فیلم Frenzy 1972

یک اثر وحشتناک و خنده‌دار از هیچکاک. دیدن فیلم «جنون» پس از چند سال همیشه لذت‌بخش است تا دوباره آن را ارزیابی کنیم. به عنوان یک انگلیسی افتخار می‌کنم که استاد به انگلستان برگشته و زمان و فضای لندن را به‌خوبی به تصویر کشیده است؛ زیرا فیلم به‌خوبی حس و حال این مکان را منتقل می‌کند و به شخصیت‌هایی که در این منطقه حضور دارند، باور...

یک اثر وحشتناک و خنده‌دار از هیچکاک. دیدن فیلم «جنون» پس از چند سال همیشه لذت‌بخش است تا دوباره آن را ارزیابی کنیم. به عنوان یک انگلیسی افتخار می‌کنم که استاد به انگلستان برگشته و زمان و فضای لندن را به‌خوبی به تصویر کشیده است؛ زیرا فیلم به‌خوبی حس و حال این مکان را منتقل می‌کند و به شخصیت‌هایی که در این منطقه حضور دارند، باور داریم. هیچکاک در این زمینه هیچ مشکلی ندارد. داستان به‌عنوان یک تریلر واقعی می‌درخشد؛ شخصی دیوانه زنان را با کراوات خفه می‌کند و پلیس به دنبال مرد اشتباهی است... آیا این برایتان آشناست؟ بله، اما هیچکاک با سبک خاص خود، لحظات طنز را در کنار ترس و تنش‌هایی که بر روی صفحه نمایش شکل می‌گیرد، به نمایش می‌گذارد. بازیگران در این فیلم خوب عمل می‌کنند و من معتقدم که عدم حضور بازیگران معروف به فیلم کمک می‌کند تا حس ناامنی بیشتری را منتقل کند. در اینجا، پردازش جالب شخصیت‌ها یکی از نقاط قوت بزرگ هیچکاک در این اثر خاص است. شخصیت منفی داستان به‌عنوان یکی از بهترین‌ها شناخته می‌شود زیرا به راحتی می‌تواند دوست صمیمی شما باشد؛ کسی که در مواقع نیاز به او روی می‌آورید، اما با کنار گذاشتن آن ظاهرسازی، به یک قاتل و متجاوز وحشی تبدیل می‌شود که هیچکاک با لذت فراوانی به نمایش می‌گذارد. زیبا... زیبا... زیبا... زیبا! اگرچه امتیاز آن در سایت IMDb حدود 7.5 است، من همیشه فکر می‌کردم که «جنون» چندان مورد توجه قرار نگرفته است، با داستان‌هایی از اینکه آمریکایی‌ها به دلیل حس لندن فیلم را نپذیرفته‌اند و بحث‌های قدیمی درباره اینکه این مرد بزرگ دیگر در اوج خود نیست، و غیره. نمی‌دانم آیا این گفته‌ها درست هستند یا نه؟ اما چیزی که من شخصاً می‌دانم این است که «جنون» فیلم بسیار خوبی است که مرا هم به لرزه درمی‌آورد و هم می‌خنداند. بنابراین شاید کمی از کلاسیک‌های هیچکاک فاصله داشته باشد، اما هنوز هم از آنچه بسیاری از کارگردانان تریلر در آن دوره می‌توانستند به دست آورند، بهتر است. 8/10 این یکی از آن تریلرهاست که به هیچ وجه یک «کیست» نیست، زیرا خیلی زود مشخص می‌شود قاتل همان کسی است که فکر می‌کنید. اما این یک فیلم‌سازی سست نیست؛ بلکه کاملاً عمدی است، زیرا معما اینجا این نیست که قاتل کیست، بلکه آیا او می‌تواند فرار کند و چه بر سر قهرمان ما خواهد آمد؟ داستان به‌خوبی طرح‌ریزی شده و به طور عجیب بر اساس یک داستان واقعی است. بازی‌های خوبی از بازیگران ثابت و با ثبات وجود دارد که همگی شخصیت‌های خوبی را به تصویر می‌کشند، به‌ویژه بری فاستر و بیلی وایتلاو. احساس کلی لندن در اوایل دهه 70 به‌خوبی ارائه شده و لوکیشن‌ها به‌خوبی انتخاب شده‌اند تا به تماشای کلی فیلم حس رضایت‌بخشی بدهند. به‌راستی نمی‌توان گفت که این یکی از کلاسیک‌های هیچکاک است، اما هنوز هم فیلم بزرگی است و قطعاً سرگرم‌کننده خواهد بود. این احتمالاً کم‌محبوب‌ترین داستان هیچکاک برای من است. هنوز هم به‌طرز هوشمندانه‌ای ساخته شده، اما به طریقی حاوی vulgarity است که من با آن مشکل داشتم. داستان درباره یک قاتل زنجیره‌ای است که به‌طرز وحشیانه‌ای زنان را با استفاده از کراوات می‌کشد و سپس اجسادشان را دور می‌اندازد. پلیس گیج شده تا اینکه «برندا بلانی» (باربارا لی-هانت) در دفترش پیدا می‌شود که مورد تجاوز قرار گرفته و کشته شده است و مظنون به همسر سابقش «دیک» (جان فینچ) می‌افتد. او فرار می‌کند، دستگیر می‌شود و روند قضایی شروع می‌شود. همه ما می‌دانیم که چه کسی واقعاً «برندا» را کشته است، بنابراین از این لحاظ، این یک معمای قتل است و بس. اما این یک مطالعه شخصیت کنجکاو درباره ذهن مردی است که یک لحظه شوخ و جذاب است و لحظه بعد به‌طرز وحشیانه‌ای کشنده می‌شود - نوعی شیزوفرنی مرگبار که ممکن است ناشی از ناامیدی جنسی، زن‌ستیزی یا دوران کودکی باشد - یا همه این‌ها؟ بری فاستر به‌عنوان «رسک» کارآمد است، اگرچه کمی سبُک است، و تلاش‌های پرشور از آنا ماسی و صاحب بار برنارد کریببین وجود دارد. آنچه این فیلم را (کمی) بالاتر از حد معمول می‌برد، داستان فرعی جالب بین الک مک‌گاوان («بازپرس ارشد آکسفورد») و همسرش ویوین مرچنت است - او یک عاشق غذا است که به نظر می‌رسد سعی دارد به آن مرد بیچاره پیچیده‌ترین غذاها را ارائه دهد در حالی که او فقط پای و سیب‌زمینی می‌خواهد؛ و - مانند همیشه با هیچکاک - استفاده از دوربین به‌طور صمیمی و هوشمندانه. هرگونه تنش در نهایت به نقطه ضعف نسبتاً ضعیفی ختم می‌شود و اگرچه این هنوز یک فیلم قابل تماشا است، اما کمی بی‌مزه به نظر می‌رسد و فاقد بسیاری از ویژگی‌هایی است که کارگردانش را بزرگ کرده است. شاید اگر به صورت سیاه و سفید ساخته می‌شد، بهتر بود؟