فیلم Ghost Rider: Spirit of Vengeance 2011

از قسمت اول «گوست رایدر» خوشم آمد، این یکی افتضاح بود. راستش خیلی منتظر دیدن این فیلم بودم؛ تریلرش چشم‌نواز و اغراق‌شده به نظر می‌رسید، اما داستان به‌همان اندازه بد است که بازیگران ضعیف‌اند. نیکلاس کیج دارد مسیرِ خیلی بدی را می‌رود؛ فیلم‌های اخیرش مثل «فصل جادوگر» و «رانندگی خشمگین» به همان اندازه کم‌مایه و ناامیدکننده‌اند. اکشن این فیلم بی‌منطق و بدتر از حد احمقانه است،...

از قسمت اول «گوست رایدر» خوشم آمد، این یکی افتضاح بود. راستش خیلی منتظر دیدن این فیلم بودم؛ تریلرش چشم‌نواز و اغراق‌شده به نظر می‌رسید، اما داستان به‌همان اندازه بد است که بازیگران ضعیف‌اند. نیکلاس کیج دارد مسیرِ خیلی بدی را می‌رود؛ فیلم‌های اخیرش مثل «فصل جادوگر» و «رانندگی خشمگین» به همان اندازه کم‌مایه و ناامیدکننده‌اند. اکشن این فیلم بی‌منطق و بدتر از حد احمقانه است، شخصیت «بلیز» طوری نوشته شده که دیالوگ‌های خنده‌دار و حالات صورت احمقانهٔ کیج هیچ کمکی به آن نکرده‌اند. جلوه‌های سه‌بعدی اغراق‌شده و مصنوعی‌اند. احتمالاً تنها دلیلی که رفتم این را ببینم حضور آیدریس آلباست، ولی نقش او هم کم‌رمق و بی‌اثر بود. در کل فیلم آشفته، مضحک و ضعیف است؛ امیدوارم سومین قسمت ساخته نشود. خدای من، چه آدمی را آورده‌اند که این را نوشته یا تهیه کرده؟ قسمت اول «گوست رایدر» را واقعاً دوست داشتم؛ این یکی اصلاً به آن نمی‌رسد. بله، نیکلاس کیج دوباره نقش جانی بلیز را بازی می‌کند و حتی کریستوفر لامبرت در نقش یک کشیش پیر حضور دارد، اما اجرا ضعیف است. گوست رایدر واقعاً زیاد ظاهر نمی‌شود و وقتی هم می‌آید، جلوه‌های ویژه ارزان به‌نظر می‌رسند و آن حس خنک و جذاب فیلم اول را ندارند. این‌که وقتی برای اولین بار ظاهر می‌شود با یک اسلحهٔ سادهٔ «انسانی» زده می‌شود و راهی بیمارستان می‌گردد، کمکی نمی‌کند. این چرندیات که اول بخواهد در یک نقطه نامعلوم مخفی شود مثل هالک (که قبلاً دیده‌ایم)، بعد تلاش کند قدرت‌هایش را از بین ببرد و بعد بدون آن‌ها با شیطان مبارزه کند، لذت فیلم را خراب می‌کند. فیلم روح و حال قسمت اول را ندارد. خیلی ناامید شدم؛ حیف که این یکی را این‌قدر خراب کردند چون حالا احتمال اینکه قسمت دیگری بسازند کمتر شده، هرچند در انتها درِ باز ماندن برای ادامه‌ای نامؤثر گذاشته‌اند. دنبالهٔ دیوانه‌وار فیلم اول «گوست رایدر» (2007) نسبتاً بر اساس کمیک بود. وقتی گوست رایدر در 1972 خلق شد، بیشتر یک ایدهٔ کلی بود تا یک طرح کامل؛ با تغییر نویسنده و هنرمند ایده‌ها کم‌کم اضافه شدند مثل «نگاه توبه» و آگاهیِ بلیز از زراثوس. نسخهٔ اول کمیک در 1983 پس از ده سال متوقف شد و در 1990 نسخهٔ جدیدی با شخصیتی متفاوت معرفی شد که هشت سال دوام آورد. فیلم اول ترکیبی از ایده‌های این دو دوره بود و شبیه زنده‌شدن کمیک روی پرده به نظر می‌رسید. واقعاً تنها نکتهٔ ناامیدکننده شرور فیلم، بلکهارت، بود که در کمیک ترسناک‌تر بود تا در فیلم. «گوست رایدر: روح انتقام» (2012) دنبالۀ شایسته‌ای است با بازگشت نیکلاس کیج در نقش جانی بلیز. داستان به اروپا، به‌ویژه رومانی و ترکیه منتقل می‌شود که فیلم هم در آنجا فیلم‌برداری شده است. این‌بار شیطان را سیاران هایندز بازی می‌کند که تفاوت چندانی ندارد چون شیطان می‌تواند اشکال فیزیکی مختلفی بگیرد. دستیار اصلی شیطان را جانی ویت‌ورث بازی می‌کند، شخصیتی متفاوت از بلکهارت اما مشابه. نقش زن جذاب را ویولانته پلاچیدو بازی می‌کند که می‌تواند نسبت به ایوا مندز یک بهبود باشد. موسیقی متن هم درخشان و پرانرژی است. من مشکلی با منتقل شدن داستان به اروپای شرقی ندارم چون لوکیشن‌ها عالی‌اند، به‌خصوص صخره‌صومعهٔ چشمگیر، اما تغییراتی هم هست که خیلی خوشم نیامد، مثل کت چرمی سوختهٔ گوست رایدر؛ این بیشتر سلیقه‌ای است. نکتهٔ منفی مهم‌تر دوربین بیش‌فعال است که حواس را پرت می‌کند (امیدوارم این مد زودتر بگذرد). با این حال بخش‌های دراماتیک کافی وجود دارد که تعادل برقرار کند و به آن عادت می‌کنید. جمع‌بندی: «گوست رایدر: روح انتقام» دنباله‌ای باکیفیت است که طبیعت روحی را که جانی بلیز را تسخیر می‌کند خوب توسعه می‌دهد (نمی‌خواهم لو بدهم). کسانی که می‌گویند فیلم جدی‌تر یا وفادارتر به کمیک است اشتباه می‌کنند؛ فیلم همان حال و هوای نیمه‌جدی و کارتونی-ترسناکِ قسمت اول را دارد با لحظاتی طنز. نسبت به قسمت اول جسورتر است و از آن سود برده، هرچند دوربین هایپر‌اکتیو و تدوین سریع تا حدی آن را خدشه‌دار کرده‌اند. مدت: ۱ ساعت و ۳۵ دقیقه. نمره: B بهتر است این فیلم را فراموش کنید. مثل همان چیزی که در نقدِ قسمت اول نوشتم، من طرفدار سرسخت یا کارشناس کمیک نیستم، پس از منبع صرف‌نظر می‌کنم و روی فیلم تمرکز می‌کنم: این یک فیلم بد است. در مقایسه با این اثر نافرجام، فیلم اول با همهٔ ضعف‌هایش هنری به‌نظر می‌رسد. بزرگ‌ترین مشکل این فیلم این است که دنباله‌ای صرفاً برای کسب پول است. تهیه‌کنندگان و استودیوها اصلاً تلاش نکرده‌اند طمع‌شان را پنهان کنند؛ بعد از فروش خوب قسمت اول، این دنباله ساخته شد که اگرچه در باکس‌آفیس نسبی موفق بود اما از نظر منتقدان و تماشاگران ضعیف ارزیابی شد. تقریباً تمام بازیگران و تیم سازندهٔ فیلم اول (به‌جز نیکلاس کیج) از پروژه کنار رفتند و فیلم زبان بصری و دراماتیک کاملاً متفاوتی انتخاب کرده که هرگونه استمرار فرضی را قطع می‌کند. فیلمنامه سطحی و مبتنی بر نبرد جانی بلیز با نیروهای اهریمنی قدرتمند است که می‌خواهند کودکی را که گفته می‌شود فرزند شیطان است و نقش کلیدی در آخرالزمان دارد بربایند. ساده، کلیشه‌ای و بدپرداخته؛ چیزی شبیه فیلمنامهٔ یک فیلم B دههٔ هفتاد. جو سنگین و شومی که در فیلم اول بود کاملاً غایب است و به جای آن چیزی سبک‌تر، «هارد راک» و به‌دقّت جوان‌پسند آمده است. سرعت بالای رویدادها خطاهای منطقی را آشکار می‌کند: وقتی صومعه‌ها و رده‌های قرون وسطایی کنار تجهیزات فوق‌پیشرفته و سلاح‌هایی که انگار برای یک جنگ کافی‌اند قرار می‌گیرند، یا انبوه سلاح‌ها و ماشین‌آلات بزرگ در معدن، همه چیز اغراق‌شده و گاهی شبیه بازی کامپیوتری به‌نظر می‌رسد. فیلم بخشی از زیبایی لوکیشن‌های اروپای مرکزی، به‌ویژه رومانی را خوب استفاده کرده و صحنه‌آرایی و لباس‌ها با توجه به فیلمنامه قابل قبول‌اند، اما موسیقی سنگین و خسته‌کننده است و افکت‌های صوتی اغلب مصنوعی به‌نظر می‌رسند. نیکلاس کیج هنوز در فیلم هست اما تنها بازیگر از فیلم قبل است؛ بازی او در این دنباله یک‌بعدی، بی‌حوصله و کم‌رمق است. سیاران هایندز عملکرد خوبی دارد و زحمت کشیده اما نقش زیادی ندارد، ویولانته پلاچیدو و آیدریس البا با تلاش‌شان چند لحظهٔ خوب خلق می‌کنند اما در مجموع تلاش متوسطی ارائه می‌دهند. از نظر فنی فیلم روی CGI حساب زیادی باز کرده؛ شعله‌ها و جلوه‌های اطراف رایدر اغراق‌آمیزند و گاهی تأثیرگذار اما چندان طبیعی نیستند. مثل فیلم اول، این فیلم هم نتوانسته جای پای محکمی پیدا کند. جانی بلیز در این فیلم تا حدی شبیه دن کچ است و روح گوست رایدر هم ترکیبی از مالکیتِ بلیز و کچ است. این ترکیب کار نمی‌دهد. فیلم بین دو جهت کشیده شده و هیچ‌وقت نتوانسته موقعیت روشن و ثابتی برای شخصیت‌ها پیدا کند. مثل ضرب‌المثل هندی قدیمی: «اگر دو خرگوش را تعقیب کنی، هر دو را از دست می‌دهی.» اگر سازندگان فقط یکی از داستان‌ها یا یکی از گوست رایدرها را انتخاب می‌کردند (بلیز یا کچ) بهتر می‌شد؛ مخلوط کردن دو شخصیت اساساً متفاوت تمرکز داستان را از بین برده است. علاوه بر این، CGI بیش از حد است. می‌توانست فیلم بهتری باشد اگر جهت مشخصی داشت، اما چنین نکرد و داستان هرگز فرود خوب پیدا نکرد. اصلاً به خوبی قسمت اول نیست؛ حداقل نیکلاس کیج هنوز هست. او تنها بازیگری است از قسمت اول که در این فیلم هم بود. فیلمی متوسط است.