فیلم Blade 1998

بلید بسیار سرگرم‌کننده است، به‌ویژه اگر آن را از قاب نوستالژیک سینمای اکشن دههٔ ۹۰ ببینید. جالب است که موفقیت این فیلم—یک آثار خون‌آشامی با درجه‌بندی R و نقش‌آفرینی یک بازیگر آفریقایی-آمریکایی—موجی به‌وجود آورد که به عصر فیلم‌های اقتباسی از کمیک‌ها انجامید. صحنه‌های اکشن، جلوه‌ها و موسیقی گاه مضحک و کهنه به‌نظر می‌رسند و داستان گاهی بی‌معنی است، اما با این حال بلید همچنان لذت‌بخش...

بلید بسیار سرگرم‌کننده است، به‌ویژه اگر آن را از قاب نوستالژیک سینمای اکشن دههٔ ۹۰ ببینید. جالب است که موفقیت این فیلم—یک آثار خون‌آشامی با درجه‌بندی R و نقش‌آفرینی یک بازیگر آفریقایی-آمریکایی—موجی به‌وجود آورد که به عصر فیلم‌های اقتباسی از کمیک‌ها انجامید. صحنه‌های اکشن، جلوه‌ها و موسیقی گاه مضحک و کهنه به‌نظر می‌رسند و داستان گاهی بی‌معنی است، اما با این حال بلید همچنان لذت‌بخش است. بلید که برای نخستین‌بار در ۱۹۹۸ منتشر شد، موفقیت تجاری را دوباره به فیلم‌های ابرقهرمانی بازگرداند، بعد از آنکه توزیع نامناسب فیلم‌هایی مثل Batman & Robin و Steel این ژانر را درجا متوقف کرده بود. وسلی اسنایپس در نقش نیمه‌خون‌آشام/نیمه‌انسان قهرمانِ فیلم ظاهر می‌شود: شکارچیِ خون‌آشام‌ها. او همراه با دکتر کارن جنسن و ابرهام ویسلر (کریس کریستوفرسون) تلاش می‌کند تا جلوی دیکن فراست (استفن دورف) و کوئین (دونال لوگ) و لشکری از مردگان را بگیرد، قبل از آنکه آن‌ها گی‌تانو دراگونتی (اودو کیر) و دیگر سالمندان خون‌آشام را در مراسمی بکشند که فراست را به «لا ماگرا»، خدای خونِ خون‌آشامی، بدل می‌کند. متوجه هستید؟ نه؟ طبیعی‌ست. فیلم‌نامه جالب است اما خیلی منطقی نیست. یعنی فیلم‌نامه ضعیف است، اما قصه عالی‌ست. فیلم بیشتر با تکیه بر قصه و جلوه‌ها پیش می‌رود و شخصیت‌ها چندان عمیق نیستند. کوئین تا حدی سرگرم‌کننده است و فراست... خب... جذاب است، ولی چیز زیادی هم فراتر از جذابیت ظاهری ندارد. با این حال، او از اغلب شخصیت‌ها—حتی خود بلید—بعد بیشتری دارد. راستش را بخواهید من جذب زیباشناسی فرهنگ گاتیک هستم و این احتمالاً در نمرهٔ نهایی من تأثیر دارد؛ اگر با من موافق نیستید این را در نظر داشته باشید، چون بسیاری از خون‌آشام‌ها حداقل کمی آن استایل را دارند. با این اوصاف، شروع فیلم یکی از قوی‌ترین آغازهایی است که در یک قصهٔ مدرن خون‌آشامی دیده‌ام. همه‌چیز را دارد؛ از جمله آهنگ «Blood Rave»، Confusion (Pump Panel Remix) از New Order. فیلم‌برداری هم نکتهٔ مثبت دیگری‌ست؛ رفت و برگشت‌های تصویری خیلی خوب و بدون ایجاد تهوع انجام شده است. هرچند طراحی صحنه‌های مبارزه دچار نوعی «هر بار فقط یک نفر حمله می‌کند» بود که آزاردهنده است—بیایید واقعی باشیم، اینجا تک‌کن نیست. وقتی با یک ارتش روبه‌رو هستی باید با ارتش بجنگی؛ شاید نه همه‌به‌یک‌باره، چون آن‌وقت بی‌معنی می‌شود، اما در این فیلم خوب منتقل نشد. یک سوراخ‌داستانی هم هست که لازم دیدم اشاره کنم؛ احتمالاً زیاد لو نمی‌شود، اما اگر می‌خواهید کاملاً بی‌گراف بروید، از خواندن ادامه صرف‌نظر کنید. فراست می‌گوید باید دوازده سالمند خون‌آشام را در یک مراسم زیرزمینی بکشد تا به خدای خون تبدیل شود، اما او قبلاً رهبرشان را در ساحل کشته. شاید او جزو دوازده نبود و نفر سیزدهم بود. اما معشوقهٔ فراست، مرکوری، قبل از شروع مراسم یکی را با شمشیر بلید می‌کشد و به نظر کسی توجه نمی‌کند... این برایم شک‌برانگیز است. با همهٔ این‌ها، بلید فیلمی خون‌آشامی است که کندِ نوسرفاتو نیست و به‌هیچ‌وجه افتضاحِ توالی‌هایی مثل Twilight هم نیست؛ برای کسانی با سلیقهٔ مشابه من قطعاً ارزش دیدن دارد. امتیاز: ۶۶٪ --- «دِی‌واکِر.» نیمه‌انسان و نیمه‌خون‌آشام، بلید مأموریتش را پاک‌سازی جهان از خون‌آشام‌ها می‌داند؛ او با انگیزه‌ای که از قتل مادرش توسط نژاد نیمه‌خون‌آشامش دارد جلو می‌رود. این فیلمِ عادیِ خون‌آشامی نیست؛ ربطی به صلیب‌به‌دست گرفتن یا موجوداتی که در شب می‌خوانند ندارد؛ اینجا زره و تسلیحات، شمشیرزنی‌های چشمگیر و یک قهرمانِ خیلی خنک داریم که انگار از صفحات کمیک بیرون پریدۀ است. وسلی اسنایپس در نقش بلید فوق‌العاده انتخاب شده است؛ او قهرمانی پر دغدغه است (مگر همهٔ قهرمان‌ها همین‌طور نیستند؟) و مجبور است برای مهار هوس‌های خون‌آشامی‌اش مدام قرص مصرف کند. او به‌همراه هم‌پیمان قابل‌اعتمادش، ویسلر (کریس کریستوفرسون)، علیه همهٔ مکنده‌های خون می‌جنگد و این‌بار باید مانع طرح شوم دیکن فراست (استفن دورف) شوند. این فیلم به تأملات فلسفی نمی‌پردازد؛ یک فیلم ترسناک-اکشن شاد و پرشتاب است، با طراحی مبارزات عالی و دلِ کمیک‌بوکی‌اش را حفظ کرده. بلید خوراک پاپ‌کُرن برای نسل MTV است؛ کارگردان، استفان نوریگتون، از پس‌زمینهٔ ویدئوکلیپی‌اش به‌خوبی استفاده کرده و صحنه‌های مبارزه با دقتِ ضربات چکش نواخته می‌شوند. خون و گوشت و بیرحمی آزادانه جریان دارد و فیلم به‌سوی پایانی پرتنش پیش می‌رود؛ بلند، تاریک و آکنده از تهدید. بلید برای یک شب دیدنی فوق‌العاده توصیه می‌شود. امتیاز: 7.5/10 --- چند صحنۀ مبارزهٔ خوب دارد و از بازی اسنایپس در این نقش خوشم آمد (یادم می‌آورد زمانی که او تلاش می‌کرد). استفن دورف هم یک ضدقهرمان قابل‌قبول بود و در مجموع داستان قابل‌قبول است. با این حال، و می‌دانم این فیلم ۱۹۹۷/۱۹۹۸ ساخته شده، اما جلوه‌های CGI در پایان مرا از فیلم بیرون آورد (در واقع حتی CGI خوب امروز هم گاهی مرا از این نوع فیلم‌ها دور می‌کند). اما در کل سرگرم‌کننده بود. امتیاز: 3.75/5 --- وقتی این فیلم اکران شد فکر می‌کردم بهترین فیلم خون‌آشامیِ تاریخ است. پر از اکشن، صحنه‌های مبارزه و خون‌ریزی. دوست دارم شکلِ خون‌آشام‌ها هنگام مردن را؛ یکی از فیلم‌های مورد علاقۀ من است! --- وسلی اسنایپس در نقش بلید—نیمه‌جاودانه‌ای که مأمور محافظت از بشر در برابر تهدید همیشگی خون‌آشام‌هاست—با تنها همراهش، ویسلر (کریس کریستوفرسون)، وارد میدان می‌شود. سرانجام شورای خون‌آشام تصمیم می‌گیرد وقت آن رسیده که از دست دشمنشان خلاص شوند و دیکن فراست (استفن دورف) مأمور نابود کردن بلید می‌شود. من همیشه طرفدار دورف بودم—نه بهترین بازیگر اما حضور خوبی روی صحنه دارد؛ یک نوع خوش‌قیافهٔ خشن که مقابل مردِ مرتبِ سیاه‌پوشِ فیلم قرار می‌گیرد. صحنه‌های مبارزه برای من زیادی طراحی‌شده و بیش از حد آکروباتیک‌اند؛ این‌طور می‌شود که تهدید داستان کاهش می‌یابد—فیلم باید دربارهٔ خون‌آشام‌ها باشد، نه ژیمناستیک ریتمیک—با این حال سرعت حرکت روایت خوب است و جلوه‌ها و شخصیت‌پردازی‌ها به‌نسبتِ داستانی پیش‌بینی‌شدنی هم‌خوانی دارند. در مجموع فیلمی لذت‌بخش است که از آثار بعدی‌ای که الهام گرفتند بهتر است. --- بلید دقیقاً آن چیزی نبود که انتظار داشتم. اصلاً نمی‌دانستم داستان دربارهٔ خون‌آشامی است؛ واقعاً اطلاعاتم کم بود و فکر می‌کردم با فیلمی ابرقهرمانی نسبتاً استاندارد اما شیک روبه‌رو خواهم شد—بر اساس ظاهر شخصیت اصلی که تنها چیزی بود که از قبل می‌دانستم. این موضوع نقد نیست، چون بخشِ خون‌آشامی فیلم در عمل جذاب از آب درآمد. باید بگویم دلیل اصلی این جذابیت وسلی اسنایپس است؛ استیفن دورف و گروه یکنواخت همراهش تنها کمی قابل‌تماشا هستند. اسنایپس در نقش اصلی فوق‌العاده است و کریس کریستوفرسون و نْبوشِه رایت هم خوب‌اند. جلوه‌های ویژه بهترین ماندگاری را نداشته‌اند، اگرچه بعضی بخش‌ها هنوز هم قابل قبول‌اند و حتی قسمت‌های ضعیف‌تر هم کار می‌کنند. برای مثال افکتی که هنگام کشته شدن خون‌آشام‌ها استفاده شده خوب است، هرچند پایانِ مربوط به خونِ فراست الآن کمی مضحک به‌نظر می‌رسد—اما باز هم کار می‌کند.