فیلم Unforgettable 2017

من می‌توانم درباره عنوان این فیلم شوخی کنم، اما نمی‌خواهم بر روی موضوعی که دیگر وجود ندارد، تأکید کنم. از زمان اکران این فیلم در سینماها می‌خواستم آن را ببینم، اما نه به این دلیل که فکر می‌کردم خوب خواهد بود، بلکه به این خاطر که به چنین زباله‌هایی علاقه دارم. تریلر آن را دیدم و فقط کثافت، زباله‌ای سینمایی دیدم. خوب، نتیجه‌اش چه بود؟ نیمه اول...

من می‌توانم درباره عنوان این فیلم شوخی کنم، اما نمی‌خواهم بر روی موضوعی که دیگر وجود ندارد، تأکید کنم. از زمان اکران این فیلم در سینماها می‌خواستم آن را ببینم، اما نه به این دلیل که فکر می‌کردم خوب خواهد بود، بلکه به این خاطر که به چنین زباله‌هایی علاقه دارم. تریلر آن را دیدم و فقط کثافت، زباله‌ای سینمایی دیدم. خوب، نتیجه‌اش چه بود؟ نیمه اول فیلم به شدت تکراری بود و یکی از کندترین ریتم‌هایی که امسال دیده‌ام را داشت. من طرفدار فیلم‌هایی هستم که زمان خود را به دقت صرف می‌کنند و همه چیز را به خوبی توضیح می‌دهند، اما این فیلم از آن دسته نیست. این فیلم مانند یک انتخاب بد برای شب فیلم‌دیدن در خانه یا فیلمی است که دوست دخترتان می‌خواهد با شما تماشا کند. هیچ‌یک از این شرایط برای من صدق نمی‌کند، اما مطمئنم که برای کسی دیگر اتفاق افتاده است. نیمه اول کندی دارد که به تدریج به یک پارودی از خود تبدیل می‌شود. پانزده دقیقه آخر فیلم تبدیل به یک مجموعه مشمئزکننده از صحنه‌ها می‌شود. اگر شما هم تریلر را دیده‌اید، پس می‌دانید چه اتفاقی خواهد افتاد. تقریباً تمام ساختار خود را مشخص می‌کند به این امید که شاید شما یک شب دیرهنگام آن را ببینید. من آن را دیدم و تقریباً همان چیزی را که انتظار داشتم به دست آوردم. رزاریو داوسون در نقش نوعی روزنامه‌نگار وبلاگ‌نویس بازی می‌کند که خانواده زیبایی دارد، اما مشکل این است که این خانواده قبلاً متعلق به کاترین هایگل بوده و او هنوز از طلاقش بهبود نیافته است. او شروع به یافتن راه‌هایی می‌کند تا به آرامی زندگی داوسون را خراب کند و امیدوار است که عشق همسرش را به دست آورد. این داستان به نظر می‌رسد که می‌تواند جالب باشد، اما نویسندگی و اجرای طرح به قدری پیچیده و غیرقابل باور است که فقط به یک پارودی تبدیل می‌شود. به هیچ وجه یک ساختار تدریجی ندارد؛ ما فقط می‌بینیم که هایگل در پانزده دقیقه اول دیوانه است و همه کارتها را رو می‌کند. فقط به شما فریاد می‌زند: "می‌دانی چه چیزی را انتخاب کردی، از ساعت و پانزده دقیقه آخر لذت ببر." امتیاز: ۳ از ۱۰ اگر حتی یک بار هم نام Lifetime را شنیده‌اید، پس می‌دانید که هر لحظه از _Unforgettable_ از ابتدا تا انتها چه خواهد بود. آنچه انجام می‌دهد، به خوبی انجام می‌دهد (و دوباره تأیید می‌کند که کاترین هایگل در جامعه‌ستیزی خود را پیدا کرده است)، اما هیچ چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد. امتیاز نهایی: ★★ - چند مورد که برای من جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیفی داشت. **فیلمی که متأسفانه فراموش‌شدنی است!** این فیلم اولین کارگردانی یک تهیه‌کننده است. فکر می‌کنم او خوب عمل کرده است. اما فیلم یک مشکل بزرگ داشت. فیلم با بازی‌های خوب و کیفیت تولید مناسبی ساخته شده بود. اما در زمان اشتباهی به بازار آمد. حداقل دو دهه دیرتر. اگر تعداد زیادی فیلم در زندگی‌تان تماشا کرده‌اید، احتمالاً فیلم‌های مشابه زیادی را دیده‌اید؛ و بیشتر آن‌ها از اواخر قرن گذشته آمده‌اند. همانطور که عنوان می‌گوید، این فیلم کاملاً برعکس مفهوم خود است و متأسفانه فراموش‌شدنی است. تمام موارد فوق، پایان باز را حفظ کرده‌اند و به دنباله‌ای اشاره می‌کنند که ممکن است بیاید. من احساس می‌کنم این یک ایده بد است! از آنجایی که بسیار آشنا بود، پیش‌بینی صحنه‌ها و دیالوگ‌ها آسان بود. به‌خصوص اوج داستان یک ناامیدی بود. انتظار داشتم چیزی بهتر از معمول ببینم. سرنخ‌ها و پیچش‌ها، همه عادی بودند. با اینکه بازیگران خوب بودند، این بدان معنا نیست که ارزش تماشا کردن برای آن‌ها را دارد. قطعاً این فیلم کار نخواهد کرد، مگر اینکه شما طرفدار بزرگی از هر یک از آن‌ها باشید. چیزی که مطمئناً مشخص است این است که به نظر می‌رسد ایده‌ها تمام شده‌اند. چرا کسی بخواهد همان فیلم قدیمی را با یک بازیگر جدید بسازد؟ چرا آن را یک بازسازی یا ریبوت نمی‌نامند؟ به هر حال، فکر نمی‌کنم تماشای آن ارزش داشته باشد، مگر اینکه شما در زندگی‌تان فیلم‌های زیادی ندیده باشید یا دیروز به دنیا آمده باشید. امتیاز: ۴ از ۱۰