فیلم Monsters of Man 2020

این فیلم یک اثری از نوع B-movie است و باید دقیقاً به همین چشم قضاوت شود. اگر آن را با استانداردهای فیلم‌های B بسنجید، فیلم تا حدّی قابل قبول است و چند نکته خنده‌دار و نامعقولِ معمولِ این ژانر را هم دارد؛ با این حال چند نکته‌ی مثبت هم در آن دیده می‌شود و در مجموع از صرف بیش از دو ساعت برای دیدنش پشیمان...

این فیلم یک اثری از نوع B-movie است و باید دقیقاً به همین چشم قضاوت شود. اگر آن را با استانداردهای فیلم‌های B بسنجید، فیلم تا حدّی قابل قبول است و چند نکته خنده‌دار و نامعقولِ معمولِ این ژانر را هم دارد؛ با این حال چند نکته‌ی مثبت هم در آن دیده می‌شود و در مجموع از صرف بیش از دو ساعت برای دیدنش پشیمان نیستم. داستان کلیشه‌ای و پیش‌بینی‌پذیر است. جنبه‌های علمی، به‌ویژه دانش کامپیوتری، طوری نوشته شده که معلوم است نویسنده اطلاعات کمی درباره‌ی انفورماتیک دارد. از سوی دیگر، ربات‌ها چندان بد نیستند؛ ظاهر تهدیدآمیز و در عین حال واقع‌گرایانه‌ای دارند و انگار مفهومی است که می‌تواند کار کند. اما گلایه‌ام از ربات‌ها این است که دقت تیراندازی‌شان بدتر از تفنگ‌داران امپریالیست است و سامانه‌های حسگرشان هم بسیار ضعیف است—ظاهراً فقط حسگرهای دید و شنوا دارند؛ نه رادار، نه لیدار و حتی تصویرسنجی حرارتی هم در کار نیست. بازی بازیگران و شخصیت‌پردازی نیز همان‌طور که از یک B-movie انتظار می‌رود ضعیف است، اما قابل تحمل. نکته‌ی آزاردهنده‌تر این است که فیلم به یکی از کلیشه‌های کلاسیک این ژانر هم دچار است: بیشتر شخصیت‌ها بلااستفاده و از درون ناکارآمدند، دائماً فریاد می‌زنند و با هم جرّ و بحث می‌کنند. دو گروه آدم‌ها در داستان به‌شکلی جمعی ناکارآمد نشان داده شده‌اند و تفاوت واقعی میان «خوب‌ها» و «بدها» تنها وجود چند روان‌آزار واقعی در میان گروه بد است. پتانسیل فیلم برای پرداختن به آینده‌ای مبتنی بر جنگ‌افزارهای انسان‌نما و نشان دادن واقعیت بریتالیِ حملات سرّی و تلفات غیرنظامیان وجود دارد، اما فیلم در اجرا لنگ می‌زند: داستان قابل پیش‌بینی، جلوه‌های کامپیوتری ناتمام و بازی‌های سرد و بعضاً غیرمنطقیِ شخصیت‌ها باعث می‌شود اثر نتواند تأثیری ماندگار بگذارد. پایان‌بندی به‌ویژه ضعیف و بی‌انگیزه است؛ انگار نویسنده انرژی‌اش را از دست داده و فقط خواسته کار را تمام کند. جاهایی از فیلم هم اضافات غیرضروری دارد و اگر بیست دقیقه از طول آن کاسته و آن زمان صرف پایان‌بندی بهتر می‌شد، می‌توانست نمره‌ی بهتری بگیرد. حکم نهایی: اگر طرفدار علمی–تخیلی و تا حدی وحشت هستید، فیلم ارزش دیدن به‌عنوان یک گزینه‌ی سبک و تفننی را دارد—یک فیلم برای پاپ‌کورن و وقتی چیز بهتری برای انجام دادن ندارید.