فیلم Guardians of the Galaxy 2014

این فیلم فوق‌العاده بود! از همه‌چیزش لذت بردم. روز بدی داشتم قبل از دیدنش اما حال و هوایم را کاملاً عوض کرد. من عاشق فیلم‌های پُر از اکشن هستم و این یکی عالی بود. خیلی خنده‌دار و با جلوه‌های ویژهٔ عالی. احتمالاً یکی از فیلم‌هایی است که امسال نباید از دست داد. من گروت‌ام! این فیلم یک سورپرایز خوشایند بود؛ پر از طنزی عالی و در عین حال...

این فیلم فوق‌العاده بود! از همه‌چیزش لذت بردم. روز بدی داشتم قبل از دیدنش اما حال و هوایم را کاملاً عوض کرد. من عاشق فیلم‌های پُر از اکشن هستم و این یکی عالی بود. خیلی خنده‌دار و با جلوه‌های ویژهٔ عالی. احتمالاً یکی از فیلم‌هایی است که امسال نباید از دست داد. من گروت‌ام! این فیلم یک سورپرایز خوشایند بود؛ پر از طنزی عالی و در عین حال داستانی جذاب. گاهی سریع و دیوانه‌وار پیش می‌رود. به‌نظرم نوعی «سایک» در فضا است (دورانی که سایک هنوز خنده‌دار بود). ریتمش تند است و خط داستانی به‌راحتی قابل دنبال‌کردن است. آنچه فیلم را قابل اعتنا می‌کند چیزی است که لوکاس جوان و جاس وِدون هم می‌فهمیدند: فیلم‌های بزرگ علمی–تخیلی در قلبشان مانند وسترن هستند. رابطه با طبیعت، قهرمان شکست‌خورده یا دچار تناقض، ضرورت عمیق کار تیمی و داستانی که در فضای بکر و بیرون رخ می‌دهد—همهٔ این‌ها در نگهبانان کهکشان هست. فیلم طوری ساخته شده که جای یک دنباله هم دارد؛ باید دید مارول می‌تواند جادو را ادامه دهد یا نه. در کل افزوده‌ای عالی به دنیای مارول است. مانند بسیاری از نقدهای دیگر، من هم موافقم که نگهبانان کهکشان بی‌نهایت سرگرم‌کننده است. فیلم هرگز خودش را خیلی جدی نمی‌گیرد و همین باعث شده دیدن آن بسیار لذت‌بخش باشد. انتخاب بازیگران کاملاً درست بود و حتی اگر دو نفر از پنج شخصیت اصلی به‌صورت کامپیوتری تولید شده‌اند، دانستن اینکه چه کسانی صدایشان را داده یا بازی مقابلشان کرده‌اند، شخصیت‌ها را کامل‌تر می‌کند. نگهبانان کهکشان از آن فیلم‌های نادری است که تماشاگران عام را راضی می‌کند؛ تفریح خوبی برای همه! وقتی برای اولین بار این فیلم را دیدم، تضاد شگفت‌انگیزی از غم، طنز و شجاعت در آن توجهم را جلب کرد. بازی‌ها عالی‌اند و موسیقی فوق‌العاده است. واکمن سونی در فیلم احتمالاً یکی از به‌یادماندنی‌ترین نمونه‌های تبلیغ درون فیلمی است. فیلم می‌تواند طیف وسیعی از تماشاگران را جذب کند. این فیلم بیشتر یک کمدی است تا چیز دیگری. در واقع یک کمیک زنده است که در سینما اجرا شده و بیشتر روی ارائه صحنه‌های اکشن و خنده متمرکز است تا خلق پردازشی عمیق در داستان یا شخصیت‌ها. به‌نظرم فیلمی برای مخاطب جوان‌تر و طرفداران کمیک است. با این حال من خودم از تماشا کردنش لذت بردم. شخصیت‌های اصلی دو شر و شیطان کم‌مسئولیت هستند، یک درخت زنده دوست‌داشتنی و کمی احمق، و دو نفر متعصب که یکی‌شان قطعاً کاندید عضویت در منسا نیست. از بین پنج شخصیت، راکت و گامورا را بیشتر دوست داشتم. راکت ریزه‌میزه و دوست‌داشتنی است و گامورا واقعاً خنک است. کوئیل گاهی احمقانه می‌شود، گروت بیشتر نقش یک وسیلهٔ زنده را دارد و دراکس خیلی ساده‌لوح است. داستان بیش‌تر برای وصل‌کردن صحنه‌ها وجود دارد و متأسفانه پس‌زمینهٔ زیادی از دنیای نگهبانان کهکشان ارائه نمی‌شود. کاش کمی بیشتر دربارهٔ چرایی اوضاع توضیح داده می‌شد. جذابیت اصلی فیلم تماشای اکشن، جلوه‌های ویژه و خنده‌هاست. اگر آن را به‌عنوان یک فیلم اکشن-ماجراجویی-کمدی ببینید، به‌خوبی جواب می‌دهد. جلوه‌های ویژه عموماً خوب انجام شده‌اند و طراحی‌ها جالب‌اند. شکل سفینهٔ دشمنان البته کاملاً مضحک است اما از نظر بصری دلپذیر است و با گرایش کلی فیلم به سوی کمدی همخوانی دارد. در کل فیلم سرگرم‌کننده‌ای است، هرچند صحنهٔ رقص پایانی برای من کمی بیش‌ازحد احمقانه بود. به‌نظر من نمرهٔ ۷ از ۱۰ منطقی‌تر است. بعد از اینکه این فیلم را روی بلوری دوباره دیدم، راحت‌تر می‌توانم درباره‌اش نظر بدهم. روز اول اکران در استرالیا هم رفته بودم اما مطمئن نبودم چه فکری باید بکنم؛ دوباره دیدمش و هنوز مردد بودم، اما چند ماه بعد مطمئن شدم. من طرفدار پر و پا قرص جیمز گان هستم و بازیگران زیادی که دوست دارم هم در این فیلم حضور دارند. به خاطر همین و اینکه من کلی طرفدار دنیای سینمایی مارولم، انتظار داشتم این فیلم جادو کند، اما برایم آن‌چنان جادویی که دیگران توصیف می‌کردند نبود. نمی‌گویم فیلم را دوست نداشتم؛ برعکس، فیلم خیلی پایین‌تر از بدترین آثار مارول است و باید اعتراف کنم بیست و پنج دقیقهٔ پایانی را عالی مدیریت کردند. اما آن «جادویی» که خیلی‌ها می‌گفتند را نگرفتم. بسیاری از عناصر به‌طرز عجیبی کمتر از حد استفاده شده‌اند، اما نمی‌دانم چه چیزی باید حذف می‌شد تا جای بیشتری برای چیزهایی که من می‌خواستم باز شود. افزون بر این، فیلم قبلاً حدود دو ساعت است و طولانی‌تر کردنش هزینه‌بردار است؛ فراتر از این، دیزنی هم یک شرکت است و تصمیمات اقتصادی می‌گیرد. در نهایت نگهبانان کهکشان فیلم خوبی است اما به‌نظرم کمی بیش از حد تحسین شده. به‌طور شخصی آن را در میانهٔ آثار دنیای سینمایی مارول قرار می‌دهم: خیلی بهتر از فیلم‌هایی مثل هالک شگفت‌انگیز، دنیای تاریک و مرد آهنی ۲، اما به اندازهٔ انتقام‌جویان، سرباز زمستان یا مرد آهنی ۱ محبوب نیست. این نگهبانان کهکشان یک اپرای فضایی زیبا و بسیار سرگرم‌کننده است. شخصیت‌ها فوق‌العاده دوست‌داشتنی‌اند، جهان‌پردازی شگفت‌انگیز است، موسیقی به فیلم حس و حالی یکتا می‌دهد و جلوه‌ها در سطح اول هستند. خط داستانی از الگوی فانتزی‌های فضایی‌ای پیروی می‌کند که جورج لوکاس را تحت تأثیر قرار دادند، اما ارائهٔ آن کار کارگردانی بااستعداد مثل جیمز گان است. حتی اگر روزی فراموش کنیم که دنیای سینمایی مارول وجود دارد، نسل‌ها هنوز دربارهٔ این فیلم شگفت‌انگیز صحبت خواهند کرد. وقتی برنامه‌ریزی می‌کردم تمام فیلم‌های دنیای سینمایی مارول را ببینم، این یکی را علامت‌گذاری کرده بودم چون فکر می‌کردم از آن لذت خواهم برد—بدون اطلاعات زیاد قبلی، فقط از تصاویر گذرا به‌نظرم فیلمی بود که دوستش خواهم داشت. خوشحالم که واقعاً از آن لذت بردم! نگهبانان کهکشان واقعاً لذت‌بخش است. ۱۲۱ دقیقهٔ ناب سرگرمی. به نظرم حال و هوای متفاوتی نسبت به نه فیلم قبلی دنیای مارول دارد؛ این تفاوت منفی نیست، فقط نوعی طراوت و تنوع به فیلم داده است. بازیگران را خیلی دوست داشتم؛ کریس پرت احتمالاً انتخابی ایده‌آل برای پیتر است—نقش را خیلی خوب حمل می‌کند، شوخ‌طبعی‌اش برجسته است و در صحنه‌های جدی هم خوب عمل می‌کند. زویی سالدانا، دیو باتیستا، برادلی کوپر و مایکل روکر هم لذت‌بخش‌اند. وین دیزل صداپیشگی گروت را برعهده دارد که برای من به‌عنوان طرفدار مجموعهٔ سریع و خشن خوشایند بود. گروه بازیگران عالی است و مشتاق دیدن دنباله‌ها هستم. به‌طور کلی، من از کریس پرت خوشم می‌آید و این‌جا هم او بسیار سرگرم‌کننده است در نقش استار-لرد؛ شکارچی گنج بین‌کهکشانی‌ای که با دنبال‌کردن یک گوی به ماجراهایی کشیده می‌شود. وقتی می‌فهمیم که آن گوی منبع قدرتی عظیم است و دشمنانی مثل ثانوس و رانان برای به‌دست‌آوردنش می‌جنگند، داستان جذاب‌تر می‌شود. فیلم پرشور و با شخصیتی کاریزماتیک است؛ فیلمنامه شوخ‌طبع و سریع است، شخصیت‌ها از میان شخصیت‌های مارول به‌خوبی توسعه یافته‌اند و موسیقی متنوعش به‌درستی به‌کار رفته—نه اینکه جای دیالوگ را بگیرد. امیدوارم به‌خاطر موفقیتش لابه‌لای دنباله‌ها و اسپین‌آف‌های بی‌هدف غرق نشود؛ تازگی‌اش بخش بزرگی از جذابیتش است. نگهبانان کهکشان با تبدیل وضعیتِ «بازندهٔ جدی در دنیای مارول» به یک موفقیت، بازیگرانش را به ستاره تبدیل کرد! چه کسی انتظار چنین فیلمی را داشت؟ من قطعاً انتظار نداشتم. فقط به‌خاطر اینکه فیلم مارول بود رفتم ببینمش، شخصیت‌ها را نمی‌شناختم و بعضی بازیگران هنوز چندان شناخته‌شده نبودند، اما جیمز گان و این فیلم آن‌ها را به ستاره تبدیل کردند. ترکیب طنز عالی و لحظات احساسی صادقانه به‌خوبی برقرار است؛ این گروهِ دورافتاده یک خانوادهٔ جدید برای هم پیدا می‌کنند و راه خود را در دل ما باز می‌کنند. توقع طنز از کریس پرت داشتم و از جدی شدنش برای نقش تعجب کردم، اما دیو باتیستا و کارن گیلان هم ثابت کردند در طنز استعداد دارند. شخصیت‌ها و بازیگران کمتر شناخته‌شده به‌خاطر فیلمنامهٔ جذاب، اجراهای سرگرم‌کننده و جلوه‌های خوب، محبوب شدند. یک فیلم خوب برای گییک‌ها! دست‌کم این یکی طنز دارد. دخترم عاشق گروت است. نگهبانان کهکشان جای خودش را به‌عنوان یک فرنچایز قدرتمند در دنیای سینمایی مارول تثبیت کرده است. جلد اول: خلق این شخصیت‌ها هیجان، تعلیق و مقدار زیادی کمدی اغراق‌آمیز به مارول افزود. بازی کریس پرت در نقش استار-لرد انتخاب فوق‌العاده‌ای بود و شخصیت‌هایی مثل راکت و گروت خیلی زود محبوب شدند. هر چند نبولا از قهرمان منفی به قهرمان تغییر کرد و خوب پذیرفته شد، گامورا کمی کمتر به‌کار گرفته شد. دراکس جنبهٔ کمدی دارد، اگرچه مسائل خارج از فیلم با بازیگر می‌تواند بر تصور مخاطب از شخصیت تأثیر بگذارد. به‌طور کلی فیلم لذت‌بخش و دیدنی است. جلد دوم: شاید برخی جلد اول را بیشتر دوست داشته باشند، اما جلد دوم عمق بیشتری به شخصیت‌ها می‌دهد و هیجان بیشتری دارد. این فیلم به‌زیبایی اجرا شده و ماجراجویی فوق‌العاده‌ای ارائه می‌دهد. جلد سوم: این قسمت به مفهوم اولیهٔ مارول بازمی‌گردد و با دیگر فیلم‌های دنیای مارول پیوند می‌یابد. توسعهٔ شخصیت‌ها بسیار خوب است و هر شخصیت فرصت درخشش دارد. روایت منشاء راکت نیز به‌خوبی پرداخته شده و شخصیت‌های جانبی جدید هم جذاب‌اند. فیلم احساسی است و صحنه‌های پایانی تأثیرگذار دارد—تماشا در سینما توصیه می‌شود. ویژهٔ تعطیلات: ویژه‌برنامهٔ تعطیلات نگهبانان کهکشان افزودنی خوش‌ساخت و سرگرم‌کننده‌ای به فرنچایز است و ادامه‌ای دلپذیر برای داستان شخصیت‌ها به‌شمار می‌آید. این فیلم را برای پادکست بازدید دوباره کردم. نمره: A. نگهبانان کهکشان نشان می‌دهد که بزرگ‌ترین قهرمانان آن‌هایی نیستند که بی‌عیب‌اند، بلکه آن‌هایی‌اند که شجاعت رهاکردن گذشتهٔ خود و یافتن ارزش واقعی‌شان در یکدیگر را دارند. وقتی فیلم برای اولین بار اکران شد، مثل خیلی‌ها شگفت‌زده شدم، مخصوصاً چون انتظاراتم خیلی پایین بود و هیچ آشنایی قبلی با این شخصیت‌ها نداشتم. انتخاب بازیگران در ابتدا سوال‌برانگیز بود، اما این اولین ماجراجویی واقعی فضایی در دنیای مارول بود و جیمز گان در اوج توانایی‌اش است: عکس‌های زیبا از فضا، استفادهٔ استادانه از طنز و مواردی از این دست. طنز کلاسیک دنیای مارول در این فیلم به‌خوبی کار می‌کند؛ هر خط کمدی واقعی و به‌جا است و من حتی هنگام تماشای مجدد تنها در خانه هم از ته دل می‌خندم. در حالی که فیلم طبق قاعدهٔ کلی از اوج اکشن سنگین برخوردار است، چرخش هوشمندانه‌ای هم دارد—نبرد نهایی با یک رقص بامزه حل می‌شود و این انتظارها را به‌خوبی می‌شکند. در نهایت نگهبانان موفق می‌شود از آرک کلیشه‌ای «بدکارانی که درنهایت متحد می‌شوند» یک داستان عمیق دربارهٔ خانوادهٔ گزینشی بسازد. گان باعث شده این گروه بسیار دوست‌داشتنی—از پیتر کوئل تا راکت—نقص‌هایشان را بپذیرند و نشان دهد که کمال افسانه است و ارزش واقعی در تفاوت‌ها و اشکالات جذاب هرکدام نهفته است. اتحاد نهایی‌شان زمانی شکل می‌گیرد که آماده می‌شوند برای خانوادهٔ تازه‌شان و کهکشان دست به فداکاری بزنند. با پشتیبانی از ساندترک متمایز گان، این تلاش گروهی فیلمی فراموش‌نشدنی و یکی از بهترین داستان‌های منشاء در فرنچایز است.