انیمه 2015 The Boy and the Beast

«در جهانی گم شدم، در جهانی دیگر پیدا شدم.» آخرین فیلم انیمه‌ای که دیده بودم «جزیره جووانی» بود که چندان طرفدارش نشدم. آن فیلم را فیلمی قابل قبول با داستانی پرفشار درباره جنگ جهانی دوم از دید کودکان ژاپنی می‌دانستم. از آن زمان تقریباً نیم سال گذشت تا این فیلم از کارگردان «Wolf Children» را دیدم. آن اثر بهترین کارِ دوران او بود و به‌نظر می‌رسد...

«در جهانی گم شدم، در جهانی دیگر پیدا شدم.» آخرین فیلم انیمه‌ای که دیده بودم «جزیره جووانی» بود که چندان طرفدارش نشدم. آن فیلم را فیلمی قابل قبول با داستانی پرفشار درباره جنگ جهانی دوم از دید کودکان ژاپنی می‌دانستم. از آن زمان تقریباً نیم سال گذشت تا این فیلم از کارگردان «Wolf Children» را دیدم. آن اثر بهترین کارِ دوران او بود و به‌نظر می‌رسد کارگردان خواسته بود در همان مسیر قدم بردارد؛ بنابراین این فیلم را ساخت که از نظر تم تا حدی شبیه بود، هرچند طراحی‌ها به آن جذابیتِ قبلی را نداشتند. مثل یکی از بحث‌هایی که درباره این اثر مطرح است، تقریباً با فیلم قبلی کارگردان ارتباط دارد. شاید مثل تارتاکینو که خواسته بود «The Hateful Eight» را به «Django Unchained» وصل کند ولی بعداً ایدهٔ ادغام شخصیت‌ها رها شد؛ در اینجا هم دلیل ممکن است تفاوت سبک طراحی‌ها باشد. این فیلم بیشتر برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است چون در نیمهٔ دوم روایت محتوای نسبتاً بالغ‌تری پیدا می‌کند. فیلم با معرفی کوتاهی دربارهٔ هیولاها و دنیای آن‌ها آغاز می‌شود، سپس به دنیای انسان‌ها بازمی‌گردد و روی پسربچهٔ فراری هشت‌ساله‌ای به نام رِن متمرکز می‌شود. او در تعقیب چند موجود عجیب ناخواسته از طریق یک دروازهٔ مخفی وارد دنیای هیولاها می‌شود. خیلی زود با حیوانی به‌نام کوماتتسو مواجه می‌شود که یکی از دو نامزدِ عنوان «استاد بزرگ» است و کوماتتسو تصمیم می‌گیرد او را شاگرد خود کند. پس دعواها و کشمکش‌ها بین آن‌ها آغاز می‌شود؛ اختلاف در همه‌چیز وجود دارد، اما با گذر زمان رابطهٔ محکمی شکل می‌گیرد. سپس وقتِ رقابتِ کوماتتسو می‌رسد و پسرک راه خودش را پیدا می‌کند. اما جایی که دارند از هم فاصله می‌گیرند، نیرویی شرور آن‌ها را گرد هم می‌آورد تا علیهش بجنگند. «افرادی که از صمیم قلب سخت کار می‌کنند، زود تسلط پیدا خواهند کرد.» تا نیمهٔ اول حس می‌کردم دارم یک کمدی تماشا می‌کنم. معرفی شخصیت‌ها کاملاً عادی بود، چیزِ دگرگونی نداشت، اما بعداً ارتباط قوی بین آن‌ها شکل می‌گیرد و هرکدام ویژگی‌های منحصر‌به‌فردی دارند که در ذهن می‌مانند. این بخش برای کودکان مناسب‌تر است، اما آنچه بعد می‌آید تقریباً برعکس است. بخش‌های شیرینِ فیلم تمام می‌شود، چند شخصیت جدید معرفی می‌شوند و روایت جهشی بزرگ حدود هشت سال به جلو دارد. بخش میانی مثل یک شروعِ دوباره است، انگار داستان جدیدی آغاز می‌شود. وقتی شخصیت کودک به نوجوان تبدیل می‌شود، فیلم تلاش می‌کند با موضوعات بزرگسالانه‌تر همراه شود. نیمه‌ای از نوعی رومانس نیمه‌کاره وجود دارد که بیشتر به دوستی نزدیک شبیه است. اینجاست که فیلم کمی ناامیدکننده می‌شود؛ گویی وقت‌کشی شده است. با توجه به تمِ قرارگرفتن داستان بین دو دنیا، این بخش برای پیش‌بردن به بخش سوم اهمیت دارد. به‌نظر من کوتاه‌تر شدن حدود پنج دقیقه به ریتم فیلم کمک می‌کرد. بخش پایانی حتی بیشتر از قسمت‌های اول متفاوت است و جلوه‌های ویژهٔ زیبایی به صحنه‌های اکشن می‌افزاید. متأسفانه بدل‌کاری‌ها آن‌قدر پویایی نداشت که انتظار داشتم؛ مخصوصاً اگر از طرفدارانِ صحنه‌های مبارزه هستید، این بخش‌ها کوتاه به‌نظر می‌رسند. ترکیب پسرک و هیولا گاهی یادآور «Ernest & Celestine» است؛ هر وقت این دو کنار هم دیده می‌شوند، خیلی خوشایند و سرگرم‌کننده‌اند. به‌طور کلی فیلم نشان می‌دهد که انسان‌ها چقدر به قدرت وسواس دارند، تا کجا می‌توانند برای به‌دست‌آوردنش پیش بروند و یکی از راه‌ها این است که اجازه دهند تاریکی آن‌ها را در بر گیرد. من این فیلم را دوبار دیدم؛ دید دوم حتی بهتر بود و بسیار خوشم آمد. با این حال، این بهترین اثر کارگردان نیست، ولی فیلمی نیست که نادیده‌گرفتنی باشد. بعد از اعلام بازنشستگی میازاکی، بسیاری از طرفداران انیمه، از جمله من، ناراحت شدند. کسی را که جای او را بگیرد نیافتم، اما چند نام خیلی نزدیک‌تر آمده‌اند که یکی از آن‌ها همین کارگردان است. او قبلاً چند اثر موفق داشته و اگر ثبات در کارهایش را ادامه دهد، قطعاً نامش کنارِ آن اسطوره خواهد آمد. لازم به گفتن نیست که این روزها فیلم‌های انیمه‌ای کمیاب شده‌اند، پس وقتی یکی راه خود را باز می‌کند و بین تماشاگران بازخورد خوبی می‌گیرد، ارزش دیدن دارد. امتیاز: 8½/10