فیلم A Night at the Roxbury 1998

تلاشِ سال ۱۹۹۸ برای تبدیلِ اسکچ‌های برنامهٔ Saturday Night Live به یک فیلم در واقع بیشتر شبیه مجموعه‌ای کوتاه از اسکچ‌هاست تا یک فیلمِ کامل؛ فیلم فقط ۸۱ دقیقه است و بخش‌های زیادی از آن تقریباً عینِ همانِ نمایش تلویزیونی‌اند، بنابراین تماشای آن شبیه دیدنِ مجموعهٔ برترین اسکچ‌های SNLِ دههٔ نود است. با این حال، اگرچه این فیلم قطعاً فاصلهٔ زیادی تا «فیلم خیلی خوب»...

تلاشِ سال ۱۹۹۸ برای تبدیلِ اسکچ‌های برنامهٔ Saturday Night Live به یک فیلم در واقع بیشتر شبیه مجموعه‌ای کوتاه از اسکچ‌هاست تا یک فیلمِ کامل؛ فیلم فقط ۸۱ دقیقه است و بخش‌های زیادی از آن تقریباً عینِ همانِ نمایش تلویزیونی‌اند، بنابراین تماشای آن شبیه دیدنِ مجموعهٔ برترین اسکچ‌های SNLِ دههٔ نود است. با این حال، اگرچه این فیلم قطعاً فاصلهٔ زیادی تا «فیلم خیلی خوب» دارد، اما در مجموع نسبتاً قابل‌قبول است و همین مدتِ کوتاه هم صحنه‌های بسیار خنده‌داری با بازی ویل فرل و کریس کاتان دارد که یادآورِ لحظات طنزِ شاخصِ اسکچ‌های SNL هستند. با وجود رده‌بندی PG-13، این فیلم برای کودکان خردسال و حتی بسیاری از نوجوانان مناسب نیست: شوخی‌های جنسی و توهین‌آمیز مکرر دیده می‌شود و سه صحنهٔ جنسی نسبتاً گرافیکی ولی تا حدودی کمیک تا حد زیادی مرزِ این رده‌بندی را جابه‌جا می‌کنند. همچنین اندکی فحاشی وجود دارد و حداقل یک بار از کلمهٔ «F» استفاده می‌شود. در ابتدای فیلم اشارهٔ بسیار کوتاه و نامحسوسی به مواد مخدر هست که احتمالاً تنها تماشاگرانِ مسن‌تر متوجه‌اش می‌شوند. پس شاید فیلمی فوق‌العاده یا ماندگار نباشد، اما در زمان پخش شما را می‌خنداند. یکی را باید زیرِ عنوانِ «به‌تر از آنچه حقش را داشت» گذاشت. در طولِ تماشا، نسبت به A Night at the Roxbury حس نسبتاً خنثی‌ای داشتم—نه خوشایند بود و نه آزاردهنده؛ اما در پایان دریافتم که از آن لذت بردم. احساس می‌کنم باید از آن بدم می‌آمد، اما راستش برعکسِ این صادق‌تر است. بعضی از شوخی‌ها خوب جفت‌وجور می‌شوند و بعضی نه—برای مثال همان تکان‌های سرِ رقصی بامزه‌اند، اما فیلم بیش از حد از آن استفاده می‌کند؛ احتمالاً این ویژگی از اسکچِ Saturday Night Live که فیلم بر اساسش ساخته شده به‌جا مانده است. ترانهٔ «What Is Love» از Haddaway هم بارها تکرار می‌شود، ولی به‌نظرم به‌جا و مناسب استفاده شده است—در مجموع موسیقی فیلم قابل‌قبول است. ویل فرل و کریس کاتان جفتِ مثبتی‌اند و ویل فرل کمی بیشتر می‌درخشد؛ مَولی شَنون، دان هدایا و ریچارد گریکو هم عملکرد خوبی دارند. چند بازیگر نقش‌فرعی جالب هم حضور دارند، از مایکل کلارک دانکن و اِوا مندز تا جنیفر کولیدج. در مجموع تقریباً ۷ از ۱۰.