فیلم Brightburn 2019

سوپرمن بد فرض کنید سوپرمن یک آدم‌بد باشد؛ همین ایده پایهٔ فیلم «برایت‌بِرن» است. به نظرم این کنایه‌ای پخته‌تر از تصویر سنتی سوپرمنِ قهرمان است و از منظر خاصی هم منطقی به‌نظر می‌رسد: موجودی برتر ناگزیر برتری‌اش را نسبت به موجودات ضعیف‌تر اعمال خواهد کرد؛ این همان مسیری است که معمولاً در روند تکامل و رابطه شکارچی و شکار دیده می‌شود. چه با این دید داروینی موافق...

سوپرمن بد فرض کنید سوپرمن یک آدم‌بد باشد؛ همین ایده پایهٔ فیلم «برایت‌بِرن» است. به نظرم این کنایه‌ای پخته‌تر از تصویر سنتی سوپرمنِ قهرمان است و از منظر خاصی هم منطقی به‌نظر می‌رسد: موجودی برتر ناگزیر برتری‌اش را نسبت به موجودات ضعیف‌تر اعمال خواهد کرد؛ این همان مسیری است که معمولاً در روند تکامل و رابطه شکارچی و شکار دیده می‌شود. چه با این دید داروینی موافق باشید یا نه، «برایت‌بِرن» یک فیلم قابل‌قبول در ژانر علمی‌تخیلی-ترسناک است. در آن حس آشنایِ پویایی خانوادگی که ناگهان وارونه می‌شود به‌خوبی القا می‌شود: فرزند بی‌گناه، دوست‌داشتنی و پذیرفته‌شده‌ای که تبدیل به موجودی بسیار قدرتمند و بی‌رحم می‌شود، تا جایی که حتی والدینش هم از او می‌ترسند. همین تضاد ناگهانی بین دو واقعیت است که فیلم را واقعاً نگران‌کننده می‌کند. به‌ویژه اوج‌بندی هوشمندانه‌ای که سقوط انسانیت در برابر این بیگانهٔ دیگر را برجسته می‌سازد. تماشای آن ارزش دارد؛ امتیاز من: 7/10. --- فیلم قابل‌توجهی با جلوه‌های ویژه خوب، داستانِ جالب و بازیگرانِ جذاب. تصویرِ وحشت از سوپرمن تبدیل به بهترین فیلم ضدقهرمانی‌ای شد که تا حالا دیده‌ام. اما یک مشکل بزرگ وجود دارد: نقش اصلی را «سرگئی اِی.» بازی نکرده است. فکر می‌کنم سرگئی می‌توانست بازیگر خوبی برای نقش اصلی این فیلم باشد. --- ایدهٔ عالی، بسیار خونین و خشونت‌آمیز، ولی به هیجان تبلیغات نمی‌رسد. --- «برایت‌بِرن» از آن معدود فیلم‌هایی است که صرفاً به‌خاطر اصل ماجرا می‌تواند توجه همگان را جلب کند. در دنیایی که ژانر ابرقهرمانی اشباع شده و هر ماه تقریباً یک فیلم با منبعِ کمیک عرضه می‌شود، خانواده گان ایده‌ای منحصربه‌فرد ارائه کرده‌اند که فکر می‌کنم پیش‌تر این‌گونه بررسی نشده بود: «اگر سوپرمن شرور بود چه می‌شد؟» این پرسش را می‌توان از راه‌ها و زوایای بسیار متفاوتی پی گرفت و دیوید یاروسکی آشکارا از نسخهٔ زک اسنایدر الهام گرفته است؛ دقیقاً جایی که فیلم در آن بهتر عمل می‌کند: کاوشِ امکان‌های گسترده‌ای که چنین فیلمنامه‌ای می‌تواند دنبال کند. معمولاً وقتی کسی می‌گوید «احساس می‌شد دو فیلم مختلف است»، نشانهٔ خوبی نیست. «برایت‌بِرن» نیمهٔ اولی تاریک، مرموز و پرتنش دارد، اما سپس عملاً به یک فیلم ترسناک-اسلشر تبدیل می‌شود، که لزوماً چیز بدی نیست. من معتقدم هیچ‌کس — و حتی شاید منتقدان — پس از دیدن فیلم کاملاً راضی یا کاملاً ناامید بیرون نمی‌آیند. اگر انتظار داشتید خانواده گان عمیقاً در اسطورهٔ سوپرمن غور کنند و مسیرهای پیچیده‌ای را بگردند، آنها بیشتر متکی به صحنه‌های کلاسیک‌اند که نشان می‌دهد همه‌چیز چه‌طور می‌توانست باشد اگر «کلارک کنت» پسربچهٔ خوش‌طینت نبود. اگر انتظار فیلمی نزدیک به ژانر وحشت را داشتید، نیمهٔ دوم صحنه‌های خوبی ارائه می‌کند. اما دقیقاً آن‌جا فیلم آن چیزی را که باعث شد اول بروید سراغش از دست می‌دهد. فیلم بسیار کوتاه است و پایانش طوری است که آدم بیشتر می‌خواهد. مشکل بزرگ این است که به‌احتمال زیاد دنباله‌ای نخواهد داشت، در حالی که می‌توانست بی‌دردسر ۲۰–۳۰ دقیقهٔ بیشتر اضافه کند و قصه را کامل‌تر کند. از نظر تولید، با در نظر گرفتن بودجهٔ کم، فیلم به‌طرز قابل‌توجهی جلوه دارد: لحظات خوبی از فیلم‌برداری دیدنی و نماهای وسیع زیبا. صحنه‌های جست‌وحشت نیمهٔ دوم به‌اندازه‌ای که می‌توانست مؤثر باشند، ترسناک نیستند، اما حداقل تدوین در سراسر زمان اجرا یکپارچه است. با چند صحنهٔ خلاقانه‌تر و سرگرم‌کننده‌تر، «برایت‌بِرن» می‌توانست تهدیدآمیزتر و دلهره‌آورتر شود. تنها وقتی اولین لحظهٔ خونین و نسبتاً خشونت‌آمیز رخ می‌دهد یادم می‌آید که فیلم درجهٔ سنی R دارد؛ این لحظات قطعاً شوکه‌کننده، وحشتناک و خون‌آلودند، هرچند گاهی بیش از حد اغراق‌شده می‌شوند. الیزابت بنکس (توری برِیر) اجرا قابل‌توجهی ارائه می‌دهد، و دیوید دنمن (کایل برِیر) نیز خوب است. شخصیت‌هایشان پیش‌زمینهٔ جالبی دارند و فیلمنامهٔ آن‌ها نسبتاً پردازش شده است. آن‌ها تصمیمات احمقانه یا غیرمنطقی نمی‌گیرند، بر خلاف شخصیت‌های کلیشه‌ایِ فیلم‌های ترسناک. جکسون ای. دان (براندون) به‌عنوان سوپرمن شرور عملکرد نسبتاً خوبی دارد، هرچند برای من بازی‌اش گاه یکنواخت می‌شود. با توجه به بازخورد کلی از منتقدان و تماشاگران، به‌نظر می‌رسد این یکی از آن فیلم‌های نادری است که من کمی بیشتر از دیگران از آن لذت بردم. در کل، «برایت‌بِرن» مثل سوپرمن با قدرتِ کامل به پرواز درنمی‌آید، اما هنوز برای مدتی می‌تواند اوج بگیرد. با بازی‌های خوب، طراحی تولید چشمگیر و استفادهٔ مناسب از درجهٔ سنی R، خانواده گان ایده‌ای بسیار جذب‌کننده ارائه کرده‌اند که از طریق فیلمنامه‌ای جالب اما ناتمام بررسی می‌شود. نیمهٔ دوم فیلم را به یک اسلشر خالص تبدیل می‌کند که ممکن است برای برخی بینندگان نقطهٔ قوت باشد، ولی برای من چیزی را از آن‌چه واقعاً سرگرم‌کننده بود گرفت. پایان تنها طعمه‌ای از آن چیزی است که فیلم می‌توانست باشد و ناامیدکننده است که این ایدهٔ فوق‌العاده عمیق‌تر بررسی نشده، اما احساس کلی نسبت به فیلم چندان بد نیست. امتیاز: B --- با توجه به این‌که اصلِ فیلم اساساً «اگر سوپرمن یک عوضی بود چه می‌شد؟» است (موضوعی که خودِ دی‌سی قبلاً تا حدی بررسی کرده)، انتظار نداشتم بخش زیادی از تمرکز فیلم صرف پویایی‌های خانوادگی و دشواری‌های والدگری شود. فکر می‌کنم فیلم بدِ بازاریابی شده‌ای است. در تریلرها ابتدا به‌عنوانِ نوعی پیچش در ژانر ابرقهرمانی معرفی شد و هرچه به زمان اکران نزدیک‌تر شد، به عنوان یک فیلم ترسناک دربارهٔ سوپرها نشان داده شد؛ اما واقعاً مخاطب هدف «برایت‌بِرن» باید طرفداران گُرّه‌بازی و خون‌ریزی باشد، چون در این جنبه بیش از همه برجسته است. خاتمهٔ فیلم در تیتراژ هم نیشی جالب دارد. امتیاز نهایی: ★★★ — دوست داشتم. پیشنهاد می‌کنم خودتان هم امتحانش کنید. --- «برایت‌بِرن» (۲۰۱۹) شبیهِ بازتصورِ «اسمول‌ویل» است؛ کودکی از جهانی دیگر به زمین می‌آید و برای زوجی که مشتاق فرزندند، تبدیل به امید و روشنایی می‌شود. ایده بسیار شبیه سوپرمن است، اما این‌بار پرسش این است که اگر به‌جای نجات‌دهنده، او پایان‌بخشِ انسان‌ها بود چه می‌شد؟ ایدهٔ فیلم عالی است و تماشای آن برایم لذت‌بخش بود. قتل‌ها خونین و دلخراش‌اند. دوست داشتم فیلمنامه بیشتر از این با این تم تاریک کار می‌کرد. در شخصیت‌پردازی و خودِ داستان تناقض‌های زیادی وجود دارد. گاهی نوشتار احساسِ کلیشه‌ای می‌کند، اما به‌طور کلی از تماشای آن لذت بردم.