فیلم The Lovebirds 2020

اگر مدت‌هاست که نوشته‌های من را دنبال کرده‌اید، می‌دانید که طرفدار پر و پا قرص رمانتیک-کمدی‌ها نیستم، مخصوصاً آن‌هایی که تقریباً کامل در همین ژانر غرق‌اند. The Lovebirds ژانرِ کمدی رمانتیک را با یک پلا‌ت جنایی–معمایی ترکیب کرده و به همین دلیل کنجکاو شدم این فیلم (که اکنون در نتفلیکس هم پخش شده) را ببینم. دربارهٔ بازیگری Kumail Nanjiani نظر قطعی ندارم چون فقط The...

اگر مدت‌هاست که نوشته‌های من را دنبال کرده‌اید، می‌دانید که طرفدار پر و پا قرص رمانتیک-کمدی‌ها نیستم، مخصوصاً آن‌هایی که تقریباً کامل در همین ژانر غرق‌اند. The Lovebirds ژانرِ کمدی رمانتیک را با یک پلا‌ت جنایی–معمایی ترکیب کرده و به همین دلیل کنجکاو شدم این فیلم (که اکنون در نتفلیکس هم پخش شده) را ببینم. دربارهٔ بازیگری Kumail Nanjiani نظر قطعی ندارم چون فقط The Big Sick را دیده‌ام؛ فیلمی که برایش احترام قائلم اما به اندازهٔ بسیاری‌ها عاشقش نیستم. استندآپ‌هایش را دوست دارم و این نخستین‌باری بود که Issa Rae را روی پرده می‌دیدم. نتیجه چه بود؟ بی‌شک بهترین نکتهٔ این فیلم، همین دو بازیگرند. شاید برای بعضی‌ها انتظارش می‌رفت، اما برای من ترکیب این زوج واقعاً غافلگیرکننده بود. Kumail و Issa شیمی فوق‌العاده‌ای دارند و وقتی سرگرمی فیلم به‌خاطر روایت کلیشه‌ای و کسل‌کننده پایین می‌آید، آن‌ها بار داستان را به دوش می‌کشند. دامنهٔ کمدی و تاخیرِ کلامی‌شان خیلی خوب است، اما فیلمنامه تنها گاهی اجازهٔ خلقِ جوک‌های خوب را می‌دهد. Issa به‌مراتب قوی‌تر بازی می‌کند و تعادل خوبی بین بیان کمدی و درام برقرار می‌کند؛ چیزی که دربارهٔ Kumail کمتر می‌توانم بگویم. راستش را بخواهید، دو بازی عالی و خنده‌های پراکنده برای نگه‌داشتنِ کاملِ توجه من کافی نبودند. فیلمنامه پر از نقطه‌چینی‌های کلیشه‌ای ژانر، تصمیم‌های غیرمنطقی در روایت و شخصیت‌ها و دیالوگ‌های گاهی آزاردهنده و شرم‌آور است. این مشکل رفته‌رفته بدتر می‌شود. نوعی صحنهٔ مشخص بارها تکرار می‌شود که واقعاً خسته‌کننده است: دیالوگ‌هایی که شخصیت‌ها برای خنده هم‌دیگر را قطع می‌کنند و مثل احمق‌ها رفتار می‌کنند — برای من اصلاً جواب نمی‌دهد. خودِ داستان هم در بسیاری موارد مضحک است، نه به‌طور مثبت. Michael Showalter در ایجاد لحنِ سبک و کم‌سنگینی عملکرد خوبی دارد؛ این فیلم آن نوع آثاری است که قرار نیست خیلی جدی گرفته شود و اشکالی هم ندارد. اما حد و مرزی باید وجود داشته باشد برای اینکه بیننده تا چه اندازه صرفاً «بپذیرد و همراهی کند». من با ذهنیت درست فیلم را دیدم ولی بعضی تصمیم‌های شخصیتی واقعاً مبهم و غیرقابل توجیه‌اند. شخصیت‌های اصلی انگیزه‌ها و ویژگی‌های مشخصی دارند و رابطهٔشان قوسِ نسبتاً کامل و مشخصی طی می‌کند. از نظر فنی چیز برجسته‌ای ندارد، اما ایرادی هم به‌ظاهر در کار نیست. در مجموع همان کلیشه‌های صدها رمانتیک-کمدی دیگر را دارد؛ تنها تفاوت این است که دو قهرمان فیلم از بین افراد رنگین‌پوست هستند. قصد ندارم این نکته را کم‌اهمیت جلوه دهم، اما تنوع بازیگران به‌تنهایی نشانهٔ «فیلم خوب» بودن نیست؛ تا زمانی که موضوعِ تنوع به‌طور واقعی در فیلم پرداخته نشود، خودِ تنوع تأثیر چندانی در بهتر یا بدتر شدن اثر ندارد. The Lovebirds می‌توانست با هر ترکیب جنسیتی یا نژادی دیگری هم ساخته شود؛ با همین فیلمنامه و شوخی‌ها، مشکلات دقیقاً همان خواهند بود. در مجموع: دو اجرأ درخشان از Kumail Nanjiani و Issa Rae که از این میان Issa برجسته‌تر است. آن‌ها با شیمیِ فوق‌العاده‌شان سعی می‌کنند ضعف‌های فیلمنامه را جبران کنند، اما اثرِ Michael Showalter به‌اندازهٔ کافی متمایز از دیگر رمانتیک-کمدی‌ها نیست. تنوعِ بازیگران به‌تنهایی فیلم را «خوب» نمی‌کند، مخصوصاً وقتی روایت پر از کلیشه‌ها، نقاط تکراری و تصمیم‌های سلیقه‌ایِ احمقانه است. بعضی دیالوگ‌ها واقعاً شرم‌آور و گاهی چشم‌چران‌کننده‌اند. با این حال، من شاید بهترین مرجع برای توصیهٔ این فیلم نباشم؛ طنز برای من کار نکرد، اما ممکن است برای دیگران بسیار مؤثر باشد. اگر عاشق رمانتیک-کمدی‌ها هستید، ارزش یک شانس را دارد. امتیاز: C نسخهٔ دیگری از این اثر کلاسیکِ رمانتیک-کمدی، با چرخشی غیرسنتی ارائه شده است. زندگی زوجِ لیلانی (Issa Rae) و جبران (Kumail Nanjiani) پس از چند سال با تصمیم به جدا شدن روبه‌رو می‌شود. لحظاتی پس از جدایی‌شان در ماشین، مرد عجیبی ناگهان جلو می‌پرد و جبران او را تصادفاً زیر می‌گیرد. یک مأمور پلیس ناگهان به ماشین آن‌ها وارد می‌شود و مرد را تحت تعقیب قرار می‌دهد و می‌کشد. اتفاقات عجیب رخ می‌دهد و آن دو بی‌آنکه بخواهند، درگیرِ یک معمای قتل می‌شوند. داستان سرگرم‌کننده است، هرچند چندان پیچیدگی زیادی ندارد. آن‌ها به‌خاطر ترس از متهم‌شدن صحنه را ترک می‌کنند و در مسیرِ فرار از پلیس، مجموعه‌ای از ماجراهای بدشانسی را تجربه می‌کنند و در نوآرلیانز سعی می‌کنند راز ماجرا را کشف کنند. از آنجا که فیلم با بازی یک بازیگر آفریقایی-آمریکایی و یک بازیگر پاکستانی-آمریکایی ساخته شده، به واکنش‌های اجتماعی متفاوتی که دو فرد رنگین‌پوست نسبت به یک موقعیت مشابه ممکن است داشته باشند می‌پردازد—چیزی که در مقایسه با واکنش دو شخصیت سفیدپوست تازگی و رویکردی مدرن به فرمولِ آشنا می‌بخشد. بیشتر شوخی‌ها خنده‌دارند و نقش‌آفرینیِ بازیگران اصلی شیمی فوق‌العاده‌ای دارد، هرچند گاهی اجرای آن‌ها همراه با حرکات اغراق‌آمیز و خوانش‌هایی است که بیشتر به صحنهٔ تئاتر می‌زنند. ترکیب کمدی رمانتیک با داستانی معمایی/ماجراجویانه جذاب است، اما احتمالاً اگر این فیلم در سینماها اکران شده بود، بیش از پیش ناامیدکننده به‌نظر می‌رسید. The Lovebirds فیلمی عالی نیست، اما برای تماشای خانگی و فرار ذهنیِ بی‌دردسر مناسب است و به‌خاطرِ دو بازیگر خوش‌قلب و کاریزماتیکش سرگرم‌کننده است.