار خوب ایفا کردند. فیلم داستان‌پردازی بسیار خوبی دارد و من را تا پایان میخکوب کرد. در مجموع فیلمی عالی است و ارزش دیدن دارد. زندگی و مرگ. فضا و زمان. سرنوشت و تصادف. این‌ها نیروهای...

وقتی برای اولین بار این فیلم را دیدم مطمئن نبودم که ساختهٔ خوبی باشد... از اینکه فیلم تا این حد خوب از آب درآمده کاملاً شگفت‌زده شدم. بازیگران نقش‌هایشان را بسیار خوب ایفا کردند. فیلم داستان‌پردازی بسیار خوبی دارد و من را تا پایان میخکوب کرد. در مجموع فیلمی عالی است و ارزش دیدن دارد. زندگی و مرگ. فضا و زمان. سرنوشت و تصادف. این‌ها نیروهای جهان‌اند. The Illusionist به کارگردانی نیل برگر ساخته شده و برگر فیلمنامه را از داستان «Eisenheim the Illusionist» نوشتهٔ استیون میله‌هوزر اقتباس کرده است. در این فیلم ادوارد نورتون، پاول جیا‌ماتی، جسیکا بیل و روفوس سوئل بازی می‌کنند. موسیقی اثر از فیلیپ گلس و فیلم‌برداری از دیک پوپ است. چه خوشایند است دیدنِ یک درام تاریخی و معمایی عاشقانه که سرشار از رمز و راز شعبده‌بازی‌ها و ناپایداری سیاسی است. داستان حول آیزنهایمِ شعبده‌باز (با بازی نورتون) می‌چرخد که در بزرگسالی بار دیگر با سوفی (بیل)، عشق کودکی‌اش، روبه‌رو می‌شود و درمی‌یابد او در آستانهٔ ازدواج با ولیعهد لئوپولد (سوئل) است. لئوپولد شهرت بدی دارد و به‌زودی آیزنهایم مورد خشم او قرار می‌گیرد؛ آیزنهایم ناگزیر می‌شود بزرگ‌ترین تردستی خود را به‌نمایش بگذارد تا سوفی و خود را نجات دهد. نیل برگر فیلمی ساخته که همه‌چیز را در اختیار دارد: داستانِ محکم و پرکشش که برای قصه‌ای دربارهٔ شعبده‌بازی، درست است که هیچ‌چیز آن‌گونه که به‌نظر می‌رسد نیست. فضا و حال و هوای دورهٔ تاریخی به‌خوبی طراحی شده‌اند؛ لوکیشن‌های جمهوری چک به‌خوبی نقش وینِ اوایل قرن را بازی می‌کنند، طراحی صحنه و لباس‌ها منطبق با آن دوره‌اند. گلس با نغمه‌ای ملانخولیک و لطیف فضا را همراهی می‌کند و فیلم‌برداری دیک پوپ به‌طرز خیره‌کننده‌ای رنگ‌ها و هالهٔ بصری خلق کرده که آدم می‌تواند ساعت‌ها در آن گم شود. نمایش تردستی‌ها فریبنده و جذاب است—همان‌گونه که باید باشد—و روایت نیز به‌طریقی وسوسه‌کننده نشان می‌دهد که شاید آیزنهایم قدرت‌های ماوراءالطبیعه داشته باشد. قصه از منظر تاریخی ارزش مستند ندارد، اما با این حال بسیار جذاب است. همه‌چیز به افشاها می‌رسد و سؤال این است که آیا نتیجهٔ پرده‌برداری ارزش هزینهٔ بلیت را دارد؟ بدون شک بله؛ اگرچه شخصاً دلم می‌خواست فیلم پنج دقیقه پیش از افشای نهایی به پایان می‌رسید. بازی‌ها هوشمندانه‌اند—به‌ویژه پاول جیا‌ماتی در نقش بازرس پلیس—و بدون اغراق‌های نمایشی، این فیلم‌سازی ظریف احساسات را کامل درگیر می‌کند و پاداشِ سرگرمی می‌دهد. امتیاز: ۸/۱۰ این فیلم را بارها دیده‌ام و همچنان به‌خاطر اجرای ادوارد نورتون بسیار سرگرم‌کننده و رضایت‌بخش است. از جهاتی، هرچند کارگردانی‌اش به‌اندازهٔ The Prestige استادانه نیست، من این فیلم را به آن ترجیح می‌دهم؛ هر دو فیلم به‌خودی‌خود فوق‌العاده‌اند.