فیلم Fired Up! 2009

فیلمی بهتر از دیگر فیلم‌های تشویق‌کنندگان! (هرچند بیش‌تر روی خنده‌ها تمرکز دارد تا خود تشویق) Fired Up نسخهٔ تشویق‌کنندگانِ Pitch Perfect است. پر از شخصیت‌های لوده و موقعیت‌های عجیب خنده‌دار و دیالوگ‌هایی است که تا مدت‌ها در ذهنت می‌ماند. فیلم از پیش می‌داند کاملاً غیرمنطقی و مضحک است و از هر لحظهٔ خنگ و بامزهٔ وجودش لذت می‌برد. فرض داستان—دو پسر که به‌جای اردو فوتبال، به...

فیلمی بهتر از دیگر فیلم‌های تشویق‌کنندگان! (هرچند بیش‌تر روی خنده‌ها تمرکز دارد تا خود تشویق) Fired Up نسخهٔ تشویق‌کنندگانِ Pitch Perfect است. پر از شخصیت‌های لوده و موقعیت‌های عجیب خنده‌دار و دیالوگ‌هایی است که تا مدت‌ها در ذهنت می‌ماند. فیلم از پیش می‌داند کاملاً غیرمنطقی و مضحک است و از هر لحظهٔ خنگ و بامزهٔ وجودش لذت می‌برد. فرض داستان—دو پسر که به‌جای اردو فوتبال، به اردو تشویق‌کنندگان می‌روند تا دخترها را دنبال کنند—شبیه بسیاری از فیلم‌های نوجوانی دیگر به‌نظر می‌رسد، اما Fired Up به‌طرز غافلگیرکننده‌ای بانمک، بذله‌گو و در لحظاتی حتی دلنشین است. اریک کریستین اولسن و نیکلاس دآگوستو زوج کمدی فوق‌العاده‌ای می‌سازند؛ تک‌جمله‌ها را روی هم می‌گذارند و با شیمی عالی و خنده‌آوری همراه‌اند. جان مایکل هیگینز هم مثل همیشه دیوانه و سرگرم‌کننده است. در کل Fired Up فیلمی احمقانه اما بهتر از حد متوسط است که بازیگران و کارگردانش بلدند چگونه کمدی اجرا کنند. خنده‌دار و دلگرم‌کننده، ولی کمی ناپاکیِ بیش از حد دو جُک محبوبِ تیم فوتبال دبیرستان (اریک کریستین اولسن و نیکلاس دآگوستو) تصمیم می‌گیرند تابستان به‌جای اردو فوتبال، به اردو تشویق‌کنندگان بروند تا با دخترها آشنا شوند. نقشه‌شان وقتی به‌هم می‌خورد که یکی از آن‌ها عاشق یکی از رهبران تشویق‌کنندگان (سارا رومر) می‌شود و هر دو می‌خواهند به تیم کمک کنند تا در مسابقهٔ اردو برنده شوند. هدف چنین کمدی‌-دراماهای نوجوانانه‌ای سرگرم کردن و خنداندن است؛ آثار خوب از زیاده‌روی در رکیک‌گویی پرهیز می‌کنند و زیرمتن‌های قوی ارائه می‌دهند (مثل Clueless و Fast Times at Ridgemont High). خبر خوب این است که Fired Up (2009) از ابتدا تا انتها به‌شکل غافگیرکننده‌ای خنده‌دار است و عناصر دلگرم‌کننده‌ای هم دارد. با وجود اینکه فیلم مستقیم به ویدئو عرضه شد، واضح است که فکر و تلاش زیادی در ساخت آن صرف شده است. برای اینکه فیلم مؤثر باشد، اولسن و دآگوستو باید با هم خوب کار کنند، و همین‌طور هم هست. اولسن هنگام فیلم‌برداری 31 ساله و دآگوستو 28 ساله بود—که خیلی سن دبیرستانی ندارند—و گرچه در ظاهر نقش نوجوان را خوب بازی می‌کنند، رفتار کلی‌شان سن واقعی‌شان را لو می‌دهد. از طرف زنان، سارا در نقش کارلی چشم‌گیر است و چندین بازیگر جذاب دیگر از جمله مربی تشویق‌کنندگانِ موشر وجود دارند. من به‌راحتی به Fired Up نمرهٔ A- می‌دهم اگر نه برای کمی زشتی‌های بی‌مورد، اشاره‌های مبتذل (به‌عبارت دیگر صحنه‌های آشکارِ رکیک وجود ندارد) و شوخی‌های بیش از حد مرتبط با مِهرِ همجنس‌گرایانه. این جنبه‌ها از دید من مانع رسیدن فیلم به سطح عالی می‌شوند. مدت زمان فیلم 90 دقیقه است و در منطقهٔ لس‌آنجلس فیلم‌برداری شده است. نمره: B خیلی احمقانه، ولی تا حدی واقعاً خوب — از آن‌هایی که بهتر از حقی که دارند ظاهر می‌شوند نمی‌دانم دقیقاً چطور، اما Fired Up به اندازهٔ کافی جواب می‌دهد. نیکلاس دآگوستو و اریک کریستین اولسن آن‌قدر خوب عمل می‌کنند که فیلم قابل قبول از کار درآمده؛ شیمی قابل‌قبولی دارند و در نقش‌هایشان جا می‌افتند—که این لازم بود، چون اگر بازیگران یا جزئیات داستان فرق می‌کرد، اثر شکست می‌خورد. طنز فیلم بچگانه ولی تا حدی بامزه است؛ منظورم این نیست که از ته دل می‌خندیدم، یا حتی گاهی لبخند هم نزدم، اما عمدتاً آزرده نشدم و چند بار لبخند زدم. انتخاب‌های موسیقایی خوبی هم در فیلم هست؛ قطعاتی از آکون و آوریل لاوین به‌نحوی جا می‌افتند. انتظار داشتم داستان کمی متفاوت (بدتر) پیش برود؛ اما در واقع رشد دو شخصیت اصلی را نسبتاً خوب نشان می‌دهد. جالب است که چقدر فیلم‌های دههٔ 2000 با چنین طرح‌هایی وجود دارند—تقریباً امضای آن دوره‌اند. دیدن این فیلم را به‌خاطر آن شروع کردم که تنها یکی از فیلم‌های کارگردان ویلی گلاک بود که ندیده بودم. او کارگردانی قابل‌اطمینان است و از نظر من یکی از آثار بهترش Friends with Benefits است.