فیلم L.A. Confidential 1997

«شهر فرشتگان؟ بیشتر شبیه شهر دیوها!» کورتیس هانسون کارگردانی کرده و همراه برایان هلگلند فیلمنامه را بر اساس رمان نویس افسانه‌ای پاپ جیمز الرُی اقتباس کرده است. بازیگران فیلم شامل کوین اسپیسی، راسل کرو، گای پیرس، جیمز کرامول، کیم بیسینگر، دنی دویتو و دیوید استراترن هستند. موسیقی را جری گلدسمیت ساخته و فیلم‌برداری اثر از دانته اسپینوتی است. داستان در لس‌آنجلس دهه ۱۹۵۰ می‌گذرد و...

«شهر فرشتگان؟ بیشتر شبیه شهر دیوها!» کورتیس هانسون کارگردانی کرده و همراه برایان هلگلند فیلمنامه را بر اساس رمان نویس افسانه‌ای پاپ جیمز الرُی اقتباس کرده است. بازیگران فیلم شامل کوین اسپیسی، راسل کرو، گای پیرس، جیمز کرامول، کیم بیسینگر، دنی دویتو و دیوید استراترن هستند. موسیقی را جری گلدسمیت ساخته و فیلم‌برداری اثر از دانته اسپینوتی است. داستان در لس‌آنجلس دهه ۱۹۵۰ می‌گذرد و سه پلیس با اخلاق و وضعیت‌های بسیار متفاوت قرار است درگیر جرایم و فساد شوند... «به عنوان یک پلیس به شما احترام می‌گذارم، مخصوصاً به خاطر اتکا‌‌تان به خشونت به‌عنوان جزئی ضروری از کار.» فیلم‌سازی در سطح فوق‌العاده‌ای است. هانسون داستان پیچیده الرُی را با اصالت دوره زمانی همراه می‌کند و کارگردانی یکپارچه‌اش بازی‌های درخشان بازیگران را خلق می‌کند. این جنبه‌ای از لس‌آنجلس است که کسی دوست ندارد درباره‌اش حرف بزند: شهری مملو از جسدها، روسپی‌ها، توطئه‌های کثیف، خشونت، مواد مخدر، نژادپرستی و فساد. و این فقط مربوط به سیاستمداران، مطبوعات و مأموران پلیس نیست! Rollo Tomasi. نبود قهرمانان واقعی بیش از پیش «شهر فرشتگان» را در ابرهای تیره پوشانده؛ حتی وقتی داستان پیچ‌و‌تاب می‌خورد، اسرار گشوده می‌شود و خشونت آشکار می‌گردد، سرنوشت نهایی شخصیت‌های اصلی هرگز کاملاً روشن نیست و همین موضوع هیجان و کشش مداومی به فیلم می‌بخشد. فیلم هم‌چنین جذاب و خطرناک است، دیالوگ‌ها تیز و برنده‌اند، و هرچند پایان کمی بیش از اندازه به‌ظاهر آرام است و برخلاف قواعد کلاسیک نوآر می‌ماند، این اثر از تمامی جهات جز رنگ و قاب‌بندی سیاه و سفید، نوآر محض است. فیلم تنها دو جایزه اسکار برد: کیم بیسینگر برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن و هانسون و هلگلند برای بهترین فیلمنامه اقتباسی. راستش، شایسته‌ی چندین جایزه دیگر هم بود؛ نه تنها یکی از بهترین فیلم‌های دهه ۱۹۹۰، بلکه یکی از بهترین نئونوآرهایی است که ساخته شده است. امتیاز: 10/10 پس از کشتار ظاهراً بی‌هدف آدم‌ها در یک رستوران، «اکسلی» (گای پیرس) بلندپرواز پیشنهاد می‌کند که پلیس لس‌آنجلس باید سازمانش را مرتب کند و فساد ریشه‌دار در نیرو را از بین ببرد. او توسط «کاپیتان اسمیت» (جیمز کرامول) ارتقا می‌گیرد و تلاش می‌کند به جای قاعده‌ی انتقام، قاعده‌ی قانون را برقرار کند — در مقابل روش «وایت» (راسِل کرو) که مبتنی بر خشونت است یا روش فاسد و پست «وینسِنز» (کوین اسپیسی). بدیهی است که هیچ‌کس از این روش پاک و منزه خوشش نمی‌آید، اما به تدریج اکسلی در دنیای جنایات سازمان‌یافته نفوذ می‌کند و درمی‌یابد پلیس تا چه اندازه در پنهان‌کاری جرم‌ها از کلاهبرداری تا قتل دست دارد. او همچنین متوجه است کسی دارد او را هدایت می‌کند، بنابراین لازم است با یکی از همکاران مشکوک خود رابطه‌ای برقرار کند تا زنده بماند. هر یک از این شخصیت‌ها لحظه‌ای برای درخشش دارند و این به ما اجازه می‌دهد با ناشر بی‌پروای روزنامه «هادگنز» (دنی دویتو) و روسپی مجلل «لین» (کیم بیسینگر) که اغلب تظاهر می‌کند ورونیکا لیک است، آشنا شویم. تنها ایرادی که من داشتم این بود که خیلی زود فهمیدم چه کسی چه کار می‌کند، پس خطر و تعلیق کمی لطمه دید. با این حال، این یکی از اجراهای طبیعی‌تر کرو است و پیرس هم نشان می‌دهد در نقش‌های خشن و زمخت خوب عمل می‌کند. کاش شخصیت جذاب بیسینگر کمی بیشتر حضور داشت تا شدت یکنواختی داستان شکسته شود، اما این اقتباسی محکم از کتاب بی‌رحمانه جیمز الرُی است که کورتیس هانسون ارائه داده و ریتمش کند نیست.