فیلم The Monkey 2025

«میمون» ایده‌ی جذابی دارد و از آن جنون و رفتار دیوانه‌وارش لذت بردم، هرچند در پایان تقریباً از شخصیت‌های انسانی فاصله گرفتم و علاقه‌ام کم شد. این نشانه‌ی خوبی نیست با توجه به زمان کوتاه ۹۰ دقیقه‌ای فیلم، اما پایان درست در زمان مناسب می‌رسد که تا حدودی نجات‌بخش است. تئو جیمز در این فیلم نسبتاً خوب است؛ قطعاً بیش از هر بار دیگری که از...

«میمون» ایده‌ی جذابی دارد و از آن جنون و رفتار دیوانه‌وارش لذت بردم، هرچند در پایان تقریباً از شخصیت‌های انسانی فاصله گرفتم و علاقه‌ام کم شد. این نشانه‌ی خوبی نیست با توجه به زمان کوتاه ۹۰ دقیقه‌ای فیلم، اما پایان درست در زمان مناسب می‌رسد که تا حدودی نجات‌بخش است. تئو جیمز در این فیلم نسبتاً خوب است؛ قطعاً بیش از هر بار دیگری که از او دیده‌ام اینجا توانسته خودنمایی کند. من بازی‌های زیادی از او ندیده‌ام (حالا پنج فیلم)، و تصویر اولیه‌ای که از او در ذهنم مانده تصویری ناخوشایند از فیلم «The Inbetweeners Movie» است… امیدوارم این اجرا آن خاطره را تحت‌الشعاع قرار دهد (احتمالاً نه). صحنه‌های خون‌ریزی و قتل‌ومیر که در ماجراهای شخصیت عنوان‌شده نشان داده می‌شود، واقعاً خلاقانه و جالب‌اند؛ زاویه‌ی «حادثه‌ی شوم» دیدنی از کار درآمده و همه‌چیز وقتی عاقبت چشم‌های سرخ‌فام آن عروسک به صحنه می‌آید است که فیلم جان می‌گیرد. اگر قصه‌ای منسجم‌تر داشت، احتمالاً عاشقش می‌شدم. فیلم میان نوآوری و دل‌خوری نوسان دارد. کارگردان لحظات الهام‌بخشی می‌سازد و از بازیگران خوب فیلم حداکثر بهره را می‌گیرد، اما فقدان هویت مشخص مانع می‌شود تا ترکیب نامنظم لحن‌ها و ژانرهایش به پتانسیل واقعی‌اش برسد. برای بعضی‌ها این ترکیب آشفته و خون‌آلود از ترس، تمسخر، درام خانوادگی و کمدی تازگی و جسارت دارد؛ برای دیگران خسته‌کننده و گیج‌کننده خواهد بود. شخصاً برایم کار نکرد... اصلاً. امتیاز: C- فیلم زمان زیادی طول می‌کشد تا راه بیفتد و وقتی هم که می‌افتد، در حقیقت یک درام ترسناک نیمه‌کمدی غیرخلاقانه است که حول یک عروسک تهدیدآمیز ولی نه‌چندان مرعوب‌کننده می‌چرخت. این بار دو برادر دعوایی، هال و بیل، پس از مرگ پدرشان یک جعبه کلاه قدیمی پیدا می‌کنند و داخلش چیزی شبیه عروسک میمون است. آن را کوک می‌کنند و دفعه‌ی بعدی که می‌بینیم، پرستار بچه نیست و این تازه آغاز شرارتش است. آن‌ها چیزها را کنار هم می‌گذارند و تصمیم می‌گیرند بهتر است آن را داخل چاهی بیندازند و بزرگ شدن را ادامه دهند. سال‌ها بعد هال (تئو جیمز) پسری به نام پیتی (کالین اوبراین) دارد و تلاش می‌کند پس از طلاق، دوباره رابطه‌ای با او بسازد. برادر دوقلویش هم بیگانه شده و وقتی ناگهانی به او گفته می‌شود خاله‌شان مرده، باید پسر بی‌تمایلش را به خانه‌ای که در آن بزرگ شده‌اند ببرد—و حدس بزنید در کمد چیست؟ گاهی اوقات فیلم خنده‌دار است، اما مطمئن نیستم این خنده‌ها عمدی باشند؛ جیمز اجرای بسیار کم‌جان و مسلطی دارد و نمونه‌ی رقابت‌های خواهر و برادری به حدی تهدیدآمیز نشان داده می‌شود که مضحک به نظر می‌رسد. مشکل این نیست که ایده بد است—هرچند تقلیدی است—بلکه بازیگری و فیلمنامه ضعیف‌اند و موقعیت‌ها—اختلافات خانوادگی، پدر جدید (الیجاه وود) و غیره—بیش از حد قابل پیش‌بینی‌اند و در صد دقیقه خنثی تقریباً هیچ چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد. راستش می‌توانستم چند کاربرد جالب‌تر برای این میمون تصور کنم! چه شروعی لذیذانه و خون‌آشامانه و هولناک، صرفاً زیباییِ ساده. این احتمالاً احمقانه‌ترین فیلم ترسی است که از زمان «Army of Darkness» دیده‌ام، و فکر می‌کنم ترکیب ابلهانه‌ی «Goosebumps» و خون‌آشامی می‌تواند خلاق‌تر و شدیدتر هم شود. فیلمی رضایت‌بخش، خنده‌دار و خونین—باید برای طرفداران کمدی-ترس دیدنی باشد. «میمون» گاهی خنده‌دار، گاهی شوکه‌کننده، گاهی غیرمنتظره طنزآمیز و بی‌پرواً لذت‌بخش است. تماشاگر را در حالت حیرتِ کمیک از آنچه دیده قرار می‌دهد. فوق‌العاده است که چگونه بی‌وقفه هرج‌ومرج به پا می‌کند و هر بار که عروسک لعنتی با چشمانی قرمز شروع به نواختن طبل می‌کند، عجیب‌تر و آشکارا دهشتناک‌تر می‌شود. این نمایش سرشار از بدسلیقگی ممکن است برای افراد دارای معده‌ی ضعیف آزاردهنده باشد، اما برای بقیه تماشای فیلمی که مصمم است برخلاف قیدهای نزاکت و سلیقه‌ی خوب عمل کند و لذتی گناه‌آلود و پر از خون به ما بدهد، نشاط‌بخش است.