فیلم The Taste of Things 2023

«دودین» (Benoît Magimel) و «اوژن» (Juliette Binoche) در آشپزخانه هم‌افزایی‌ای دارند که منجر به خلق خوراکی‌های خوش‌عطر و نوآورانه برای دوستان‌شان می‌شود. او آشپزی می‌کند و او بیشتر در زمینه طراحی غذا فعالیت دارد؛ او از توجه و شهرت گریزان است و او اجتماعی‌تر است — اما این رابطه حرفه‌ای در طول دو دهه گذشته خوب جواب داده است. کمی کند پیش می‌روند، اما رابطه‌شان...

«دودین» (Benoît Magimel) و «اوژن» (Juliette Binoche) در آشپزخانه هم‌افزایی‌ای دارند که منجر به خلق خوراکی‌های خوش‌عطر و نوآورانه برای دوستان‌شان می‌شود. او آشپزی می‌کند و او بیشتر در زمینه طراحی غذا فعالیت دارد؛ او از توجه و شهرت گریزان است و او اجتماعی‌تر است — اما این رابطه حرفه‌ای در طول دو دهه گذشته خوب جواب داده است. کمی کند پیش می‌روند، اما رابطه‌شان کم‌کم وارد قلمرویی شخصی و صمیمی می‌شود؛ او هنوز مردد است. او برای جلب دل او شروع به آماده‌سازی خوراکی‌هایی می‌کند که هم از لحاظ طعم و هم از لحاظ احساسی وسوسه‌کننده‌اند. راه عشق همیشه هموار نیست و به زودی پویایی رابطه‌شان وارد دوره‌ای آزمون‌برانگیز می‌شود که احتمالاً تغییرات ناخوشایندی برای همه در پی خواهد داشت. نکته‌ای که در این فیلم برایم جالب بود کم‌گوییِ دیالوگ‌هاست؛ نماها زیباست و هر دو بازیگر واقعاً در نقش‌هایی که هنگام آماده‌سازی غذاهای گورمت بازی می‌کنند، قابل‌باور هستند. مواد اولیه و تکنیک‌هایی که نمایش داده می‌شوند بسیار جذاب‌تر از دراماتیکِ رخ‌داده میان شخصیت‌ها هستند — طوری که تقریباً می‌توانی عطر غذا را حس کنی. فیلم از برخی کنجکاوی‌های آشپزی سنتی روستایی فرانسه نیز ابایی ندارد، پس برای دیدن چند خوراکی که ممکن است با ذائقه شما متفاوت باشند آماده باشید؛ با این حال بعد از دو ساعت تماشای فیلم واقعاً درگیر داستان شدم و خوشحال بودم قبلاً غذایی خورده بودم. آشپزی یک هنر است؛ سینمای خوب هم همین‌طور — و در این فیلم هر دو به فراوانی دیده می‌شوند. «The Taste of Things» فیلمی رمانتیک است که هم‌زمان یک درام تاریخی دقیق درباره غذا هم هست. فیلم که در سال 1885 جریان دارد، نامه‌ای عاشقانه و آرام به هنر و سبک آشپزی فرانسوی است و کارگردان Anh Hung Tran با لذت و شور این جشنِ غذاخوری را روایت می‌کند. رستوران‌دار مشهور Dodin Bouffant برای بیش از دو دهه روی آشپز شخصی‌اش Eugénie حساب کرده است؛ او به استعداد طبیعی او در آشپزی احترام می‌گذارد و در آشپزخانه کاخ‌مانند خود کنارش غذاهای الهام‌بخشی خلق می‌کند. از آنجا که آن‌ها زمان زیادی را کنار هم و پای همان اجاق گذرانده‌اند و شور مشترکی برای غذا دارند، نسبت به هم علاقه‌مند شده‌اند. احساسات میان Dodin و Eugénie پیچیدگی دارد؛ پیشنهادهای ازدواج او همواره توسط زنی که آزادی را می‌پسندد و قصد تعهد ندارد، رد شده است، اما با گذر زمان شاید اوژن هم کم‌کم نسبت به این ایده نرم شود. داستان ساده و کم‌پیرنگی است که عمدتاً درباره غذاست. بیست دقیقه اول فیلم چیزی جز پخت‌وپز و آماده‌سازی غذا در آشپزخانه نشان نمی‌دهد؛ موسیقی متن وجود ندارد و تنها صداهای آشپزخانه — صدای سرخ‌شدن، تق‌تق قابلمه و تکه‌تکه شدن با چاقو — شنیده می‌شود. فیلم عمدتاً متشکل از صحنه‌های پختن و خوردن است و مخاطبانِ عاشق غذا احتمالاً تحمل بیشتری برای این چرخه تکراری «پختن-خوردن-لذت‌بردن» خواهند داشت. فیلم خسته‌کننده نیست، اما جنبه‌ای دل‌مشغول‌کننده و دل‌بازانه دارد. غذاها از نظر بصری خیره‌کننده‌اند؛ هنرمندی آشپزی و عکاسی غذا دل‌انگیز و دهان‌آب‌انداز است و همه چیز از سس‌دهی تا چیدمان بشقاب با دقت و زیبایی‌ای انجام شده که به تکنیک‌های سنتی احترام می‌گذارد. شخصیت‌ها هم از غذاهای مجلل تا ساده را می‌پزند و این نکته را روشن می‌کند که آن‌ها نخبه‌پرست نیستند، بلکه شیفتگان واقعی غذا هستند. انتخاب بازیگران هم بسیار مناسب است و دیدن داستانی که عشق میان غذا و انسان را با بازیگران بالغ و باتجربه ترکیب می‌کند، دلپذیر است. ژولیت بینوش و بنوآ مژمل زوجی دوست‌داشتنی و قابل‌باور ساخته‌اند و تماشاگر امیدوار می‌شود که بالاخره به هم برسند. «طعم چیزها» فیلمی دوست‌داشتنی است، اما برای دریافت بیشترین لذت از آن داشتن علاقه و قدرشناسی نسبت به غذا عمیق‌تر از حد معمول به تجربه بیننده کمک می‌کند.