فیلم Point Blank 1967

«تو آدم بسیار بدی، واکر، آدمی ویرانگر!» فیلم Point Blank به کارگردانی جان بورمن ساخته شده و فیلمنامه آن به‌طور مشترک توسط الکساندر جیکوبز، دیوید نیوهوس و رِیف نیوهوس بر اساس رمان The Hunter از ریچارد استارک اقتباس شده است. در این فیلم لی ماروین، آنجی دیکینسون، کینان وین، کارول اوکانر، لوید بوشنر و مایکل استرونگ بازی می‌کنند. موسیقی اثر را جانی ماندل ساخته و فیلم‌برداری...

«تو آدم بسیار بدی، واکر، آدمی ویرانگر!» فیلم Point Blank به کارگردانی جان بورمن ساخته شده و فیلمنامه آن به‌طور مشترک توسط الکساندر جیکوبز، دیوید نیوهوس و رِیف نیوهوس بر اساس رمان The Hunter از ریچارد استارک اقتباس شده است. در این فیلم لی ماروین، آنجی دیکینسون، کینان وین، کارول اوکانر، لوید بوشنر و مایکل استرونگ بازی می‌کنند. موسیقی اثر را جانی ماندل ساخته و فیلم‌برداری پاناوِویژن (در متروکالر) را فیلیپ اچ. لتراپ برعهده داشته است. در جریان یک سرقت، همسر و دوستش به او خیانت می‌کنند و واکر (ماروین) رها می‌شود و نیمه‌جان روی کف سرد یک سلول در آلکاتراز تعطیل‌شده می‌ماند... این فیلم نوآر نوینِ خالص است؛ اثری که می‌توان گفت جلوتر از زمان خود بود و شاید تا سال‌ها بعد نتوانست مخاطبانش را کامل پیدا کند. با این حال شایسته است به‌عنوان نقطه عطفِ مرحله دوم نوآر در نظر گرفته شود؛ نوری تابان در جهان نوآر که همزمان با حفظ قلبِ واقعیِ فیلم‌نوآر، به تجربه‌گرایی و تکنیک‌های نوین نیز می‌پردازد. داستان تلخ و گزنده است؛ سرشار از خیانت، نیرنگ، زن‌های مرگبار و انتقام، مرگ و ویرانی. حتی آمیخته‌ای از ابهام و پیچش در قصه دارد. همه این‌ها در لس‌آنجلسی با رنگ‌بندی جسورانه رخ می‌دهد؛ فیلم‌برداری می‌درخشد و ماندل موسیقی‌ای مرثیه‌گون و تأثیرگذار روی مراحل گوناگون درام می‌نهد. بورمن با عناصر زمان بازی می‌کند؛ بخش‌های مختلف داستان را جا‌به‌جا می‌کند و با صحنه‌هایی که در نگاه اول نامرتبط به‌نظر می‌رسند، اما در بافت روایی کاملاً منطقی‌اند، مخاطب را به بازی می‌گیرد. زاویه‌ها مایل‌اند و نماهای بسته برای ایجاد سبک بصری قوی‌تر به‌کار رفته‌اند. واکر شخصیتی تک‌نظیر و شبح‌مانند است که ماروین او را با ترکیبی از ظرافت و تهدید بازی می‌کند — چه کسی بهتر از ماروین برای گشت‌وگذار در زیرزمین لس‌آنجلس؟ این مرد تنها حقش را از سرقت می‌خواهد، نه بیشتر نه کمتر؛ اما اگر پاداش ناچیزِ طلبش به او داده نشود، دیگران باید بهای گران‌تری از پول نقد بپردازند. ماموریت او هم قهرمانانه و هم تراژیک است و بورمن تماشاگر را وادار می‌کند که درباره معنای نهاییِ ماجرا اندیشه کند. در کنار ماروین، بازیگران دیگری حضور دارند که با نیرنگ، پلشتی و سوءظن، فضا را تغذیه می‌کنند. سرعت قصه‌گوییِ حساب‌شده شاید برای همه خوشایند نباشد، و خشونت فرمیک و حقه‌های کارگردانیِ شیک هم ذائقهٔ همگان نیست؛ اما برای کسانی که به این شاخه از سینما علاقه‌مندند، Point Blank و شخصیت واکر اثری است که حتماً باید دید. امتیاز: ۹ از ۱۰.