فیلم The Death of Louis XIV 2016

در حینی که این فیلم را تماشا می‌کردم، کنجکاو شدم که روزهای آخر ملکه الیزابت دوم — که خودش هم سال‌ها بر تخت سلطنت بود — در مقایسه با این تصویرسازی از روزهای پایانی «پادشاه خورشید» چگونه می‌بود. تردید دارم او را چنین محصور در جمعی از دست‌نشانده‌ها و چاپلوسان ببینیم؛ گروهی از شارلاتان‌ها و فرصت‌طلبان که چنان چاپلوسی‌ای نشان می‌دادند که حتی «اوبادیا اسلوپ»...

در حینی که این فیلم را تماشا می‌کردم، کنجکاو شدم که روزهای آخر ملکه الیزابت دوم — که خودش هم سال‌ها بر تخت سلطنت بود — در مقایسه با این تصویرسازی از روزهای پایانی «پادشاه خورشید» چگونه می‌بود. تردید دارم او را چنین محصور در جمعی از دست‌نشانده‌ها و چاپلوسان ببینیم؛ گروهی از شارلاتان‌ها و فرصت‌طلبان که چنان چاپلوسی‌ای نشان می‌دادند که حتی «اوبادیا اسلوپ» را هم شرمنده می‌کرد. پادشاه در ۷۶ سالگی تخت‌نشین شده و از درد شدید پا رنج می‌برد. نسبتاً ناراحت بر تخت تکیه زده و با کلاه‌گیسی که بر سر یک شیر هم بی‌تناسب نمی‌نمود، چند روز بعد را به تماشا می‌نشینیم و می‌بینیم این مرد که روزی بزرگ، باوقار، پرزرق‌وبرق و زیرک بود، به‌تدریج به ملاقات خالقش نزدیک می‌شود. ژان-پیر لئو کاری چندانی ندارد جز گاهی جرعه‌ای شراب نوشیدن، بیسکویتی خوردن یا قدمی کوتاه در اطراف مبلش زدن. بیشتر وقت را همان‌جا دراز می‌کشد، نفس‌نفس می‌زند و اجازه می‌دهد تشکیلات اطرافش کم‌کم از هم فرو بپاشد. معشوقه دیرینه‌اش، خانم دو مانتون (ایرن سیلواگنی)، اصلی‌ترین منبع آرامش اوست؛ مارک سوزینی، پیشخدمت مخصوصش — نقشی بسیار فراتر از عنوان رسمی‌اش — تلاش می‌کند او را آرام نگه دارد و گروهی از پزشکان دور و برش جمع‌اند که در واقع کم‌ترین تصور درباره مشکل واقعی او و به‌ویژه درمان پادشاه مریض ندارند. اگر به دنبال اثری پرشتاب هستید، این فیلم قطعاً مناسب شما نیست. آن‌چه آلبرت سِرا ارائه می‌دهد بیشتر شبیه یک مستند بی‌مداخله است که سقوط نه تنها یک مرد، بلکه همه آنچه زندگی او نماینده‌اش بوده را نشان می‌دهد. لباس‌ها چشم‌گیرند و فیلم متکی به نورپردازی‌ای است که تا حد زیادی باورپذیر است — هرچند گاهی کمی کم‌نور به نظر می‌رسد. صدا شاید می‌توانست کمی تقویت‌تر باشد، اما اجرای آرام لئو و خودِ سناریو جبران کافی فراهم می‌کنند، زیرا عملاً شاهد پایان یک دوره هستیم. در مجموع، گمان می‌کنم ملکه فقید احتمالاً روزهای پایانی خصوصی‌تر و امکانات پزشکی حرفه‌ای‌تری داشته است.