فیلم Magnolia 1999

مدت زیادی از آخرین باری که این فیلم را تماشا کردم می‌گذرد، اما با وجود اینکه فیلم سه ساعت طولانی بود، هرگز احساس نکردم که زمان طولانی است و در طول آن کاملاً مجذوب شدم (هرچند چند بار برای پر کردن نوشیدنی یا برداشتن تنقلات توقف کردم). بازی‌ها به طور کلی عالی بودند، به ویژه تام کروز، ملورا والترز، جان سی. رایلی و جریمی بلکمن...

مدت زیادی از آخرین باری که این فیلم را تماشا کردم می‌گذرد، اما با وجود اینکه فیلم سه ساعت طولانی بود، هرگز احساس نکردم که زمان طولانی است و در طول آن کاملاً مجذوب شدم (هرچند چند بار برای پر کردن نوشیدنی یا برداشتن تنقلات توقف کردم). بازی‌ها به طور کلی عالی بودند، به ویژه تام کروز، ملورا والترز، جان سی. رایلی و جریمی بلکمن جوان (استنلی). صحنه بارش قورباغه‌ها کمی سنگین بود و اگرچه می‌فهمم که منظور چیست، کمی از داستان خارج شدم (هر چند که این صحنه به انتهای فیلم مربوط بود). **4.0/5** به عنوان نکته‌ای جانبی، دو کودک دیگر (جولیا و ریچارد) واقعاً ناشی بودند و به استنلی وابسته بودند. این موضوع در اولین باری که فیلم را دیدم، مرا آزار داد، خنده‌دار است! یادم می‌آید که این فیلم را با یکی از دوستانم در سینما دیدم، در سال اول دانشگاه. همه ما به شهر برگشته بودیم و... با توجه به اینکه در نقاط دورافتاده زندگی می‌کردیم... به عادت و به خاطر نداشتن گزینه‌های دیگر به سینما رفتیم. و صادقانه بگویم، در آن زمان از سینما بیرون آمدم و واقعاً تحت تأثیر قرار گرفته بودم. قبلاً فیلمی شبیه به آن ندیده بودم. نزدیک‌ترین چیزی که به آن می‌رسید، «زیبایی آمریکایی» بود و ما فقط چند ماه قبل آن را دیده بودیم... و آن فیلم داستان بهتری داشت. در آن زمان، باید اعتراف کنم که فکر می‌کردم فیلم خوبی است... و سپس دوباره آن را دیدم و حالا، واقعاً فکر می‌کنم که فیلمی پرمدعا است. پرمدعا واقعاً بهترین توصیف برای آن است. وقتی برای اولین بار آن را می‌بینید، به شکلی خاص بر شما تأثیر می‌گذارد زیرا فیلمی عجیب و غریب است که واقعاً قبلاً ندیده‌اید. و سپس، وقتی دوباره به آن برمی‌گردید و کمی بیشتر درباره‌اش می‌دانید، متوجه می‌شوید که داستان، شخصیت‌ها و کل premise فیلم به اندازه یک پیراهن چفونی سفید در یک مسابقه پیراهن خیس، نازک و شفاف است. ارائه خوب بود، اما واقعاً همین بود. ارائه و بی‌محتوایی. این نمایش و گفتن بدون واقعی است و امیدوارند که قورباغه‌ها بتوانند تماشاگران را به اندازه‌ای مشغول کنند که آنها را از این حقیقت که هیچ محتوایی فراتر از ارائه وجود ندارد، منحرف کنند. جولیان مور در اوج خود و همچنین همه آنها. **چه قورباغه‌ای!**