فیلم Spider-Man 2 2004

متاسفانه من بتمن هستم. یک جمع‌آوری‌کننده وسواس‌گونه کمیک‌های بتمن تا سال 1972 بودم، وقتی مادرم تمام آن‌ها را به زباله انداخت. پسرعمویم، اسپایدرمن بود. مادر نیکوکارش مجموعه او را با پاکت‌های پلاستیکی حفظ کرد و تا به امروز در حالت بی‌نقصی باقی مانده‌اند. واقعاً غم‌انگیز است که بتمن باشی، زیرا علی‌رغم تلاش‌های اخیر نولان (و صداقت مشکوکش)، بهترین فیلم بتمن هنوز ساخته نشده است. با توجه...

متاسفانه من بتمن هستم. یک جمع‌آوری‌کننده وسواس‌گونه کمیک‌های بتمن تا سال 1972 بودم، وقتی مادرم تمام آن‌ها را به زباله انداخت. پسرعمویم، اسپایدرمن بود. مادر نیکوکارش مجموعه او را با پاکت‌های پلاستیکی حفظ کرد و تا به امروز در حالت بی‌نقصی باقی مانده‌اند. واقعاً غم‌انگیز است که بتمن باشی، زیرا علی‌رغم تلاش‌های اخیر نولان (و صداقت مشکوکش)، بهترین فیلم بتمن هنوز ساخته نشده است. با توجه به سرنوشت بتمن که به وارنر برادرز، دیوید گویر، زک اسنایدر و بن افلک بستگی دارد، به نظر نمی‌رسد که بهترین فیلم بتمن برای یک یا دو دهه یا حتی سه دهه دیگر امکان‌پذیر باشد. من در انتظار شوالیه تاریکی هستم. برخلاف شانس خوب پسرعمویم، بهترین فیلم درباره اسپایدرمن مدتی است که شناخته شده است. در واقع، به عنوان یک مرجع، می‌توان گفت که بهترین فیلم ابرقهرمانی کمیک که تاکنون ساخته شده، همین است. من چندان از اسپایدرمن اول سام ریمی خوشم نیامد و آرزو می‌کردم مادر من می‌توانست آخرین نسخه‌اش را دور بیندازد، اما _اسپایدرمن 2_، بهترین اقتباس سینمایی از کمیک‌ها به پرده سینما بود. در تابستان 2004 در شانگهای زندگی می‌کردم و مجبور بودم در یک روز گرم و آزاردهنده سه ساعت برای دیدن آن به زبان انگلیسی سفر کنم و به طور کامل از این تلاش پاداش گرفتم. من به دنیای خیالی ابرقهرمانان پرتاب شدم که به مراتب خوشایندتر از هر چیزی بود که از کودکی به یاد داشتم. سفر سه ساعته به خانه مانند نسیمی به نظر می‌رسید زیرا _اسپایدرمن 2_ پسربچه شگفت‌زده درون من را بیدار کرد. به یادم آورد که دوران خوشی را فراموش کرده بودم. احساس می‌کردم اسپایدی در مترو با من است و از من در برابر هر آسیبی محافظت می‌کند. و او خود فقط یک پسر بود! بتمن؟ او کیست؟ برای یک داستان ابرقهرمانی، تقریباً همه چیز در این فیلم بی‌نقص است. دکتر اوکتو توانسته بود به بهترین شکل ممکن به تصویر کشیده شود. او دقیقاً به همان شکلی که در اوج شهرت استن لی در سال 1968 در پنل‌های رنگارنگ در حال مبارزه با اسپایدی بود، به نظر می‌رسید. و صدایش هم دقیقاً مانند تصورات من بود. پیتر و مری جین در عنصر خود بودند و دوستی و روابط عاشقانه‌شان واقعاً اهمیت داشت. داستان و اقدام‌ها به شکلی به وقوع پیوست که یک کمیک باید باشد. هم صمیمی و هم شگفت‌انگیز. عجیب، شگفت‌انگیز و ترسناک. انگار دوباره در حال بزرگ شدن بودم. اوج داستان کمی بیش از حد پر زرق و برق، بلند و اغراق‌آمیز به نظر می‌رسید، اما به استانداردهای امروز، وقتی با اوج‌های تصادفی در _مرد فولادین_، _مرد آهنی 3_ و _انتقام‌جویان_ مقایسه می‌شود، واقعاً فوق‌العاده است. ما اکنون به طور helplessly بمباران می‌شویم با فیلم‌های کمیک که از هر طرف به ما حمله می‌کنند، همه سعی می‌کنند یکدیگر را پشت سر بگذارند و از یکدیگر سبقت بگیرند. هر ابرقهرمان حاشیه‌ای از دکتر استرنج تا شزام گردآوری شده و به پرده بزرگ پرتاب می‌شود تا به اشتهای بی‌پایان ما از دوران کودکی پاسخ دهد. مارول دیزنی به ما یکی یکی سواری‌های ترن هوایی را پرتاب می‌کند. سونی با ابعاد شگفت‌انگیز اسپایدرمن، کاملاً از مسیر خارج شده است. تولیدات ایکس من و چهار شگفت‌انگیز فاکس مدت‌هاست که به دیوار خورده‌اند. و دی‌سی تحت سلطه وارنر برادرز، به بدترین دشمن خود تبدیل شده است. یک جهش وحشتناک که حتی جوکر هم آن را خنده‌دار نمی‌داند. به نظر می‌رسد _اسپایدرمن 2_ سام ریمی به استاندارد طلایی تبدیل شده است که همه فیلم‌های کمیک، به ویژه از نوع ابرقهرمانی، بر اساس آن سنجیده می‌شوند. پسرعمویم خوش‌شانس است. من فکر نمی‌کنم هیچ‌کس بتواند این فیلم را بهتر از آنچه راجر ایبرت در سال 2004 درباره‌اش گفت، نقد کند: "این یک فیلم واقعی است، با خون و روح، با ویژگی‌هایی حتی برای کسانی که نمی‌دانند استن لی کیست. این یک فیلم ابرقهرمانی برای افرادی است که به فیلم‌های ابرقهرمانی نمی‌روند و برای کسانی که می‌روند، این یکی است که آن‌ها به دنبالش بودند." من همچنین فکر نمی‌کنم هیچ فیلمی به این وضوح یک قهرمان را به گونه‌ای که عمه می در صحنه‌ای دل‌نشین و عمیق بیان می‌کند، تعریف کرده باشد. فکر می‌کنم شخصیت دکتر اوکتو در منطق و انگیزه زیر توسعه یافته است (اگرچه آلفرد مولینا عالی است)، مری جین واتسون به مردان زندگی‌اش وابسته است، و داستان دوستی بین پیتر و هری کمی مصنوعی است، اما هیچ‌یک از این نقص‌ها بر آنچه که در غیر این صورت یک فیلم به‌خوبی ساخته شده و دنباله‌ای شایسته برای نسخه اصلی است، تأثیر نمی‌گذارد. سونی کار فوق‌العاده‌ای در تمرکز بر آنچه واقعاً در این فیلم مهم است - شخصیت - انجام داده است. در اینجا ما شاهد پیتر پارکر قابل ارتباطی هستیم که به نظر می‌رسد هیچ وقت نمی‌تواند شانس بیاورد و زمانی که این کار را می‌کند، دیدن او که از چالش‌هایی که با آن‌ها مواجه است، بلند می‌شود، واقعاً رضایت‌بخش است. دیدن آنچه که برای شخصیت هری انجام دادند، شگفت‌انگیز بود. او از بهترین دوست پیتر به دشمنی واقعی تبدیل شد. اما نمی‌توانم او را سرزنش کنم، چون چه انتظاری دارید اگر متوجه شوید بهترین دوستتان کسی است که پدرتان را کشته است؟ آیا فقط من هستم یا مری جین با هر فیلم بیشتر و بیشتر آزاردهنده می‌شود؟ برای من این یک فیلم 10 از 10 است چون من اینجا برای او نیستم، من برای پسرم، پیتر پارکر اینجا هستم! به نظر من، آنچه که عمو بن به پیتر در فیلم اول منتقل کرد - با قدرت بزرگ، مسئولیت بزرگ به همراه می‌آید - جوهره این فیلم بود. او قدرت زیادی داشت، مسئولیت زیادی داشت و باید راهی برای متعادل کردن همه این‌ها پیدا می‌کرد. شما یک طرفدار واقعی اسپایدرمن نیستید اگر این فیلم را ندیده‌اید. کاملاً شگفت‌زده شدم! کودک 11 ساله درون من به طور قطع با این فیلم در سطح دیگری ارتباط برقرار کرد و به من یادآوری کرد که چقدر ابرقهرمان‌ها را دوست داشتم. تشکر ویژه از توبی مگوایر برای زنده نگه داشتن پیتر پارکر. نمی‌توانم تصور کنم کسی دیگر به خوبی او عمل کند. شما به وضوح می‌توانید تلاش استودیو را در هر صحنه فیلم احساس کنید. توبی مگوایر کار فوق‌العاده‌ای در تبدیل پیتر پارکر به یک جوان انجام داد که برای او احساس همدردی می‌کنید، با او دلسوزی می‌کنید و به آرامی می‌بینید که چگونه او از این پسر جوان به یک مرد تبدیل می‌شود. این یکی از فیلم‌های اصلی است که راه را برای فیلم‌های ابرقهرمانی امروز هموار کرد. نمی‌توانم بیان کنم که چقدر بابت توبی مگوایر به عنوان پیشگام سپاسگزارم! واقعاً یک رویا برای طرفداران به حقیقت پیوسته است! استودیوهای امروزی باید از فیلم‌هایی مانند این یاد بگیرند اگر می‌خواهند یک فیلم ابرقهرمانی موفق تولید کنند. در این فیلم، ما بیشتر از جنبه انسانی اسپایدرمن را می‌بینیم و مشاهده می‌کنیم که چگونه این پسر به مردی تبدیل می‌شود که سعی می‌کند هر دو مسئولیت انسانی و ابرقهرمان بودن را همزمان بر عهده بگیرد. من واقعاً از آن لذت بردم و فکر می‌کنم یکی از جذاب‌ترین فیلم‌های ابرقهرمانی است. من واقعاً، واقعاً قدردان این هستم که آن‌ها توسعه شخصیت و داستان را بیشتر از صحنه‌های مبارزه نشان می‌دهند. دنباله‌ای شگفت‌انگیز به فیلم اول اسپایدرمن. تمام اکشن، کمدی و درام چنین تعادل ظریفی داشت. دیدن چنین ترکیب دقیقی از این احساسات در یک فیلم ابرقهرمانی واقعاً شگفت‌انگیز است. اگر از من بپرسید، این فیلمی به مراتب بهتر از فیلم‌های ابرقهرمانی - حتی فیلم‌های بتمن است. اسپایدرمن شخصیتی است که هرکسی می‌تواند با او ارتباط برقرار کند. او جنبه انسانی بزرگی دارد که سخت است با او همذات‌پنداری نکرد. می‌خواهید ببینید یک فیلم بی‌نقص چگونه به نظر می‌رسد؟ همین حالا این فیلم را ببینید!