مستند Grand Theft Hamlet 2024

قرنطینه زندگی خیلی‌ها را به‌هم ریخت، اما از همه بیشتر به حرفه‌ای‌ها در صنعت سرگرمی آسیب زد. با تعطیلی تئاترها و سینماها درآمدشان قطع شد و رخوت و بی‌حوصلگی به روزمرگی‌شان سرایت کرد. یکی از راه‌های فرار، بازی «Grand Theft Auto» بود؛ جایی که با دو بازیگر آزاد—سم کرِین و مارک اوستروون—آشنا می‌شویم. هر دوی آنها در دههٔ چهل زندگی‌اند: اولی با پینی و چند...

قرنطینه زندگی خیلی‌ها را به‌هم ریخت، اما از همه بیشتر به حرفه‌ای‌ها در صنعت سرگرمی آسیب زد. با تعطیلی تئاترها و سینماها درآمدشان قطع شد و رخوت و بی‌حوصلگی به روزمرگی‌شان سرایت کرد. یکی از راه‌های فرار، بازی «Grand Theft Auto» بود؛ جایی که با دو بازیگر آزاد—سم کرِین و مارک اوستروون—آشنا می‌شویم. هر دوی آنها در دههٔ چهل زندگی‌اند: اولی با پینی و چند فرزند زندگی می‌کند و دومی تنهاست و در تلاش برای پیدا کردن انگیزه است. در جریان یکی از بازی‌ها، آنها یک آمفی‌تئاتر روباز پیدا می‌کنند و به فکر اجرای «هملت» در آنجا می‌افتند. خیلی زود درمی‌یابند که ایستادن روی صحنه و با تمام توان اجرا کردن آثار شکسپیر در بازی، آنها را به تیراندازی‌های مجازی و مرگ‌های پیاپی می‌کشاند؛ علاوه بر این، دو نفر به‌تنهایی نمی‌توانند همهٔ نقش‌ها را بازی کنند، پس دست به کار جذب بازیکنان دیگر می‌شوند تا نقش‌ها را پر کنند. آنچه بعداً می‌بینیم، آشنایی‌شان با بازیگرانی مشتاق و جدی، افرادی که خود را از محتوای فرهنگی اشتباه‌فهمیده‌اند (مثلاً کسانی که فکر می‌کنند شکسپیر «هری پاتر» را نوشته)، و مجموعه‌ای از شخصیت‌های گوناگون است که همه با هم تصمیم می‌گیرند این کار شدنی است. احتمالاً شکسپیر هیچ‌گاه تصور نمی‌کرد نمایشش با استفاده از هواپیماهای جنگی یا بالن‌های عظیم اجرا شود و بازیگران در معرض خطر واقعی قرار بگیرند (هرچند گاهی اجرای صحنه‌ای که خطر واقعی دارد می‌تواند جذاب باشد!)، اما هرچه دو مرد درگیر پروژه می‌شوند، تماشای تلاش‌شان هم جذاب‌تر می‌گردد. آیا از پسش برمی‌آیند؟ چه تاثیری روی زندگی «واقعی» آن‌ها دارد؟ من هرگز GTA بازی نکرده‌ام و نگران بودم که ندانستن بازی لذت تماشای فیلم را کم کند، اما اصلاً این‌طور نشد؛ بالعکس، بازی بستری جالب برای روایت فراهم می‌آورد و ترکیب شخصیت‌هایی که با آنها روبه‌رو می‌شوند نشان می‌دهد این دو تنها کسانی نیستند که در دنیای تعطیل‌شده سردرگم شده‌اند. فیلمی پرشتاب است و به نظرم ارزش یک ساعت و نیم وقت را دارد. فیلمی کوچک و عجیب مانند یک کپسول زمانی برای دورانی عجیب از تاریخ: وقتی پاندمی جهانی ما را به قرنطینه فرستاد و برای بعضی‌ها تبدیل به فرصتی برای خلق شد. قبل از دیدن فیلم فکر می‌کردم با چیز خیلی متفاوتی روبه‌رو خواهم شد و کمی از اجرای واقعی نمایش ناامید شدم؛ اجرا گاهی حس می‌داد که پرش دارد و فقط نکات برجسته را نشان می‌دهد؛ شاید هم همین بهتر باشد. با این حال ایده‌ای جالب و جاه‌طلبانه است: تلاش برای خلق یک تولید شکسپیری با استفاده از جمع‌سپاری و بازیگرانی که شخصیت‌ها را در دنیای دیجیتال ایفا می‌کنند. در بعضی بخش‌ها واقعاً تحت تأثیر قرار گرفتم و حتی اشک از چشمانم نشست.