فیلم The Wild Bunch 1969

**یک اثر بی‌رحمانه و حماسی.** خارجی‌ها به رهبری پیک بیشاپ در مرز مکزیک و ایالات متحده نه تنها با گذر زمان، بلکه با شکارچیان جایزه (به رهبری دیک ثورنتون، شریک سابق پیک) و ارتش مکزیک نیز مواجه هستند. در سال 1969، سم پکینپاه مشعل را از آرتور پن که با فیلم «بونی و کلاید» در سال 1967 روشن کرده بود، برداشت و به معنای واقعی کلمه بر...

**یک اثر بی‌رحمانه و حماسی.** خارجی‌ها به رهبری پیک بیشاپ در مرز مکزیک و ایالات متحده نه تنها با گذر زمان، بلکه با شکارچیان جایزه (به رهبری دیک ثورنتون، شریک سابق پیک) و ارتش مکزیک نیز مواجه هستند. در سال 1969، سم پکینپاه مشعل را از آرتور پن که با فیلم «بونی و کلاید» در سال 1967 روشن کرده بود، برداشت و به معنای واقعی کلمه بر روی آن بنزین ریخت تا تأثیر عمیقی بر سینما بگذارد، به طوری که هنوز هم موج آن احساس می‌شود. مرگ «کد تولید فیلم‌های سینمایی» در سال 1967، عصر جدیدی برای تماشاگران سینما آغاز کرد؛ زمانی بود که کارگردانان شجاع و باهوش به میدان آمدند تا طوفانی قوی و احساسی به نمایش بگذارند و با «گروه وحشی»، سم پکینپاه به این هدف به طرز چشمگیری دست یافت. «گروه وحشی» قصد ندارد که محبوب باشد؛ این فیلم یک دیدگاه سخت و روشنگرانه از ژانر وسترن است. این فیلم، سمت دیگر سکه میلیون‌ها وسترنی است که با شادی نشان می‌دهند قهرمان دختر را به دست می‌آورد و به سوی غروب می‌رود. اثر پکینپاه از نظر تماتیک، سخت و غم‌انگیز برای شخصیت‌های اصلی است، زیرا این مردان از زمان خود خارج شده‌اند و گروهی نفرت‌انگیز هستند که توسط طمع و بدبینی هدایت می‌شوند و برای آن‌ها هیچ چیز مهم‌تر از فروش سلاح به ارتش غیراخلاقی در آن سوی مرز نیست. فیلم با یک توالی زیبای اعتباری آغاز می‌شود که در آن شاهد ورود «گروه» به شهر هستیم و تصویر برای هر اعتبار به صورت سیاه و سفید متوقف می‌شود. از اینجا به بعد می‌دانیم که شاهد چیزی متفاوت و بسیار ویژه خواهیم بود. فیلم با صحنه‌های خونین و خشونت‌آمیز آغاز و پایان می‌یابد و در میانه آن، یک سرقت قطار فوق‌العاده و ویرانی یک پل به صورت آهسته وجود دارد. تأثیر این صحنه‌ها به دلیل کیفیت بالای نویسندگی (والون گرین و روی ان. سیکنر به همراه پکینپاه) بیشتر می‌شود. در این فیلم هیچ گفت‌وگو یا توضیح بی‌فایده‌ای وجود ندارد. هر بخش به دقت طراحی شده است تا اعتبار لازم برای اوج و خونین داستان را به دست آورد. البته یک سوال بزرگ و جذاب در مورد فیلم وجود دارد - چگونه پکینپاه توانسته است این مردان با اخلاق پایین را به عنوان قهرمان به تصویر بکشد، در حالی که «چهار خارج قانون» به آرامی به شهر می‌آیند و سرنوشت‌شان برای آن‌ها از پیش روشن است؟ من اینجا نیستم که به شما بگویم، زیرا شما باید فیلم را به طور کامل مشاهده کنید. اما این تنها یکی از نکات جالب در یک اثر واقعاً باشکوه است. فیلمی که حتی امروز نیز به عنوان یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌های آمریکایی شناخته می‌شود. 10/10 در «گروه وحشی»، هیچ «مرد خوب» وجود ندارد، فقط افراد بد و بدتر. این گروه عنوان، دزدها و قاتل‌هایی هستند که حداقل به یک مرد مرده حمله نمی‌کنند – بر خلاف گروهی از شکارچیان جایزه به رهبری دیک ثورنتون که توسط شرکت راه‌آهن برای دستگیری این گروه، مرده یا زنده، فرستاده شده‌اند. دیک، که خود یک عضو سابق گروه است، از نظر اخلاقی به مراتب بالاتر از مزدورانی است که راه‌آهن به او تحمیل کرده است. بین دیک و رهبر گروه، پیک بیشاپ، هیچ محبتی وجود ندارد، اما دیک تنها این وظیفه را پذیرفته زیرا موفقیت به او آزادی می‌دهد. در طرف دیگر، پیک هیچ کینه‌ای به دیک ندارد زیرا اگر او در موقعیت معکوس بود، همین کار را می‌کرد. این نکته جالب است زیرا طبق نظر راجر ایبرت، مردانی مانند پیک و دیک بر اساس یک کد زندگی می‌کنند و «مردانی که توسط یک بارون راه‌آهن به دیک تحمیل شده‌اند، قابل اعتماد و غیرقابل اطمینان هستند؛ آن‌ها کد گروه را نمی‌فهمند» - اما بقیه گروه هم ممکن است آن را درک نکنند. پیک به این احترام می‌گذارد که دیک قول داده که گروه را تا جهنم و برگشت دنبال کند و این قول به شرکت راه‌آهن داده شده است؛ اما به نظر دوم پیک، دچ انگستروم، «این مهم نیست! مهم این است که به چه کسی [قول می‌دهی]». بنابراین کد حتی برای گروه هم مبهم است و شاید فقط پیک و دیک واقعاً به آن دسترسی دارند. با وجود این، کد وجود دارد؛ شاید فقط به نام، اما وجود دارد. در غیر این صورت، چه چیزی برای مردانی مانند پیک، دیک، دچ، و لایل و تکتور باقی می‌ماند تا به خودشان بقبولانند که حداقل بد هستند و نه بدتر؟ تنها شخصیتی که هنوز به چیزی اعتقاد دارد، آنجل جوان است که می‌خواهد برخی از سلاح‌هایی را که گروه قصد دارد برای ژنرال سادیستی مپاشه بدزدد، به گروهی از حامیان پانچو ویلا بدهد. (پیک و دیگران هم موافقت می‌کنند، اگرچه قبل از این اطمینان حاصل می‌کنند که آنجل سهم خود را از درآمدشان فدای این کار کند). در حالی که آنجل ایده‌آل‌هایی دارد، دیگران فقط رویاها دارند – عمدتاً در مورد «ترک» پس از یک «کار آخر» – اما این تفاوتی ندارد؛ آن‌ها همه بها را برای امیدها و آرزوهایشان می‌پردازند، زیرا همه آن‌ها از مسیر اشتباهی عبور کرده‌اند. اگر زمانی فیلمی وجود داشته باشد که نشان دهد «کسی که با شمشیر زندگی می‌کند، با شمشیر می‌میرد»، این فیلم است. و با این حال، این افراد بد... خوب، آن‌ها هم اصلاً آن‌قدرها هم بد نبودند، نه؟ **یک وسترن خوب، با برخی مشکلات که مانع از تبدیل آن به یک فیلم عالی می‌شود.** شخصاً فکر می‌کنم که وسترن یک ژانر سینمایی است که بر روی سرگرمی و عمل تمرکز دارد و به طور کلی این درست است. من فیلم‌های وسترن زیادی ندیده‌ام که بتوان گفت عالی هستند (اگرچه وجود دارند). این فیلم خوب است، فراتر از میانگین است، اما از مشکلات و نواقصی آزاد نیست. داستان بر مبنای گروهی است که آخرین سرقت بانکی خود را انجام می‌دهند. آن‌ها می‌دانند که در قرن بیستم، بخشی از دنیای در حال مرگ هستند و زمان‌ها تغییر کرده است. همه چیز اشتباه پیش می‌رود: این یک تله است که توسط مقامات آماده شده و آن‌ها را مجبور می‌کند تا به مکزیک بروند و زمان زیادی را صرف نگرانی از پشت سر خود کنند، در حالی که گروهی از شکارچیان جایزه خونخوار با اصول کمی به دنبال آن‌ها هستند و به هدف خود نزدیک‌تر می‌شوند. داستان چندان خاص نیست. ما این را بارها و بارها دیده‌ایم. مرکز و روح وسترن‌ها اغلب مربوط به نبرد بین جنایتکاران و نیروهای قانون است و معمولاً نشان می‌دهد که تفاوت چندانی بین آن‌ها وجود ندارد. با این حال، این موضوع هیچ مشکلی ایجاد نمی‌کند. اولین مشکل بزرگ فیلم، طولانی بودن و ریتم کند آن است: عمل با مجموعه‌ای از صحنه‌های کم‌اهمیت یا دیالوگ‌های بی‌فایده قطع می‌شود. پس از یک ساعت از زمان فیلم، من فقط می‌خواستم همه را بکشند. برخی از این صحنه‌ها تلاش برای توسعه بهتر شخصیت‌های اصلی بود. با این حال، این تلاش ناموفق است زیرا آن‌ها نمی‌توانند جالب باشند و ارتباطی که بین تماشاگر و آن‌ها وجود داشته باشد، وجود ندارد. کارگردانی شده توسط سم پکینپاه، این فیلم معمولی است که به صحنه‌های اکشن خوب و مقداری احساس‌گرایی وابسته است. بازیگران خوب با تجربه فراوان، تلاش مجلل و متعهدی را ارائه می‌دهند، به خصوص ویلیام هولدن، آلبرت دکر، ارنست بورگنین و رابرت رایان، و دیدن نحوه زنده کردن شخصیت‌ها توسط آن‌ها ارزشمند است. عمل در این فیلم وجود دارد و انفجاری است، هیچ نگرانی در مورد صرفه‌جویی در غیرنظامیان وجود ندارد و نتیجه کاملاً کشتار است. فیلم‌برداری نسبتاً خوب است، افکت‌ها نیز همین‌طور، و لوکیشن‌های فیلم‌برداری بسیار مؤثر هستند. موسیقی متن قابل فهم است، اما دلپذیر نیست.