فیلم Monkey Man 2024

نقد فیلم «مرد میمون» کمی طولانی است، اما تقریباً تمام عناصر دیگر آن به خوبی جبران می‌شود. من زمان بسیار خوبی را در تماشای اولین تجربه کارگردانی دیو پاتل سپری کردم. او در نقش شخصیت اصلی فوق‌العاده عمل کرده و این نقش را به طرز بی‌نظیری ایفا کرده است. قبل از این فیلم، فقط او را در دو فیلم دیده بودم ( «مليونر زاغه‌نشین» و «آخرین...

نقد فیلم «مرد میمون» کمی طولانی است، اما تقریباً تمام عناصر دیگر آن به خوبی جبران می‌شود. من زمان بسیار خوبی را در تماشای اولین تجربه کارگردانی دیو پاتل سپری کردم. او در نقش شخصیت اصلی فوق‌العاده عمل کرده و این نقش را به طرز بی‌نظیری ایفا کرده است. قبل از این فیلم، فقط او را در دو فیلم دیده بودم ( «مليونر زاغه‌نشین» و «آخرین بادبادک»)، بنابراین خوشحالم که باز هم او را در یک کار دیگر می‌بینم. کار او در روی صحنه و پشت صحنه عالی بود و خوشحالم که در نهایت این پروژه را به ثمر رساند. همان‌طور که اشاره شد، فکر می‌کنم زمان فیلم می‌توانست کمی کوتاه‌تر باشد. این مسئله برای من مشکل بزرگی نیست، اما در چند لحظه احساس کردم که کمی از جذابیت من کاسته شده است. داستان خود داستان خوبی است، که با مبارزه (به معنای واقعی) و احساسات زیادی در هم تنیده شده است. از نظر بصری، این فیلم زیباست. همچنین بازیگران پشت دیو، پیتوباش و وپین شارما نقاط مثبت هستند و آشوینی کالسکار نیز خوب عمل کرده است. این فیلم قطعاً ارزش تماشا دارد، به‌ویژه در سینما! در مجموع از تماشای آن لذت بردم. --- «مرد میمون» نشان می‌دهد که دیو پاتل هنوز در زمینه کارگردانی و نویسندگی چیزهای زیادی برای یادگیری دارد، اما تعهد او به داستانی غنی از نظر فرهنگی و موضوعی شایسته ستایش‌های بی‌شماری است. داستان انتقامی با مشکلاتی در سرعت روایت، اما با صحنه‌های اکشن پرانرژی و پر از آدرنالین، حتی زمانی که به‌طرز شلوغی choreographed و فیلمبرداری شده‌اند. بازی قابل پیش‌بینی دیو پاتل که از برخی فرمول‌های ژانر دوری می‌کند و در عین حال به برخی از کلاسیک‌هایی که او را الهام بخشیده‌اند ادای احترام می‌کند. این یک تجربه ناقص اما جذاب است. امتیاز: B دیو پاتل بارها درباره نخواستن تبدیل شدن به "جیمز باند" صحبت کرده است، اما به نظر می‌رسد این داستان‌ها به این انتقام‌جویانه‌ای که یادآور «هتل مومبای» (۲۰۱۸) است، الهام بخشیده‌اند. می‌دانیم که او (با نام «کید») به طور مرتب ماسک میمون می‌زند و به رسمیت شناختن این موضوع، هدفی دارد. این هدف زمانی شکل می‌گیرد که او موفق می‌شود یک عملیات مخفی برای «کویینی» (آشوینی کالسکار) که یک کلوپ لوکس مردانه را اداره می‌کند، ترتیب دهد. پاداش او در اینجا یک شغل است. در آشپزخانه، تمیز کردن توالت‌ها و شستن ظروف. این یک وسیله برای دستیابی به هدف است، زیرا او با «آلفونسو» (پیتوباش)، که یک توک‌توک با قدرت بالا دارد، دوست می‌شود و به زودی به مقام پیشخدمت برای افراد فاسد و ولخرج جامعه شهری که به آنجا می‌آیند، ارتقا پیدا می‌کند. در کنار پیشرفت شغلی‌اش، ما شروع به دیدن فلاش‌بک‌هایی از کودکی‌اش و وحشی‌گری‌هایی می‌کنیم که او را به شرایط انتقامی کنونی‌اش رسانده است. داستان در پس‌زمینه‌ای از بحران سیاسی و با نزدیک شدن به انتخابات قرار دارد و او متوجه می‌شود که در میان توطئه‌گران سکولار و مذهبی، چرخ‌هایی در حال چرخش است. او همچنین خود را تحت مراقبت یک راهب حکیم «آلفا» (وپین شارما) می‌یابد که به او کمک می‌کند تا هم ذهن و هم بدنش را متمرکز کند، در حالی که به سمت پایانی می‌رویم که برای هر کسی که تا به حال فیلمی از «جان ویک» دیده است، قابل پیش‌بینی است. پاتل مردی کاریزماتیک است، اما اینجا به چیزی بیشتر از این نیاز است. چیزی کمی بیشتر اصلی برای جلوگیری از خسته‌کننده شدن این دو ساعت طولانی. این فیلم شبیه یک تقلید کسل‌کننده از «جان ویک» است (آن‌ها به‌طور واضح «جان ویک» را در فیلم ذکر می‌کنند). اکشن ضعیف است، فیلمبرداری دل‌زده‌کننده است و داستان کسل‌کننده است. چیزی خوب در این فیلم وجود ندارد. من مطمئن هستم که نقدهای مثبت بالا احتمالاً از سوی هندی‌هاست، زیرا آن‌ها تمایل دارند فیلم‌های بی‌کیفیت را بالا ارزیابی کنند. اگر هندی نیستید، وقت خود را صرف این آشغال نکنید. یک تم تکراری در سرتاسر فیلم وجود دارد، از هانومان که سعی دارد خورشید را بخورد و به سمت آن پرش می‌کند و سرانجام توسط خداها متوقف می‌شود. شاید دیو پاتل از اینکه این تم چگونه می‌تواند تجربه کارگردانی شجاعانه او را به تصویر بکشد، آگاه بوده باشد. او در طول فیلم سعی دارد به داستانی که می‌خواهد بگوید برسد، اما در نهایت خود را محدود می‌کند. اگر او می‌دانست که فیلمش در نهایت در سینماهای هندی اکران نخواهد شد، هرچقدر هم که خود را کنترل کند. نکته منفی این است که این فیلم به طرز شگفت‌انگیزی لذت‌بخش است. اما نقدهایی به جامعه هندی کنونی و مسائلی که آن را تحت تأثیر قرار داده و تمام تقسیمات طبقاتی و طبقه‌ای که در درون خود ایجاد کرده‌ایم -- همه این‌ها کمی ضعیف و کمی کم رنگ به نظر می‌رسد. شما می‌توانید ببینید که دیو به شدت بر روی ایمان مذهبی کور و در هم آمیخته با سیاست تأکید کرده است، اما به طور غیرمستقیم به طبقه و پدرسالاری نیز اشاره کرده است -- حتی یک مونتاژ از ویدیوهای واقعی از برخی از این پلیدی‌ها برای تأکید بیشتر وجود دارد -- اما همه چیز کمی بیش از حد تمیز و بدون شوک است. در هیچ لحظه‌ای فیلم من را با این افکار غرق نکرد، همیشه در سطح شنا می‌کرد. آب و آتش تم‌های تکراری دیگری هستند که در طول فیلم وجود دارند، یک پیش‌بینی دیگر از دیو درباره چگونگی اینکه آتش او در نهایت خاموش می‌شود و ما فقط بر روی سطح آن شنا خواهیم کرد. با این حال، من تماماً فیلم را برای اکشن و تلاشی که برای ترکیب موسیقی و سازهای هندی در سراسر آن انجام داده، دوست دارم. در این فیلم زاکیر حسین هم حضور دارد، که واقعاً این نوع از حضورهای غیرمنتظره و جذاب باید باشد. من همیشه از بازی دیو خوشم آمده و در اینجا او ثابت کرد که به همان اندازه که در جلوی دوربین خوب است، در پشت دوربین نیز خوب عمل می‌کند. دیدن چهره‌های آشنا از هند نیز عالی بود. همچنین یک ادای احترام به «غجینی» در آن وجود دارد که احساس می‌کنم یک گام عالی بود. یک انتقاد دیگر و سپس می‌روم: شهرها و روستاهای خیالی تماماً احساس واقعی و زنده‌ای دارند، اما در عین حال کمی وسترنیزه شده‌اند تا به‌خوبی به عنوان هندی شناسایی نشوند. زمانی که تریلر «مرد میمون» را دیدم، مطمئن نبودم چه انتظاری داشته باشم. به نظر می‌رسید یک داستان انتقامی استاندارد با چرخشی ترسناک باشد. اما آنچه به دست آوردم یکی از فیلم‌های مورد علاقه‌ام در سال بود. دیو پاتل نه تنها در بازیگری، بلکه در کارگردانی نیز درخشان است. این فیلم بسیار فراتر از یک فیلم انتقامی مشابه «جان ویک» است؛ به موضوعات عمیق‌تری پرداخته و داستان پیچیده‌ای را ارائه می‌دهد که از آن لذت بردم. در ابتدا، تریلر این احساس را می‌داد که داستانی معمولی با عناصر ترسناک دارد. اما فیلم فراتر از این انتظارات با داستانی غنی‌تر و چندوجهی عمل می‌کند. موضوعات بررسی شده عمیق هستند و به انتقام، عدالت و وضعیت انسانی می‌پردازند. نقش دوگانه دیو پاتل به عنوان بازیگر و کارگردان قابل تحسین است. بازی او هم شدید و هم لایه‌دار است و عمق به سفر شخصیتش می‌بخشد. به‌علاوه، کارگردانی او تیز و دقیق است و اکشن را با لحظات تفکر متعادل می‌کند. این فیلم بیشتر از یک داستان انتقامی پر از اکشن است؛ به موضوعات عمیق‌تری می‌پردازد که در سطوح مختلف طنین‌انداز است. روایت به بررسی ماهیت انتقام و تأثیر آن بر فرد و جامعه می‌پردازد. به عنوان مثال، جستجوی قهرمان تنها مربوط به انتقام شخصی نیست، بلکه به رسیدگی به فساد و بی‌عدالتی گسترده‌تر در شهر نیز مربوط می‌شود. این عمق موضوعی، فیلم را از سایر فیلم‌های اکشن ساده متمایز می‌کند. بزرگ‌ترین انتقاد من این است که داستان می‌توانست از زمان بیشتری بهره‌مند شود (که من هرگز این را نمی‌گویم). فیلم گاهی احساس شتاب‌زدگی می‌کند، به‌ویژه در نیمه دوم زمانی که قهرمان به جست‌وجو می‌پردازد. زمان بیشتر برای ایجاد تنش و توسعه تعاملات می‌توانست تأثیر کلی را افزایش دهد. با وجود این نقص جزئی، فیلم فوق‌العاده است. به خاطر بازی‌های قوی، کارگردانی فکرشده و روایت پیچیده‌اش برجسته می‌شود. دیو پاتل خود را به عنوان یک فیلمساز با استعداد ثابت کرده است که قادر به ارائه هم اکشن و هم محتوا است. من منتظر دیدن آثار بیشتری از او در آینده هستم و امیدوارم که به کاوش و گسترش این موضوعات غنی ادامه دهد. علاقه‌مندان به فیلم‌های اکشن انتقامی پیشرفته قطعاً از «مرد میمون» که اولین تجربه کارگردانی دیو پاتل (که همچنین نویسنده و بازیگر نقش اصلی است) شگفت‌زده خواهند شد. بسیاری از بازیگران در تلاش برای انتقال از جلوی دوربین به پشت آن ناموفق بوده‌اند، اما پاتل استعدادش را ده برابر ثابت کرده است. این داستان انتقام به‌قدری خوب ساخته شده که انتقادهای کمی برای گفتن دارم. در تمام جنبه‌ها انتظارات را فراتر می‌برد. کید ناشناس (پاتل) با مبارزه برای پول در یک کلوپ مبارزات زیرزمینی مشغول به کار است. ترفند او شامل پوشیدن ماسک گوریل و موافقت با شکست در برابر رقبای محبوب‌تر است. پس از تحمل ضربات خونی برای سال‌ها و حمل یک تراژدی کودکانه وحشتناک، خشم کید به سطوح نجومی رشد کرده است. وقتی او راهی برای نفوذ به شبکه پیچیده‌ای از رهبران فاسدی که مسئول مرگ مادرش هستند، پیدا می‌کند، تصمیم می‌گیرد انتقام بگیرد. در این فرایند، او به نجات‌دهنده مردم تبدیل می‌شود، یک قهرمان که به افراد بی‌قدرت کمک می‌کند تا حساب خود را تسویه کنند و نادرستی‌هایی را که در دست نخبگان متحمل شده‌اند، راست کنند. این یک داستان ساده است که برای یک فیلم انتقامی به خوبی عمل می‌کند، زیرا کید انگیزه قوی برای اجرای انتقام وحشیانه‌اش دارد. این او را به قهرمانی تبدیل می‌کند که دوست دارید به او دل ببندید. او یک قاتل است، اما افرادی که می‌کشد قطعاً سزاوار آن هستند. پاتل (به همراه نویسندگان مشترک، پل آنگوناولا و جان کالی) عناصر موضوعی مناسب فرهنگی را در بر می‌گیرد که بیانیه‌ای درباره وضعیت سیاسی کنونی در هند ارائه می‌دهد و به داستان عمق می‌بخشد که هم معنادار و هم سرگرم‌کننده است. تأثیر زیادی از «حمله» ، «جان ویک» و سینمای کره‌ای گرفته شده است و بینندگان دقیق بسیاری از ارجاعات و ادای احترام‌ها به این فیلم‌ها را متوجه خواهند شد. خوشبختانه، رویکرد پاتل احساس تقلید ناراحت‌کننده‌ای از فیلم‌های مشابه انتقامی ندارد. ارزش‌های تولید فوق‌العاده هستند و هر عنصر در جای خود قرار دارد. پاتل دارای سبک بصری عالی است که نشان می‌دهد او کارگردانی را به عنوان یک طرفدار که زبان سینما (به ویژه اکشن) را درک می‌کند، نزدیک می‌شود. در اینجا کارهای خلاقانه واقعاً وجود دارد، از کشتن‌های ابتکاری گرفته تا بدلکاری‌های هیجان‌انگیز. چیدمان مبارزات بدون شک عالی است و میکاپ واقع‌گرایانه و هماهنگی بدلکاری‌ها ترکیب می‌شوند تا مبارزات تن به تن احساس واقعی‌تری داشته باشند. دکورها و دوئل‌های خلاقانه فوق‌العاده هستند و طرفداران این ژانر ناامید نخواهند شد. این فیلم سهم خود را از خشونت و هرج و مرج خونی دارد، اما به اندازه‌ای که ممکن است فکر کنید، پر از اکشن نیست. داستان زیادی وجود دارد، اما داستان قوی است. مبارزه‌ها تا ۴۰ دقیقه از فیلم شروع نمی‌شود، بنابراین خوب است که عناصر درام به‌خوبی کار می‌کنند (با این حال، روایت در نیمه راه کمی کند می‌شود). بزرگ‌ترین شگفتی این فیلم این است که پاتل واقعاً استعداد لازم را برای حمایت از همه تلاش‌هایی که انجام می‌دهد، از کار بدلکاری (که منجر به جراحات شخصی متعدد شد)، نویسندگی، کارگردانی و بازیگری دارد. او لاغر و باریک است و یک ستاره اکشن غیرمعمول است، اما در اینجا به عنوان یک مبارز خستگی‌ناپذیر و قدرتمند که به عنوان «یک بچه از گودال» رد می‌شود، خود را به خوبی می‌فروشد. شما وقتی کید به انتقام بی‌رحمانه‌اش می‌پردازد، به ویژه زمانی که این هیچ‌کس در نهایت تبدیل به کسی می‌شود، تشویق خواهید کرد. به نظر می‌رسد که پاتل یک ستاره اکشن فوق‌العاده است با جذابیتی غیرقابل انکار که ترکیبی جادویی را به وجود می‌آورد. «مرد میمون» تعادل مناسبی بین نقد سیاسی معنادار و سرگرمی با سرعت کامل برقرار می‌کند و پاتل هر دو را به‌خوبی انجام می‌دهد. با جو زیبا و خشن و اکشن پرانرژی‌اش، این نوع فیلمی است که شما را درباره این ژانر هیجان‌زده می‌کند. نویسنده: لوئیزا مور / SCREEN ZEALOTS خنک اما تا حدی شلخته، مانند اینکه نیمه اول این داستان نیازی به وجود نداشت. دوست داشتم بیشتر از سفر میمون به شهر را ببینم یا او را به عنوان یک سرکرده مهربان محله ببینم. بیشتر ماجراجویی و کمتر صحنه‌هایی از او که کتک می‌خورد. چگونه او به چنین سرقت کیف پیچیده‌ای رسید؟ به نظر می‌رسد از شغل شبانه‌اش سودآورتر است. مبارزات با ریسک صفر که مرد ما ماسک زده است. فکر می‌کنم بدون آن نمی‌توانست نام «مرد میمون» را داشته باشد. نگاهی جذاب به جنبه‌ای از هند که به نظر می‌رسد بسیاری از فیلم‌ها آن را نادیده می‌گیرند. من از زجر خوشم آمد. من را درگیر نگه داشت. صحنه‌های خوبی، اما عناصر داستان غیرقابل باور. قهرمان ما به نظر نمی‌رسد که بسیار مذهبی باشد، مأموریت او یکی از مردان خدابترس نیست... اما تمرکز بر روی همه صحنه‌های مادر، به تبلیغ یک خدای یگانه می‌پردازد. «مرد میمون» چیزی برای گفتن دارد: خدا خوب است. یوگا بد است. یک تجربه کارگردانی فوق‌العاده از دیو پاتل که لحظات اکشن الهام‌بخش، اسطوره‌شناسی هندو و پیامی سیاسی درباره مقام‌های فاسد دولتی را با یک فیلمنامه بسیار خوب نوشته و احساسی ترکیب می‌کند.