فیلم Jaws 2 1978

دنباله‌ای عالی! دنباله‌ای شدید و پرتنش به کارگردانی ژانوت اسوارس (که اپیزودهایی از کلمبو را نیز کارگردانی کرده است). بازی‌ها به اندازه‌ی فیلم اول خوب هستند و اسوارس توانسته حس قوی‌ای از سبک را به فیلم تزریق کند و بر داستان برودی عمق بیشتری بیفزاید. تصویربرداری بسیار شیک است و نماهای دیدگاهِ نرم و لغزنده‌ی بسیار خوبی دارد. جان ویلیامز در اینجا با موسیقی متنِ «آرواره‌ها...

دنباله‌ای عالی! دنباله‌ای شدید و پرتنش به کارگردانی ژانوت اسوارس (که اپیزودهایی از کلمبو را نیز کارگردانی کرده است). بازی‌ها به اندازه‌ی فیلم اول خوب هستند و اسوارس توانسته حس قوی‌ای از سبک را به فیلم تزریق کند و بر داستان برودی عمق بیشتری بیفزاید. تصویربرداری بسیار شیک است و نماهای دیدگاهِ نرم و لغزنده‌ی بسیار خوبی دارد. جان ویلیامز در اینجا با موسیقی متنِ «آرواره‌ها ۲» کارش را در فیلم اول هم پشت سر می‌گذارد. فیلم نسبت به نسخه‌ی اولیه خشن‌تر به نظر می‌رسد و به اوجِ عصبی و دلهره‌آوری می‌رسد. همتایی خوب برای «آرواره‌ها» (۱۹۷۵). — ایان بیل دنباله‌ای قابل قبول اما همچنان سرگرم‌کننده این دنباله جلوه‌های عملیِ نه‌چندان بدی با کوسه دارد، هرچند با توجه به اتفاقات فیلم قبلی در بعضی جاها هنوز مضحک است که هیچ‌کس مسئول به حرف‌های برودی گوش نمی‌دهد. چیز ویژه‌ای در آن نیست و احتمالاً خیلی زود دوباره تماشایش نخواهم کرد، اما به‌عنوان یک دنباله قابل قبول است. امتیاز: ۳.۲۵/۵ به همان خوبیِ نسخه‌ی اصلی، اگر نگوییم بهتر. دنباله‌ای ناامیدکننده از اجرای روی شیدر و صحنه‌های اکشنِ اساسی در پایان لذت بردم، اما بقیه‌ی فیلم کمی خسته‌کننده است. «آرواره‌ها ۲» تمرکز زیادی روی نوجوانان دارد، درحالی‌که داستان آن‌ها جذابیتی ایجاد نمی‌کند. جلوه‌های مربوط به کوسه هم نسبت به نسخه‌ی اول ضعیف‌تر است. خیلی از بد قابل‌تماشاست فاصله ندارد؛ شاید مدت زمان کمی کوتاه‌تر کمک می‌کرد، اما به‌طور شخصی حدود ۱۱۵ دقیقه‌ی فیلم را یکنواخت و بی‌جاذبه یافتم. شاید ایده‌های کارگردان اولیه، جان د. هَنکاک، بهتر از آب درمی‌آمد اگر در جریان تولید برکنار نشده بود؛ به هر حال مشکلات پشت‌صحنه‌ی این فیلم — و حتی فیلم اول — بسیار جالب‌اند. بعد از تماشای این فیلم است که تازه می‌فهمی چقدر نقش رابرت شاو در موفقیت فیلم اول تعیین‌کننده بود. این بدترین دنباله‌ای نیست که دیده‌ام، اما بدون کوئینت زمخت و کاریزماتیکِ او با اثری نسبتاً معمولی مواجهیم. این‌بار کوسه‌ی گرسنه گروهی از جوانان دریانورد — از جمله خانواده‌ی برودی و «مایکل» (مارک گروّنر) و «شن» (مارک گیلپین) — را هدف می‌گیرد. این موضوع باعث می‌شود پدرشان، کلانترِ برودی (روی شیدر)، برخلاف تنفرش از آب به آب‌وآتش بزند تا آن‌ها را نجات دهد. ژانوت اسوارس تلاش کرده کمی تنوع ایجاد کند، اما پایان فیلم بیش از حد قابل‌پیش‌بینی است؛ فریادها و هیستری بچه‌ها — به‌ویژه «جکی» (دونا ویلکز) — خیلی زود آزاردهنده می‌شود. فیلم‌برداری خوب است و تلاش‌هایی برای پوشاندن عناصر مکانیکیِ حملات کوسه انجام شده، اما روی‌هم‌رفته صحنه‌های آتش و پان‌بین‌ها زیادی تکرار می‌شوند. موسیقی جان ویلیامز همچنان به ایجاد حس خطر کمک می‌کند، اما متأسفانه این فیلم تقریباً ترسناک نیست و تماشایش ناامیدکننده است.