فیلم کره‌ای Past Lives 2023

به عنوان فرزند والدینی که از دوران کودکی عاشق هم بودند، من به فیلم‌های رمانتیک که این موضوع را بررسی می‌کنند، علاقه‌مندم. با این حال، در مورد این فیلم، تنها جنبه "عاشقانه" آن مربوط به پولی است که برای تماشای این فیلم دو ساعته خرج کردم. فیلم اول نویسنده-کارگردان سلین سانگ به عنوان یک اثر برجسته سینمایی و یکی از بهترین فیلم‌های ۲۰۲۳ ستایش شده،...

به عنوان فرزند والدینی که از دوران کودکی عاشق هم بودند، من به فیلم‌های رمانتیک که این موضوع را بررسی می‌کنند، علاقه‌مندم. با این حال، در مورد این فیلم، تنها جنبه "عاشقانه" آن مربوط به پولی است که برای تماشای این فیلم دو ساعته خرج کردم. فیلم اول نویسنده-کارگردان سلین سانگ به عنوان یک اثر برجسته سینمایی و یکی از بهترین فیلم‌های ۲۰۲۳ ستایش شده، اما من به شدت با این نظر مخالفم. وقتی دو دوست جوان و نزدیک کره‌ای، نوا (گرتا لی) و هائه سونگ (تئو یو)، از سئول جدا می‌شوند و بعد از ۲۴ سال در نیویورک دوباره به هم می‌رسند، این دیدار فرصتی برای آن‌ها فراهم می‌کند تا درباره آنچه ممکن بود، فکر کنند. اما زمان آن‌ها با هم عمدتاً شامل یک سری وقفه‌های طولانی، دیالوگ‌های بی‌معنی و فرصت‌های از دست رفته برای بحث درباره مسائل معنادار است، صحنه‌هایی که حتی صبورترین تماشاگران را به فریاد در می‌آورد که "بروید سر اصل مطلب!" این "گفت‌وگوها" هیچ شباهتی به شادی تعاملات جوانی یا صحبت‌های عمیق و احساسی نوا و همسرش، آرتور (جان ماگارو)، ندارند. نتیجه، به‌صراحت، یک فیلم خسته‌کننده است که سعی دارد بیشتر از آنچه که هست، باشد، اما هرگز به این هدف دست نمی‌یابد. شاید بزرگ‌ترین مشکل این فیلم، روایت سطحی و کم‌عمق آن باشد که از حمایت نوشتاری لازم برای به تصویر کشیدن زیبایی خود برخوردار نیست، با وجود برخی اجراهای خوب، فیلم‌برداری زیبا و موسیقی زمینه احساسی. به نظر می‌رسد کارگردان پتانسیل زیادی دارد، حداقل بر اساس عناصر سبک‌شناسی این اثر، اما محتوا نیاز به تقویت جدی دارد. امیدواریم تلاش بعدی او به این پتانسیل دست یابد. برای کارگردانی که تازه کار خود را آغاز کرده، سلین سانگ فیلم بسیار قابل توجهی ساخته است. بازیگر اصلی، گرتر لی، به‌خوبی در این نقش جا افتاده است که نشان‌دهنده استعداد او و انتخاب خوب سانگ است. جایزه بهترین بازیگر از انجمن منتقدان هالیوود که به لی اعطا شد، کاملاً شایسته است. سناریوی عالی که سانگ نوشته و کارگردانی‌اش آن را به یک فیلم خیره‌کننده تبدیل کرده است. به A24 برای ریسک کردن روی او تبریک می‌گویم. به‌طور جالبی، ریتم فیلم به شیوه‌ای بودایی یا آسیایی - آرام، مدیتاتیو و بیشتر نشان داده می‌شود تا گفته شود. به‌طور کلی، این فیلم کامل نیست، اما بسیار نزدیک است. این فیلم به‌طور دقیق یک فیلم رشد و بلوغ نیست، اما داستان حول دوره‌ای دشوار بین سنین ۲۰ تا میانسالی می‌چرخد. من همیشه بر این باور بوده‌ام که فصل‌های زندگی ما هر هفت سال تغییر می‌کند. به‌مرور زمان ما بر روی دو رابطه در زندگی شخصیت اصلی، از حدود بیست و یک سالگی تا تقریباً چهل و دو سالگی تمرکز می‌کنیم. او در زمانی که فصل زندگی‌اش تغییر می‌کند، ازدواج کرده است، گویی این باور عجیب من را تأیید می‌کند. این فیلم به‌طور حتم تا حدی زندگی‌نامه‌ای است، حتی به اعتراف خود سانگ. من بی‌صبرانه منتظر پروژه بعدی سلین هستم!