فیلم هندی Real Steel 2011

این اتم قابل تقسیم نیست؛ قلبی فولادی دارد. فیلم Real Steel را شان لوی کارگردانی کرده و جان گیتینز، دن گیلروی و جرمی لون آن را از داستان کوتاه ریچارد متیسون به نام «Steel» جمعی‌وار برای پردهٔ سینما اقتباس کرده‌اند. در آن هیو جکمن، داکوتا گویو، ایوانجلین لیلی، آنتونی مکی، کوین دوراند، هوپ دیویس و جیمز ربورن بازی می‌کنند. موسیقی اثر را دنی الفمن ساخته و...

این اتم قابل تقسیم نیست؛ قلبی فولادی دارد. فیلم Real Steel را شان لوی کارگردانی کرده و جان گیتینز، دن گیلروی و جرمی لون آن را از داستان کوتاه ریچارد متیسون به نام «Steel» جمعی‌وار برای پردهٔ سینما اقتباس کرده‌اند. در آن هیو جکمن، داکوتا گویو، ایوانجلین لیلی، آنتونی مکی، کوین دوراند، هوپ دیویس و جیمز ربورن بازی می‌کنند. موسیقی اثر را دنی الفمن ساخته و فیلمبرداری بر عهدهٔ مائورو فیوره است. در آینده‌ای نه‌چندان دور، بوکس ربات‌ها ورزش پُرشوری است که تماشاگران زیادی جذب می‌کند. پس از اینکه یک اپراتور شکست‌خوردهٔ ربات با پسر یازده‌ساله‌ای که هرگز نمی‌شناخته آشنا می‌شود، آن‌ها در یک گاراژ قراضه با ربات دورریختۀ قدیمی‌ای برخورد می‌کنند... می‌توانیم از تقلیدی‌بودن ایده و کلیشه‌های فراوانِ Real Steel شکایت کنیم، اما باید به سازندگان اعتراف کرد که چه کاری انجام داده‌اند: آن‌ها یک فیلم خانوادگی ساخته‌اند که در زمانهٔ کنونی تا حد زیادی بی‌نقص است. داستانی است که هر طرفدار بزرگسالِ سیلوستر استالونه می‌تواند آن را بشناسد و تحسین کند؛ درون‌مایهٔ انسانیِ فیلم ضربانش آرام و مطمئن است، در حالی که فرضیهٔ ربات‌های رنگی بزرگ که همدیگر را حسابی کتک می‌زنند، بچه‌ها و آن بزرگسالانی را که هنوز در دل جوان‌اند خوشحال می‌کند. فیلم همان کاری را می‌کند که فیلم‌های این ژانر معمولاً می‌کنند: در ربع آخر احساساتی می‌شود، شانس‌های دوم و اختلافات خانوادگی با شدت وارد داستان می‌شوند. بدون شک تا حد زیادی مقلد است، اتفاقات برای گرفتن واکنش احساسی از مخاطب خانوادگی هدایت می‌شوند، و گاهی محصول‌نمایی و فیلمنامه زیر بار عدم‌بداعت خم می‌شود. اما فیلم روح را بالا می‌برد و رسیدن به پایانش آسان است چون حسابی هیجان‌انگیز و تفریحی است. بله، قهرمان مردم، ربات اتم است؛ بله، داستان یک داوود در برابر گولیات است؛ و بله! مثل بالبوآ در برابر کرد است. در این هیچ اشکالی نیست. بازیگران لزوماً نیازی به عرضهٔ بیش از حد ندارند و در چهارچوب موادِ در اختیار کافی به نظر می‌رسند، گرچه جکمن با فیزیک و تأثیرگذاری پدری‌اش با داکوتا گویو شیمی خوبی دارد. در واقع گویو خوشبختانه آزاردهنده نیست، که همیشه نکته‌ای مثبت است. بی‌گمان ربات‌ها ستاره‌های فیلم‌اند؛ آن‌ها پیروزی‌ای در طراحی و جلوه‌های بصری‌اند و دیدنی هستند، و لوی در صحنه‌پردازی مسابقات مهارت خوبی نشان می‌دهد—حتی اگر از بالبوآ الهام گرفته باشد. فضای نزدیک آینده هم بسیار جذاب است و عکاسی رنگی فیوره خوشایند است. با فروش جهانی بیش از 290 میلیون دلار (و بیش از 180 میلیون پوند سود)، Real Steel مخاطب خانوادگی مورد نظرش را پیدا کرد و بار دیگر نشان داد برای خشونت ساده و مؤثر پاپ‌کورن‌پسند بازار هست. این فیلم هنر بلند یا فیلمنامهٔ هوشمندانه نیست، اما آیا کسی واقعاً انتظار داشت چنین باشد؟ اگر با این فرض دنبال مغز و پیچیدگی هستید، اپیزود «Steel» از مجموعهٔ Twilight Zone با بازی عالی لی ماروین را ببینید، وگرنه فقط بنشینید و از سفر لذت ببرید و بگذارید ربات‌ها و دغدغه‌های انسانی به ترتیب ضربان قلب را بالا ببرند و دل را شاد کنند. امتیاز: 7/10 نسخهٔ خانگی چاپ درخشانی دارد؛ بخش‌های اضافی کمی کوتاه‌اند اما گلایه‌ها و پشت‌صحنهٔ بدل‌کاری جالب‌اند و دربارهٔ تأثیرِ آقایِ اسپیلبرگ بر تولید فیلم هم چیزهایی می‌آموزیم. --- شاید اصلأ قرار بوده این فیلم بر اساس اسباب‌بازی‌های Rock 'Em Sock 'Em Robots ساخته شود، اما وقتی نتوانستند حق انتشار را بگیرند، تصمیم گرفتند به هر حال فیلمی شبیه آن بسازند. در هر صورت، فیلم خیلی خوب نیست. جالب است که از فیلمی دربارهٔ ربات‌های انسان‌نما هم می‌شود فیلمی کلیشه‌ای ورزشی ساخت. نمرهٔ نهایی: 1.5 ستاره — خسته‌کننده و ناامیدکننده. تا حد امکان از آن دوری کنید.