فیلم Mickey 17 2025

«میکی ۱۷» ایده‌ای جذاب در ژانر علمی‌تخیلی ارائه می‌دهد و پرسش‌های جالبی مطرح می‌کند، هرچند همیشه آنها را با عمقِ مطلوب دنبال نمی‌کند. بونگ جون-هو همچنان در ترکیب ژانرها استاد است، اما طنازی آشکار و کم‌ریاییِ روایت در این فیلم، تأثیر احساسی و فلسفی داستانی که حول موضوعات اجتماعی-سیاسی مثل هویت، فناوری و استعمار می‌چرخد را محدود می‌کند. با این حال، بازی درخشان رابرت پتینسون...

«میکی ۱۷» ایده‌ای جذاب در ژانر علمی‌تخیلی ارائه می‌دهد و پرسش‌های جالبی مطرح می‌کند، هرچند همیشه آنها را با عمقِ مطلوب دنبال نمی‌کند. بونگ جون-هو همچنان در ترکیب ژانرها استاد است، اما طنازی آشکار و کم‌ریاییِ روایت در این فیلم، تأثیر احساسی و فلسفی داستانی که حول موضوعات اجتماعی-سیاسی مثل هویت، فناوری و استعمار می‌چرخد را محدود می‌کند. با این حال، بازی درخشان رابرت پتینسون و سبک صوتی‌ـ‌تصویری گیرای فیلم، جایگاه سازنده کره‌ای را به‌عنوان یکی از خلاق‌ترین کارگردانان امروز تقویت می‌کند؛ اثری که بین جذاب و خنده‌دار تا گاهی ناامیدکننده و سطحی نوسان دارد. امتیاز: B برخی فیلم‌ها دقیقاً به هدف می‌زنند، چه عمداً و چه به‌طور اتفاقی — و «میکی ۱۷» از آن دسته است. این فیلمِ بونگ جون-هو، سَتایری اجتماعی-سیاسی و علمی‌تخیلی است که هم ظریف و خنده‌دار است و هم تند و تیز. در دنیایی که فرهنگ مصرفیِ زودگذر رواج دارد، فیلم ماجرای «میکی» را دنبال می‌کند؛ انسانی که به‌عنوان «مصرفی» یا «قابل حذف» برای آزمون خطرات فناوری‌ها و شرایط محیطی در یک مستعمره فضایی به کار گرفته می‌شود. این افراد در صورت مرگ یا نقص شدید سوزانده می‌شوند اما با استفاده از فناوری چاپ دیجیتال انسانی دوباره بازتولید می‌شوند و نسخه‌های بعدی با خاطرات قبلی و گاهی خاطرات جدید ایجاد می‌گردند. داستان پیچیدگی‌هایی از قبیل وجود یک دوپلیکِ غیرقانونی، رفتارهای رهبر فرقه‌مآبِ مستعمره، اختلافات شخصی میان شخصیت‌ها، بدهی‌های گذشته و روابط عاطفی را دربرمی‌گیرد؛ رشته‌های روایی مختلف تا حد زیادی با هم ادغام شده و فیلم را عموماً جذاب و تماشایی نگه می‌دارند، هرچند بعضی خطوط داستانی کمی کش‌دار یا کم‌توسعه‌اند. فیلم با تصاویر ابتکاری، تدوین حرفه‌ای و بازی‌های قوی—به‌خصوص از طرف روفالو، کولت، آکی و اولین اجرای دلپسند از پتینسون—پشتیبانی می‌شود. زمان اکرانِ به‌تعویق‌افتاده به‌علت اعتصاب SAG-AFTRA هم باعث شد انتشار فیلم در زمان کنونی، با توجه به فضای بی‌ثبات سیاسی، بسیار مرتبط به‌نظر برسد؛ تماشاگران طرفدار برخی جناح‌های سیاسی احتمالاً از این فیلم خوششان نخواهد آمد. فیلم به مجموعه‌ای از موضوعات اجتماعی و فرهنگیِ مهم می‌پردازد—از جمله وضعیت طبقه کارگر و پرسشِ «قابل حذف بودن» انسان‌ها—و هرچند گاهی در پرداختِ پیام‌ها سنگین به‌نظر می‌رسد، همین اغراقِ مصداقیِ یک سَتايرِ خوب است. در مجموع، «میکی ۱۷» همچون پندِ سینماییِ تند و تیزِ دوران ما عمل می‌کند و اگر نشانه‌ای باشد از آنچه سال ۲۰۲۵ ممکن است ارائه دهد، می‌تواند نویدبخش آینده‌ای بهتر پس از سال سینمایی ضعیف اخیر باشد. میکی (رابرت پتینسون) برای فرار از تهدید یک اخلال‌گر بدهی تصمیم می‌گیرد از سیاره فرار کند و تنها راه‌حلش این است که «مصرفی» شود: کسی که برای انجام وظایف خطرناک و آزمایشی فرستاده می‌شود و اگر کشته یا دچار نقص شود، او را سوزانده و دوباره چاپ می‌کنند—با همه خاطرات گذشته و چند خاطره جدید. در سفر فضایی با نشا (نائومی آکی) آشنا می‌شود و رابطه‌ای شکل می‌گیرد، با این‌حال زوج مقامی که اداره مستعمره را در اختیار دارند (مارک روفالو و تونی کولت) حتی برای جلوگیری از اتلاف ۱۰۰ کالری مورد نیاز برای رابطه جنسی هم محدودیت گذاشته‌اند. ماجرا وقتی پیچیده می‌شود که میکی در یک ماموریت جان سالم به در می‌برد و بازمی‌گردد تا ببیند نسخه‌ای از او قبلاً تولید شده است. نشا پیشنهادی برای رابطهٔ سه‌نفره مطرح می‌کند که میکی با آن موافق نیست و شایعات دربارهٔ وجود دوگانگی آن‌ها اوضاع را به‌سمت خطر می‌کشاند. ساکنان بومی سیاره هم از رفتار خشونت‌آمیز انسان‌ها خشمگین می‌شوند و به نظر می‌رسد این دو میکی و نشا باشند که باید اوضاع را قبل از وخامت بیشتر مدیریت کنند. فیلم سرگرم‌کننده است و تصاویر و جلوه‌های ویژه چشم‌نوازی دارد، اما بازیِ پتینسون—که در اینجا برایم کم‌جذاب آمد—در کنار برخی سناریوهای پیش‌پاافتاده باعث می‌شود که اثر در مجموع زیرِ بارِ خود کم بیاورد. تونی کولت و استیون یون در نقش‌هایشان کمتر بهره‌برداری شده‌اند و فیلم برای نگه داشتن توجه روی داستان نسبتاً نازکِ خود بیش از حد طولانی است؛ از این نظر برایم ناامیدکننده بود. «میکی ۱۷» حسابی خوش‌گذرانی سینمایی است. قصه‌ای جذاب، بازیگران فوق‌العاده و جلوه‌های ویژه چشم‌گیر دارد. شخصاً—هرچند بسیاری فیلم «انگل» را دوست دارند—این فیلم را از نظر سرگرم‌کنندگی بالاتر می‌دانم و احتمال بازبینیِ بیشتری برایم دارد. رابرت پتینسون در نقشِ عنوانی عالی‌ست و نائومی آکی هم نمایش قابل‌توجهی دارد؛ مارک روفالو، تونی کولت و استیون یون نیز در نقش‌های خود بسیار خوب‌اند. صدای آنا موگلالیس در نقش رهبرِ بومیان برجسته بود. ظاهر و صدای فیلم در کل درجه‌یک است؛ از آن فیلم‌هایی که واقعاً از تماشایش لذت می‌بری. فیلم نکته‌ای انقلابی ندارد و در سَتاير گاهی دستِ‌کم‌گرفته‌شده عمل می‌کند، اما سواریِ سرگرم‌کننده و خوش‌ساختی است که با آن خنده‌های مبهمِ «نمی‌باید به این بخندم اما دارم» را به‌همراه دارد. مقایسهٔ آن با «انگل» به فیلم ظلم است؛ اگر با انتظارِ یک کمدی سیاهِ احمقانه بروید و از فیلم لذت ببرید، تجربهٔ خوبی خواهید داشت. سَتايرِ سیاسی—که جاهایی اشاره به چهره‌ها و جریانات مشخص دارد—گاهی رو در روی تماشاگر قرار می‌گیرد اما خنده‌دار هم هست. در پایان، هنوز هم نمی‌دانم دقیقاً «طعمِ» اصلیِ فیلم چیست، اما از تماشای آن لذت بردم. برای من که سنم قد می‌دهد به ژانرِ کمدی‌های شلختهٔ جِری لوئیس، «میکی ۱۷» حسِ «جری لوئیس در فضا» را دارد. میکی شخصیتِ بدبخت و دست‌وپاچلفتی‌ای است که به‌عنوان یک «آدمِ قابل بازیافت/مانند تست تصادف» در فضا قرار می‌گیرد تا از سرنوشت بدتری روی زمین فرار کند. کلِ فیلم از ابتدا تا انتها مرا آزرد؛ نه از آنِ شوخ‌طبعیِ ناب و دیوانه‌وار و دوست‌داشتنی، بلکه تیره، گاهی بی‌رحمانه و پر از شخصیت‌های خودمحور و آزاردهنده است. اگر هدفِ فیلم نقد یا سَتايرِ وضعیت انسانیت است، تصویرِ ارائه‌شده امیدبخش نیست. بازی‌ها هم در حدِ قابل‌قبول‌اند ولی شخصیت‌ها برجسته نیستند و چیزی برای جبران کمبودها وجود ندارد. خلاصه اینکه فیلم نه خاص است و نه دلنشین؛ ملال‌آور، بی‌طعم و در بهترین حالت متوسط است—می‌توانست با لحنِ شاداب‌تر و طنزی شبیه به مونتی پایتون بهتر شود، اما این طنز غایب است.