فیلم Small Things Like These 2024

فیلم «چیزهای کوچک مانند اینها» بسیار جذاب است. به طور کلی، دقیقاً همان چیزی را که از این فیلم انتظار داشتم، دریافت کردم. این فیلم آرام و تدریجی است و بازی فوق‌العاده، اگرچه کمی understated، سیلیان مورفی را به نمایش می‌گذارد. ریتم فیلم کاملاً مناسب است و داستان بی‌تردید جالب و پر از احساسات است. خاتمه فیلم کمی ناگهانی است و من در واقع شنیدم که یکی...

فیلم «چیزهای کوچک مانند اینها» بسیار جذاب است. به طور کلی، دقیقاً همان چیزی را که از این فیلم انتظار داشتم، دریافت کردم. این فیلم آرام و تدریجی است و بازی فوق‌العاده، اگرچه کمی understated، سیلیان مورفی را به نمایش می‌گذارد. ریتم فیلم کاملاً مناسب است و داستان بی‌تردید جالب و پر از احساسات است. خاتمه فیلم کمی ناگهانی است و من در واقع شنیدم که یکی از تماشاگران نزدیک گفت "این نمی‌تواند تمامش باشد" وقتی که صفحه سیاه می‌شود. اما برای من این مورد بدی نیست. من در واقع انتظار داشتم که فیلم داستانش را بگوید و به پایان برسد، که قطعاً این کار را انجام می‌دهد. مورفی در این ۹۸ دقیقه واقعاً درخشان است، اما باید از بازی‌های ایلین والش، امیلی واتسون و زارا دوولین در نقش‌های حمایتی‌شان نیز تقدیر کرد. هیچ‌کس در صحنه اشتباه نمی‌کند. در کل، این فیلم به وضوح فوق‌العاده ساخته شده است و من آن را توصیه می‌کنم. دوستی داشتم که صاحب یک بار بزرگ همجنس‌گرایان در دوبلین بود و به یاد دارم که در روزی که ازدواج در ایرلند قانونی شد، در آنجا بودم. یکی از زنانی که در حال جشن گرفتن بود، داستان کودکی‌اش را در دستان راهبه‌ها در دهه 1970 برای ما تعریف می‌کرد. این داستانی هولناک از زنانی بود که حتی یک ذره همدلی نداشتند، و این فیلم این موضوع را به خوبی به تصویر می‌کشد و به شدت به سمت آن می‌تازد. داستان از دیدگاه "بیل" (سیلیان مورفی) روایت می‌شود که با همسر و پنج دخترش در یک شهر کوچک در شهرستان وکسفورد زندگی می‌کند. هیچ‌کس پول زیادی ندارد و برخی مجبورند چوب از کف جنگل جمع‌آوری کنند تا خانه‌هایشان را گرم کنند. در مقایسه، خانواده او نسبتاً مرفه هستند و با نزدیک شدن به کریسمس، همه انتظار دارند که زمان خوبی را با خانواده سپری کنند. او به صومعه محلی که دختران باردار بی‌همسر جامعه در آنجا هستند، زغال‌سنگ تأمین می‌کند و در اینجا با دختر جوانی مواجه می‌شود که در انبار زغال‌سنگ قفل شده است. در سرمای شدید و ترس، او می‌پرسد چگونه به آنجا افتاده است - و اینجاست که داستان بر روی بی‌رحمی حاکم و شبکه پیچیده‌ای از کلیسا متمرکز می‌شود که هیچ‌گونه مقاومتی را نمی‌پذیرد. اگر می‌خواهید "زندگی آرامی" داشته باشید، بهتر است به هیچ‌چیز دست نزنید. اما آیا او می‌تواند؟ او به طور مکرر یاد دوران کودکی‌اش می‌افتد. داستانی از تراژدی، مهربانی، یک بطری آب گرم و یک پازل. "بیل" مردی معذب است که باید به آنچه شاهدش بوده، فکر کند. این فیلم به‌وضوح از نوع "کم‌تر، بیشتر" است، با کمبود مؤثر دیالوگ و حس فشاری که به سادگی غالب می‌شود. محیط فیلم به طرز برجسته‌ای تهدید را بیشتر از هر فیلم ترسناکی نشان می‌دهد، اما این واقعاً ترسناک است - و نمونه‌ای از بی‌رحمی در ظریف‌ترین شکلش. مورفی در اینجا درخشان است و بازی‌اش به شخصیتش اجازه می‌دهد تا ما را با خود همراه کند، در حالی که همه ما شاهد سناریویی هستیم که ممکن است در سال 1885 پیش بیاید - اما در سال 1985؟ تماشای آسانی نیست، اما ارزش نود دقیقه از وقت شما را دارد. وقتی صحبت از مینیمالیسم در فیلمسازی می‌شود، یک زیرکی عمدی وجود دارد که می‌تواند دارایی ارزشمندی باشد، و سپس ابهام مرموزی که معمولاً بینندگان را گیج می‌کند. و وقتی نوبت به این فیلم چهارم کارگردان تیم میلان می‌رسد، مرز بین این دو واقعاً و به طرز گیج‌کننده‌ای نازک است، داستانی که به طور فوق‌العاده‌ای دقیق و عمدتاً محدود است و اغلب انسان را به این فکر می‌اندازد که واقعاً چه چیزی را می‌خواهد بگوید. داستان در سال 1985 رخ می‌دهد و داستان بیل فرلنگ (سیلیان مورفی) را روایت می‌کند، یک تاجر زغال‌سنگ ایرلندی سخت‌کوش که برای تأمین معیشت همسرش (ایلین والش) و پنج دخترش تلاش می‌کند. به عنوان یک روح مهربان و آرام، او به راحتی به دیگران در نیاز کمک می‌کند، خصوصیتی که در کودکی وقتی خود نوجوانش (لوئیس کیرون) و مادر بی‌همسرش، سارا (آگنس اوکیسی) به لطف یک نیکوکار ثروتمند (میشل فیرلی) پذیرفته شدند، شکل گرفت. این ویژگی به طور مکرر سال‌ها بعد دوباره به بیل برمی‌گردد. اما تأثیر آن زمانی آشکار می‌شود که او زغال‌سنگی را به صومعه محلی تحویل می‌دهد، جایی که شاهد برخورد بی‌اندازه بی‌رحمانه با یک نوجوان باردار (زارا دوولین) است، یکی از بسیاری از زنانی که در این مرکز در انتظار زایمان هستند. در واقع، این صومعه بخشی از شبکه مشهور "حمام مگدالین" در ایرلند است، مراکزی که توسط کلیسای کاتولیک اداره می‌شود و در آن مادران جوان بی‌همسر به نوعی به عنوان نیروی کار استفاده می‌شدند تا در دوران بارداری‌شان اتاق و غذا دریافت کنند، برنامه‌ای که به مدت بیش از 75 سال به طور عمده ناشناخته در ایرلند عمل می‌کرد. و وقتی بیل با مادر سرسخت صومعه، خواهر مریم (امیلی واتسون) درباره یک حادثه بعدی دیدار می‌کند، متوجه می‌شود که شرایط چقدر می‌تواند نگران‌کننده باشد. او در مواجهه با چنگال کلیسا و صومعه بر زندگی تقریباً همه در جامعه محلی، دچار تردید می‌شود. واقعاً او باید چه کار کند؟ از خلاصه پیشین، به نظر می‌رسد که این یک پیش‌زمینه جالب برای فیلم باشد، اما تقریباً هر جنبه‌ای از فیلم به طرز عمدی کم‌رنگ شده است که به سختی به عمق این داستان شوکه‌کننده می‌رسد، داستانی که ایرلند و کلیسای کاتولیک را در سطح جهانی تحت تأثیر قرار داد. بدتر از آن، فیلم هیچ عمق احساسی قابل توجهی ندارد و هرگز نتوانسته مخاطبان را به داستان یا زندگی شخصیت‌هایش جذب کند. بخش زیادی از این موضوع به فیلمنامه نپخته و توسعه ضعیف شخصیت‌ها برمی‌گردد که به قدری کم‌رنگ است که هیچ چیز خاصی در مورد این افراد به چشم نمی‌آید؛ تقریباً تمام بازیگران (به جز واتسون که بازی فوق‌العاده‌ای ارائه می‌دهد) عملکردهایی را ارائه می‌دهند که به راحتی می‌توانستند از روی تلفن انجام شوند. اگرچه قطعاً قابل تحسین است که کارگردان از وسوسه بزرگ‌نمایی این داستان خودداری کرده است، اما محصول نهایی در عوض موفق به ارائه آنچه که باید، نمی‌شود. (واقعاً، برای یک درمان بهتر و جذاب‌تر از این موضوع، فیلم درام واقعی "فیلمنا" (2013) را تماشا کنید.) باید گفت که قربانیان این فاجعه غیرقابل بخشش واقعاً سزاوار بهتری از آنچه در این فیلم به تصویر کشیده شده، هستند و جای تأسف دارد که این فیلم نتوانسته به آنها حق مطلب را ادا کند، هر چند نیت‌های سازندگان این فیلم ممکن است بسیار نیک باشد.