فیلم Kraven the Hunter 2024

من همیشه نسبت به آنچه حالا ظاهراً «دنیای مردعنکبوتی سونی» نامیده می‌شود ارفاق نشان داده‌ام، اما برای این فیلم واقعاً نکته مثبتی ندارم. ونوم بهترینِ این مجموعه بود؛ مادام وب را هم واقعاً دوست داشتم (اعتراض نکنید) و حتی موربیوسِ ضعیف هم آن‌قدر مرا آزار نداد. اما «کِیون: شکارچی» واقعاً کسل‌کننده بود. آرون تیلور-جانسون اندکی امید می‌دهد، اما همین باعث شده فیلمِ دو ساعت و...

من همیشه نسبت به آنچه حالا ظاهراً «دنیای مردعنکبوتی سونی» نامیده می‌شود ارفاق نشان داده‌ام، اما برای این فیلم واقعاً نکته مثبتی ندارم. ونوم بهترینِ این مجموعه بود؛ مادام وب را هم واقعاً دوست داشتم (اعتراض نکنید) و حتی موربیوسِ ضعیف هم آن‌قدر مرا آزار نداد. اما «کِیون: شکارچی» واقعاً کسل‌کننده بود. آرون تیلور-جانسون اندکی امید می‌دهد، اما همین باعث شده فیلمِ دو ساعت و هفت دقیقه‌ای، خیلی طولانی به نظر برسد (نمی‌دانم چرا این‌قدر طول کشیده). چند صحنهٔ اول، اگرچه فوق‌العاده نیستند، اما پذیرفتنی‌اند. اما از معرفی «کالیپسو»ی نوجوان به‌سرعت همه‌چیز به‌هم می‌ریزد. بازی‌آرینا دِبوس را نقد ندارم؛ او تلاش می‌کند، ولی شخصیت‌های راسل کرو و آلِساندرو نیوولا، اگر مؤدبانه بگویم، آزاردهنده‌اند. نقش کریستوفر ابوت پتانسیل داشت، اما تکرارِ شمارش معکوس خیلی زود خسته‌کننده می‌شود. خط مربوط به فرد هِچینگر عجیب است؛ منطقی می‌شود وقتی به سکانس پایانیِ ضعیفش می‌رسی، اما بخشِ صداسازی در همه‌لحاظ مضحک به‌نظر می‌آید، مخصوصاً وقتی می‌خواهد از صدای نیکولایِ کرو تقلید کند. احتمالاً بهتر است که این شخصیت و این فرنچایز همین‌جا ختم شود. نمی‌توانم نمرهٔ پایین‌تری از شش بدهم چون آرون تیلور-جانسون واقعاً خوش‌تیپ است. این دیدگاهی ساده‌انگارانه است، اما وقتی تنها برگ برندهٔ فیلم ظاهر بازیگر باشد، چه‌چاره‌ای جز تکیه‌دادن به آن دارید؟ متأسفانه همین تقریباً تمامِ توصیفِ این ماجرای قهرمانی کند و بی‌رمق است. خواهر و برادرهای کراوینُف؛ دِیمی و سرگئی، از مدرسهٔ اشرافی‌شان توسط پدرِ میلیاردرشان (با بازی راسل کرو) بیرون آورده می‌شوند تا در غنا در سفری شکار شرکت کنند و «مردانگی» در آن‌ها شکل بگیرد. آن‌ها به دنبال شیری به‌نام «تزار» هستند و برخورد با او و سپس با دختری محلی به‌نام «کالیپسو» باعث می‌شود یکی از برادرها زخمی شود اما عمیقاً دگرگون گردد. سال‌ها می‌گذرد؛ سرگئی حالا با بازی آرون تیلور-جانسون ارتباطی با پدرش ندارد، ولی با برادرش (حالا با بازی فرد هِچینگر) در تماس است و مهارت‌هایی جانوری و نینجایی پیدا کرده—نوعی نیروی طبیعی که برای نیکی عمل می‌کند. در همین حال، جرم و جنایت اوج می‌گیرد و دیدار دوباره با کالیپسوی بزرگ‌سال (آرینا دِبوس) داستان را به سمت برخورد با یک دشمن ناجور می‌برد؛ دشمنی که برای زنده ماندن باید از بسته‌های ژلی داخل کوله‌پشتی‌اش استفاده کند وگرنه پوستش خیلی ضخیم می‌شود. در طول مسیر صحنه‌های خشونت‌آمیزی هست که امکان نمایش توانایی‌های بدنی قهرمان را فراهم می‌کند، کرو برای نمایش گویش سنگین سیبریایی‌اش فرصت دارد و هِچینگر هم تا حد امکان نحیف به‌نظر می‌رسد. بعد از آن دیگر چیز تازه‌ای در بدنِ CGI‌محور فیلم نیست. فیلمنامه واقعاً بد است و داستان برای بلندشدن از زمین تلاش می‌کند—فیلم بیش از دو ساعت به‌صورت کند و پراکنده پیش می‌رود. انگار چند قسمت از یک مینی‌سریال به‌سرعت فشرده شده‌اند؛ پراکنده، ناهماهنگ و پایان‌بندی هم چندان تأثیرگذار نیست. مطمئناً جای دنباله وجود دارد، اما شک دارم کسی اشتیاقی برای آن داشته باشد. کرِیون شکارچیِ خوبی است. راسل کرو بازیگر خیلی خوبی است. فیلم تحرک و هیجان دارد. انسان سفیدپوست از سحر و جادو سیاه استفاده می‌کند و شکست‌ناپذیر می‌شود. فیلم تازگی داشت. کاملاً با نقد قبلی موافقم؛ مادام وب و موربیوس آن‌قدرها هم بد نبودند، اما این فیلم آن‌طور که باید عمل نکرد و بیش‌ازحد طولانی و کش‌دار است. سونی بهتر است به مردعنکبوتی وفادار بماند و بقیه را به مارول بسپارد. می‌دانم این فیلم نقدهای زیادی گرفته، اما شخصاً فکر نمی‌کنم «کِیون: شکارچی» فیلم بدی باشد. اولاً، این فیلم یک فاصلهٔ تازه و زمینی از کلیشه‌های معمول فیلم‌های فرنچایز مارول است—آن لباس‌های تنگ و پرنور خوشبختانه کنار گذاشته شده‌اند. در عوض، شخصیتی قابل‌باورتر و متعارف می‌بینیم که به‌طرزی بدوی و زمینی قدرت‌ یافته، نه مثل چکش‌ها و صاعقه‌های معمول. اکشن‌ها هم منطقی‌اند، فضاها قابل‌ارتباط و داستان اگرچه تا حدی فرمولیک، اما خوب روایت شده است. در مجموع، یکی از فیلم‌های نسبتاً بهتر در میان آثار مرتبط با دنیای مارول است و من برخلاف تردید اولیه‌ام عمدتاً از تماشای آن لذت بردم. ارزش دیدن دارد. من «کِیون» را فیلم اکشنِ مناسب برای تعطیلات می‌دانم که شاید فرصت خوبی برای دیده‌شدن پیدا نکرد. نمی‌فهمم چرا هر فیلم مرتبط با مارول با موجی از نفرت طرفداران مواجه می‌شود؛ همهٔ فیلم‌ها قرار نیست مثل «Endgame» باشند. کراون در کمیک‌ها شخصیت درجه‌دو بود، پس باید توقعات را متناسب تنظیم کرد. امیدوارم فیلم در پخش خانگی و فروش فیزیکی موفق باشد. دوست داشتم ببینم داستان در فیلم‌های بعدی چطور پیش می‌رفت، اما به‌نظر نمی‌رسد دنباله‌ای ساخته شود. نصیحت من به کسایی که این روزها فیلم می‌بینند این است: خودتان بروید و آن را ببینید و به نقدهای پرهیجان و جانبدارانه اعتماد نکنید. داستان را خوب دیدم، بازی‌ها قابل‌قبول بود و جلوه‌های ویژه هم واقع‌گرایانه‌تر و زمخت‌تر از فیلم‌های معمول ابرقهرمانی بود. کراون در این فیلم نوعی ضدقهرمان است و این رویکرد به معرفی او کمک کرده است. ممکن است خیلی وفادار به کمیک‌ها نباشد، اما من شخصیت و داستان را با این حال دوست داشتم. فیلم عالی بود. خیلی لذت بردم. راستش از «Thunderbolts» هم بیشتر خوشم آمد.