فیلم The Wandering Earth II 2022

به نظر من بهتر است بپذیریم که از نظر علمی این فیلم نجات سیاره تا حد زیادی غیرقابل‌باور است. ساختار و کلیت داستان هم چیزهایی است که هالیوود بارها انجام داده و از نظر نوآوری چندان برجسته نیست؛ با این حال فیلم قابل‌تماشا و خوش‌ساختی است درباره گروهی از کارآموزان چینی که وقتی درمی‌یابند باید از زیرساختی که برای نجات زمین ساخته شده در برابر...

به نظر من بهتر است بپذیریم که از نظر علمی این فیلم نجات سیاره تا حد زیادی غیرقابل‌باور است. ساختار و کلیت داستان هم چیزهایی است که هالیوود بارها انجام داده و از نظر نوآوری چندان برجسته نیست؛ با این حال فیلم قابل‌تماشا و خوش‌ساختی است درباره گروهی از کارآموزان چینی که وقتی درمی‌یابند باید از زیرساختی که برای نجات زمین ساخته شده در برابر تروریست‌ها محافظت کنند، باید توانایی‌های خود را ارتقا دهند. اوضاع برایشان بسیار خطرناک است و دشمنی که با آن روبه‌رو می‌شوند، پیچیده و مستحکم است. وقتی ماه ناپایدار می‌شود، دوباره به عهده همین گروه می‌افتد که مانع برخورد آن با زمین شوند، پیش از آنکه هزاران موتور پراکنده در سراسر کره زمین فعال شوند و ما را به مداری جدید دور آلفا سنتوری بفرستند. بازیگری و دیالوگ‌ها چندان درخشان نیستند، اما جلوه‌های بصری—به‌ویژه در آغاز—موثرند و ریتم فیلم گاه‌به‌گاه سرگرم‌کننده است، چون این تیم متمرکز و تیم‌هایی از سراسر جهان باید متحد شوند تا دشمن نامرئی را ناکام بگذارند و بشریت را پیش از آنکه دیر شود نجات دهند. با این حال فیلم واقعاً نیاز به کوتاه‌تر شدن دارد؛ اگر یک ساعت کوتاه‌تر و متمرکزتر شده بود، داستان تأثیرگذارتر و قابل‌دسترس‌تر می‌شد و می‌توانست مانند نمونه‌های غربی بهتر مخاطب را جذب کند. دیدن آن روی پرده بزرگ برای بهره‌بردن از خلاقیت‌های بصری ضروری است، هرچند دانشجویان فیزیک ممکن است از بعضی ضعف‌های علمی خجالت بکشند. «زمین آواره ۲»—یا همان «فیلمنامه سرگردان» به تعبیر من—هیچ بهبودی نسبت به پیشنهادی که بار اول جواب نداد، ارائه نمی‌دهد. ساخت یک حماسه فضایی اشکالی ندارد، اما تلاش برای فشردن همه‌چیز در یک اثر طولانی بیش از حد سنگین است. همسرم که چینی است حدود نیم‌ساعت بعد از شروع خسته و دل‌زده شد و من او را سرزنش نمی‌کنم. فیلم هم‌زمان اتفاقات بسیار بی‌شمار و پراکنده‌ای را پیش می‌کشد، به‌طوری که حتی بیننده‌ای هوشمند و دقیق هم به‌سختی می‌تواند همه‌چیز را دنبال کند. آنچه باقی می‌ماند مجموعه‌ای از مینی‌فیلم‌هاست که بیشتر شبیه تریلرهای طولانی‌اند، قطعاتی چسبانده‌شده روی یک خط‌زمان طولانی که آن‌قدر پخش‌پلا شده‌اند که توانایی شکل‌دادن به یک «کُل» قابل‌فهم را از دست داده‌اند. گرافیک بی‌گمان خیره‌کننده است و بعضی مفاهیم علمی‌تخیلی جالب‌اند؛ بازیگری هم عمدتاً قابل‌قبول است. اما همه این عناصر بدون وضوح در روایت چه ارزشی دارند؟ در مجموع این فیلم را می‌توان «علمی‌تخیلی‌ای جاه‌طلب اما بی‌برنامه و درهم‌ریخته» توصیف کرد که وقت و بودجه زیادی صرف آن شده است. اگر آن را به آثار کوتاه‌تر و منسجم‌تر تقسیم می‌کردند، فکر می‌کنم بسیار بهتر جواب می‌داد.