فیلم The Count of Monte-Cristo 1975

هرگز نتوانستم درک کنم چرا ریچارد چمبرلین به چنین ستاره بزرگی در سینما تبدیل شد. بازیگری‌اش به شدت محدود بود و شخصیت‌هایش از یک نقش به نقش دیگر تغییر چندانی نمی‌کردند. این بار او نقش قهرمان الکساندر دوما، "ادموند دانتس" را ایفا می‌کند. او به اشتباه پس از خیانت هم‌نفر حسودش و یک مقام قضایی فاسد به عنوان یک توطئه‌گر ناپلئونی زندانی می‌شود. در زندان...

هرگز نتوانستم درک کنم چرا ریچارد چمبرلین به چنین ستاره بزرگی در سینما تبدیل شد. بازیگری‌اش به شدت محدود بود و شخصیت‌هایش از یک نقش به نقش دیگر تغییر چندانی نمی‌کردند. این بار او نقش قهرمان الکساندر دوما، "ادموند دانتس" را ایفا می‌کند. او به اشتباه پس از خیانت هم‌نفر حسودش و یک مقام قضایی فاسد به عنوان یک توطئه‌گر ناپلئونی زندانی می‌شود. در زندان "شاتو دیف" با "آبه فاریه" (با بازی ترور هاوارد) آشنا می‌شود و آنها امیدوارند که در عرض چهار سال از سلول خود به دیوار دریا حفر کنند. اما مشخص است که پیرمرد زمان کافی ندارد. با این حال، او خبر از گنج افسانه‌ای "کاردینال اسلاد" را به او می‌دهد و پس از یک تعویض جسد سریع، "ادموند" فرار کرده و به دنبال انتقام از آزاردهندگان خود می‌رود. به طرز هوشمندانه‌ای، او از نقاط ضعف خود آنها استفاده می‌کند تا به شکستشان منجر شود - طمع "دنگلر" (با بازی دونالد پلسنس)؛ جاه‌طلبی "دو ویلفورت" (با بازی لوئیس ژوردن) و خیانت ژنرال مشهور "موندگو" (با بازی تونی کورتیس) که همچنین موفق به ازدواج با عشقش "مرسده" (با بازی کِیت نلیگان) شده است. بخش‌های مورد علاقه من از کتاب در آغاز آن است که در اینجا به طور کلی نادیده گرفته شده و توجه کمی به علت‌های خیانت یا زمان او در زندان تنگ و claustrophobic که در نهایت عزم او برای انتقام را برانگیخت، شده است. پلسنس به خوبی نقش بانکدار طماع را ایفا می‌کند و ژوردن به عنوان دادستان بسیار قوی ظاهر می‌شود، اما تونی کورتیس از بهترین روزهای خود فاصله گرفته و زیر داستان‌های فرعی درباره "کادروس" و "آلبرت" جوان (با بازی دومینیک گارد) به طور کلی نادیده گرفته شده‌اند. تولید و لباس‌ها به خوبی کار می‌کنند، اما به نوعی همه چیز کمی کمبود دارد. پایان داستان با کتاب متفاوت است - معمولاً این ممکن است مهم نباشد، اما در اینجا "دانتس" را از حداقل نشانه‌ای از انسانیت محروم می‌کند که به نظر من بخشی از داستان نجات نهایی او بود. این فیلم قابل تماشا است؛ من از آن متنفر نیستم، اما کمی عمق بیشتر از ستاره می‌توانست مفید باشد.