فیلم La Notte 1961

من همیشه ژان مورو را یکی از تأثیرگذارترین بازیگران زن دانسته‌ام. حالات چهره‌اش، به‌خصوص لبخند و چشم‌هایش، او را برای فیلم‌های صامت به یک ستاره فوق‌العاده تبدیل می‌کردند. در این فیلم او نقش «لیدیا» را بازی می‌کند که با «جیووانی» (با نقش‌آفرینی قدرتمند مارچلو ماسترویانی) ازدواج کرده و رابطه‌شان در ظاهر نسبتاً آزاد است، اما ازدواجشان به‌سرعت در حال فروپاشی است. تنها پس از دیدار...

من همیشه ژان مورو را یکی از تأثیرگذارترین بازیگران زن دانسته‌ام. حالات چهره‌اش، به‌خصوص لبخند و چشم‌هایش، او را برای فیلم‌های صامت به یک ستاره فوق‌العاده تبدیل می‌کردند. در این فیلم او نقش «لیدیا» را بازی می‌کند که با «جیووانی» (با نقش‌آفرینی قدرتمند مارچلو ماسترویانی) ازدواج کرده و رابطه‌شان در ظاهر نسبتاً آزاد است، اما ازدواجشان به‌سرعت در حال فروپاشی است. تنها پس از دیدار از دوست در شرف مرگ‌شان، گارانی (با بازی برنهارد ویکی)، لیدیا دگرگون می‌شود، بیمارستان را ترک می‌کند و افکارش کم‌کم متمرکز می‌شود. او به خانه جوانی‌اش مراجعه می‌کند و جیووانی به جشنی برای تجلیل از انتشار کتاب تازه‌اش می‌رود؛ در نهایت هر دویشان در ضیافتی پرزرق‌وبرق حضور می‌یابند، جایی که انگار هر کدام مستقل از دیگری‌اند—با بی‌شرمی نسبتاً آشکار با دیگران، جوان‌ترها، شوخی و عشوه می‌کنند در حالی که همان اندازه نمایش ظاهری را نگه می‌دارند تا به یاد داشته باشند این قضیه تاحدی هم مربوط به مسائل اجتماعی و موقعیتی است. میکل‌آنجلو آنتونیونی در اینجا فیلمی کم‌نظیر از نوع «مگس روی دیوار» ساخته است. فیلم‌برداری صمیمی و گاه تهاجمی است؛ ما شاهد دو نفری هستیم که به‌سرعت به سوی نابودی زندگی زناشویی پیش می‌روند و بخش زیادی از خود را هم با خود می‌برند. هرچند گاهی شخصیت‌ها ظاهراً سطحی به نظر می‌رسند، اما پرداخت آنها پیچیده است و هر دو بازیگر با کاریزمایی ظریف و چندلایه عمل می‌کنند که مکمل نشانه‌های آشکار کاهش علاقه‌شان به یکدیگر است. غنای اثر با کم‌گویی بارز دیالوگ‌ها تقویت می‌شود؛ جورجیو گاسلینی موسیقی‌ای فراهم کرده که اجازه می‌دهد تصویر بخش‌های بزرگی از داستان را تنها از طریق نماها بازگو کند—کمبود گفتگوهای بی‌هدف کمک می‌کند تا شمایل پرزرق‌وبرق ضیافت یا خط آسمان میلان در تاریکی که تنها گاهی با چراغ خیابان روشن می‌شود بهتر نمایش داده شوند، و این اغلب فضایی گیرا و تا حدی سرد و بی‌حاصل پدید می‌آورد، همان‌قدر که رابطه آن‌ها رو به زوال است. تا پایان می‌دانیم چیزی باید از هم بپاشد، اما اینکه دقیقاً چه چیزی خواهد بود نامعلوم می‌ماند. دو ساعت فیلم مانند پرواز می‌گذرد. کسب خرس طلایی برای این اثر کاملاً برازنده بود.