فیلم Le Cercle Rouge 1970

فیلم «دایره قرمز» (Le Cercle rouge) اثر ژان-پی‌یر ملویل در سال 1970، داستانی جنایی است که بر تعامل چند فرد که ابتدا ناآشنا هستند، متمرکز می‌شود. همانطور که نقل قول غیرواقعی ملویل از بودا که به عنوان عنوان بین‌فصل استفاده شده است می‌گوید: «وقتی مردان، حتی ناخواسته، قرار است یک روز ملاقات کنند، هر چه بر هر یک پیش آید، هر چه مسیرهای انحرافی باشد،...

فیلم «دایره قرمز» (Le Cercle rouge) اثر ژان-پی‌یر ملویل در سال 1970، داستانی جنایی است که بر تعامل چند فرد که ابتدا ناآشنا هستند، متمرکز می‌شود. همانطور که نقل قول غیرواقعی ملویل از بودا که به عنوان عنوان بین‌فصل استفاده شده است می‌گوید: «وقتی مردان، حتی ناخواسته، قرار است یک روز ملاقات کنند، هر چه بر هر یک پیش آید، هر چه مسیرهای انحرافی باشد، در آن روز، آنها به‌طور اجتناب‌ناپذیری در دایره قرمز گرد هم خواهند آمد.» این مردان شامل کوری (آلن دلون) هستند که به تازگی از زندان آزاد شده، واگل (جیان ماریا ولونته) که قبل از رسیدن به زندان از دست نگهبانانش فرار کرده و تیرانداز الکلی به نام یانسن (ایو مونتان) هستند. در سرقت جواهراتی که این افراد ناامید برنامه‌ریزی می‌کنند، کارآگاه ماتئی (آندره بورویل) آنها را تعقیب می‌کند. تدریج ملویل بسیار کند است و این کندی برای درک روابط پیچیده بین شخصیت‌ها ضروری است. به‌طور خلاصه، افرادی که به هنر فیلم‌سازی فرانسه در میانه قرن علاقه‌ای ندارند ممکن است این موضوع را غیرقابل تحمل بیابند. اما اگر شما از طرفداران موج نو فرانسه هستید، ممکن است توانایی ملویل در حفظ تعلیق برایتان لذت‌بخش باشد. این بیننده به‌طور مداوم در لبه صندلی‌اش نشسته بود و منتظر بود ببیند چه اتفاقی خواهد افتاد. زیبایی‌شناسی بصری ملویل نیز به‌طور مداوم جذاب است: رنگ‌های ملایم، نماهای دقیق از چهره شخصیت‌ها در چند لحظه کلیدی و تضاد جالبی بین دنیای آرام این جنایتکاران و شلوغی روزمره پاریس. باید اعتراف کنم که برای ناامیدی کمی آماده بودم، زیرا این فیلم سومین اثر ملویل در زمینه توطئه‌های جنایی در سه سال بود (که با درام آدم‌کش «سامورایی» و داستان مقاومت فرانسه «ارتش سایه‌ها» پیش از آن آمده است). با این حال، با وجود علاقه مداوم ملویل به این ژانر، «دایره قرمز» چیزی تازه و منحصر به فرد ارائه می‌دهد. در طراحی صحنه‌ها، نگاهی به «سامورایی» وجود دارد، اما ملویل نشان می‌دهد که بازیگران موردعلاقه‌اش چقدر با استعداد بودند، با این حال که برخی از شخصیت‌های خوب آن فیلم در این فیلم تبدیل به شخصیت‌های منفی می‌شوند و بالعکس. در مجموع، این فیلم ضروری و تغییر دهنده زندگی نیست، اما قطعاً یک فیلم کلاسیک است که آزمون زمان را پشت سر گذاشته و ارزش دیدن دارد. اگرچه شروع فیلم کمی طولانی است و من مدام می‌خواستم آن سبیل آزاردهنده آلن دلون («کوری») را از صورتش پاک کنم، اما از این داستان جنایی واقعاً لذت بردم. دلون، کارآگاه سابق شیک‌پوشی با مشکل نوشیدنی - «یانسن» (ایو مونتان) و «واگل» (جیان ماریا ولونته) که به تازگی فرار کرده را برای برنامه‌اش برای سرقت از یک جواهر فروشی معتبر پاریسی استخدام می‌کند. این جواهر فروشی در طبقه بالای یک خانه شهری با امنیت پیشرفته قرار دارد و آنها باید صحنه را بررسی کرده و از تمام ابتکارات و خلاقیت‌های خود برای شکستن سیستم‌ها و دزدیدن و دور انداختن ۲۰ میلیون دلار جواهر استفاده کنند. در عین حال، چند تبهکار «کوری» را تعقیب می‌کنند بعد از اینکه او مقداری پول از رئیس سابقش دزدیده و پلیس - به رهبری کارآگاه ماهر «ماتئی» (آندره بورویل) - به دنبال «واگل» است. نمی‌توانم بگویم که بازیگری برای من فوق‌العاده بود، قطعاً «خنک» است اما ممکن است گاهی بیش از حد باشد و در برخی مواقع این سه مرد شخصیت‌های عمیقی ندارند. همچنین می‌توانستم در ساعت اول بیشتر از وقایع را ببینم؛ روند شکل‌گیری داستان کمی طولانی است - اما زمانی که ژان-پی‌یر ملویل همه چیز را در جای خودش قرار می‌دهد و فیلم تمرکز واضح‌تری پیدا می‌کند، سرعت فیلم به خوبی افزایش می‌یابد و درجه معقولی از تنش به همراه چند لحظه طنز تاریک پیش می‌آید. به پایان فیلم چندان علاقه‌ای نداشتم، اما خوب - این را نمی‌توان گفت.