فیلم The Nun II 2023

با وجود آن‌که پوستر فیلم شخصیت مرکزی قدرتمندی با پشت‌زمینه‌ای جذاب نشان می‌دهد، راهبه ۲ بیشتر زمانش را به مکث‌ها و صحنه‌های طولانی دیالوگ اختصاص می‌دهد تا ایجاد ترس. با این حال اگر به دنیای «کانجورینگ» علاقه‌مند هستید، دیدن فیلم خالی از لطف نیست. تاایسا فارمیگا بعد از پنج سال دوباره در نقش راهبه‌ای که ماهرانه با تظاهرهای شیطانی مقابله می‌کند بازمی‌گردد. داستان در فرانسه دهۀ...

با وجود آن‌که پوستر فیلم شخصیت مرکزی قدرتمندی با پشت‌زمینه‌ای جذاب نشان می‌دهد، راهبه ۲ بیشتر زمانش را به مکث‌ها و صحنه‌های طولانی دیالوگ اختصاص می‌دهد تا ایجاد ترس. با این حال اگر به دنیای «کانجورینگ» علاقه‌مند هستید، دیدن فیلم خالی از لطف نیست. تاایسا فارمیگا بعد از پنج سال دوباره در نقش راهبه‌ای که ماهرانه با تظاهرهای شیطانی مقابله می‌کند بازمی‌گردد. داستان در فرانسه دهۀ ۱۹۵۰ رخ می‌دهد؛ کشیشی در کلیسای خود ربوده و به‌طرز بی‌رحمانه‌ای کشته می‌شود—نه به‌دست آدمی—و اینجاست که «خواهر آیرن» وارد ماجرا می‌شود. تحقیقات او سریعاً او را به مدرسه‌ای دخترانه می‌کشاند که یک اتاق آن پس از یک تراژدی قبلی کاملاً پلمب شده و به نظر می‌رسد منبع این شرّ در آن‌جاست. آیا او می‌تواند هویت این شیاطین را کشف کند و اهدافشان—که در واقع حول جذب روح حقیقی او می‌چرخد—را خنثی کند؟ در فیلم کمی جلوۀ چشم‌نواز از «موریس» خدمتکار داریم، اما این نکته با حضور بسیار کودکان خنثی می‌شود؛ کودکان اغلب در فیلم‌های وحشت با جیغ‌و‌فریاد و اثر سمی‌شان روی تنش داستان، ضربه‌زننده‌اند. اما مشکل فقط به آن‌ها ختم نمی‌شود: فیلم بیش از حد کلامی، رویه‌ای و قابل‌پیش‌بینی است. حتی جلوه‌های بصری نیز از فیلم اول تقلید کرده‌اند و پایان‌بندی برای کسی شوکه‌کننده نیست. در این ژانر بازآفرینی چیز جدیدی سخت است، اما فیلم‌هایی مانند این به‌ندرت نوآوری خلاقانه، بازی یا فیلمنامه قابل‌توجه یا حتی اندکی ترس واقعی ارائه می‌دهند. برای تلویزیون هالووین مناسب‌اند، ولی فراتر از آن نه. نکتهٔ مثبت دنباله این است که از قسمت اول بهتر است—گرچه این تعریف هم زیاد سنگین نیست، چون قسمت اول برای من تماشای دشواری داشت، به‌ویژه در اوج پایانی. در این نسخه راستش گاهی نفهمیدم دقیقاً چه خبر است، اما برخی انتخاب‌های کارگردانی جالب بود و احساس کش‌دادن نداشت؛ با این حال فیلم خالی از هرگونه عنصر احساسی است. تنها دلیلی که من به مجموعه «کانجورینگ» وفادار مانده‌ام بازی پاتریک ویلسون و ورا فارمیگاست؛ حتی نسخهٔ متوسط «شیطان مرا واداشت» به‌خاطر آن‌ها قابل‌تماشا بود. امتیاز: 2.5 از 5. این دنباله از نظر بازی‌ها قابل تقدیر، جلوه‌های عملی بهتر و تصاویر چشم‌گیر نسبت به پیشین خود پیشی می‌گیرد و به‌طرز نامنتظری تبدیل به بلوک‌باستری ترسناک قابل‌قبول شده است. مایکل چاوز از بودجه به‌خوبی استفاده کرده و سکانس‌هایی با کارگردانی و تعلیق مناسب ارائه می‌دهد. با این حال فیلم در پردهٔ دوم افت شتاب پیدا می‌کند و همچنان بیش از حد به جامپ‌اسکرها متکی است که اغلب اثری ندارند. پیچیدگی‌های نامربوط داستانی، از جمله بازگشت‌های زمانی عجیب و جزئیات شخصیتی اضافی، به یک پردۀ سوم نسبتاً درهم و ناواضح منجر می‌شود. با وجود این کاستی‌ها، این دنباله گامی رو به جلو برای فرنچایز است، هرچند بعید می‌دانم به اوج دو فیلم اول «کانجورینگ» بازگردد. رتبه: B-. به‌طور کلی، «راهبه ۲» این فرنچایز را فعلاً به‌صورت قابل‌انتظار اما نه‌چندان هیجان‌انگیز به پایان می‌رساند. من از طراحی بصری و ابراز صوتی شخصیت راهبه خوشم نیامد؛ از نظر من حتی «نفرین لا لیورنا» این کار را بهتر انجام داد، هرچند ممکن است دیگران با من موافق نباشند. جنبهٔ انسانی ماجرا هم چندان قوی نیست. چند حمله به بچه‌ها در فیلم نسبتاً خشن و مؤثر است، اما کم‌تعداد‌اند و فیلم را چندان بالا نمی‌برند. در کل، اثری فراموش‌شدنی است.