فیلم Pokémon Detective Pikachu 2019

نقد ۱ مستقیماً بگویم: از «پوکمون: کارآگاه پیکاچو» آن‌قدر که انتظار داشتم لذت نبردم. در بعضی جهات ناامیدکننده بود. ممکن است فکر کنید من از طرفداران قدیمی پوکمون نیستم و به همین دلیل فیلم را نفهمیدم؛ این‌طور نیست. معمولاً طرفداران به سه گروه تقسیم می‌شوند: هواداران پر و پا قرص که از ابتدا همراه بوده‌اند، طرفدارانی مثل من که زمانی علاقه‌مند بودند اما بعداً فاصله گرفتند،...

نقد ۱ مستقیماً بگویم: از «پوکمون: کارآگاه پیکاچو» آن‌قدر که انتظار داشتم لذت نبردم. در بعضی جهات ناامیدکننده بود. ممکن است فکر کنید من از طرفداران قدیمی پوکمون نیستم و به همین دلیل فیلم را نفهمیدم؛ این‌طور نیست. معمولاً طرفداران به سه گروه تقسیم می‌شوند: هواداران پر و پا قرص که از ابتدا همراه بوده‌اند، طرفدارانی مثل من که زمانی علاقه‌مند بودند اما بعداً فاصله گرفتند، و کسانی که هیچ‌گاه جذب این دنیا نشدند. من از گروه دومم. طرفدار پوکمون هستم اما از پایان دهه گذشته دیگر بازی‌ها یا سریال‌هایش را دنبال نکرده‌ام. با این حال تا حد ممکن منصفم و تلاش می‌کنم ارزش کار سازندگان را بسنجم. برای طرفداران پر و پا قرص، این فیلم شاید همه چیزهایی باشد که خواسته‌اند. بعضی صحنه‌ها پر از ارجاعات و ایستر اگ‌هایی است که عاشقان پرشور قطعاً از آن‌ها لذت خواهند برد؛ همین لحظات به‌تنهایی می‌تواند تجربه تماشای فیلم را برایشان بسیار لذت‌بخش کند. پوکمون‌ها به‌طرز خیره‌کننده‌ای طراحی شده‌اند و بارها از دیدن‌شان شگفت‌زده شدم. مخالفان بازسازی‌های لایو-اکشن همیشه خواهند گفت نسخه‌های کارتونی باید کارتونی بمانند، اما من واقعاً نمی‌فهمم چگونه کسی پیکاچوی بسیار واقع‌گرایانه را زشت یا منزجرکننده بداند؛ او بسیار دوست‌داشتنی و چشم‌نواز است. این بحث‌ها در دهه‌های آینده هم ادامه خواهد داشت، اما فکر می‌کنم در نهایت مردم به این سبک طراحی عادت کنند یا حتی آن را دوست داشته باشند. مشکل اصلی «کارآگاه پیکاچو» اما قطعاً فیلمنامه و بیشتر شخصیت‌ها هستند. می‌فهمم تیم تولید مجبور بود تمرکزش را روی جلوه‌های بصری و خود پوکمون‌ها بگذارد، چون بسیاری از بینندگان برای دیدن دنیایی واقعی و پر از پوکمون‌ها به سینما می‌آیند، اما دو ستون اساسی هر فیلم—داستان و شخصیت‌ها—نمی‌توانند برای مدت طولانی نادیده گرفته شوند. جاستیس اسمیت تنها بازیگری است که نقش انسانی‌اش داستان پشت‌صحنه قانع‌کننده و شخصیتی دوست‌داشتنی دارد. کاترین نیوتون (لوسی استیونز) هم بازی قابل قبولی ارائه می‌دهد و شخصیتش برای خیلی‌ها قابل‌ارتباط است، اما از وقتی که لوسی نقشی پررنگ‌تر پیدا می‌کند، پیشرفت شخصیتش متوقف به‌نظر می‌رسد. اسمیت در نقش تیم عالی است و دامنه احساسات خوبی نشان می‌دهد که هم می‌خنداند و هم اندکی احساساتی‌تان می‌کند. متأسفانه این دو شخصیت تنها انسان‌هایی هستند که از کلیشه فراتر رفته‌اند؛ بقیه یا شرورانی کلیشه‌ای‌اند که می‌خواهند جهان را تسخیر کنند یا پلیس‌ها و دانشمندانی روی کاغذ که صرفاً برای دادن اطلاعات به کار رفته‌اند. راستش شاید این یکی از فیلم‌های ۲۰۱۹ باشد که بیشترین میزان اکسپوزیشن (اطلاعات ساده و سرراست) در آن ریخته شده است. حجم این توضیحات سطحی و تکراری به‌قدری زیاد است که تعادل ریتم و حتی لحن فیلم را بر هم می‌زند و در برخی مقاطع آن را کُند می‌کند. من معمولاً آدمی نیستم که «بیشتر اکشن» بخواهم، اما این فیلم واقعاً به لحظات هیجان‌انگیز بیشتری نیاز داشت—ترجیحاً با حضور پوکمون‌ها. از معدود سکانس‌های اکشن، اکثرشان فقط قهرمانان ما هستند که از چیزی فرار می‌کنند یا از صخره می‌پرند؛ به‌ندرت پوکمون‌ها کار چشمگیری تا آخر فیلم انجام می‌دهند. راب لترمن نشان می‌دهد که ویژگی‌های خوب زیادی به‌عنوان کارگردان دارد، اما باید روی نقاط ضعفش کار کند و نوشتن فیلمنامه را به افراد باتجربه‌تر بسپارد. برای فیلمی که محورش معماست، بخش «معما» از همان ابتدا تا حد زیادی مشخص است؛ با این حال یک استثنا در پایان وجود دارد که من را غافلگیر کرد و فیلم را با نُت مثبتی خاتمه داد. پیکاچو با صدای رایان رینولدز فوق‌العاده اجرا شده و اگر نگران هماهنگی صدای او با پیکاچوی زرد بودید، نگران نباشید؛ پیکاچو بسیار بامزه و کاریزماتیک است و با کمک سایداک (Psyduck) بار نمایش را به دوش می‌کشد. کابون و دیتو نیز لحظات خوبی دارند و میوتو آن‌طور که انتظار می‌رود باشکوه ظاهر می‌شود. حتی من که طرفدار پروپاقرص نیستم، حس «درگیرشدن» در دنیای چشمگیر پوکمون‌ها را که برادران وارنر ساخته است تجربه کردم و این بهترین تعریف ممکن است: احساس می‌کردم در یک جهان واقعی پوکمون‌ها حضور دارم. در کل «پوکمون: کارآگاه پیکاچو» فیلم قابل‌قبولی است. برای طرفداران پر و پا قرص شاید همه خواسته‌ها را برآورده کند، اما برای طرفداران دهه ۲۰۰۰ که بعد از آغاز دهه جدید انصراف دادند، انبوه ایستر اگ‌ها و ارجاعات ممکن است نتواند مشکلات غیرقابل‌انکار داستانی را جبران کند. جاستیس اسمیت اجراهای درخشانی دارد و رایان رینولدز به‌طرز دقیقی صدای پیکاچو را ساخته است؛ بسیار بامزه و غیرقابل‌مقاومت است. جلوه‌های بصری چشمگیرند و پوکمون‌ها را به‌طرز شگفت‌انگیزی واقعی نشان می‌دهند و جهان‌شان را کاملاً فروبرنده می‌کنند. با این حال، شخصیت‌های سطحی، بار اطلاعاتی سنگینِ اکسپوزیشن و معمایی که چندان مرموز نیست، ریتم را پایین می‌آورند و این اقتباس لایو-اکشن را به فیلمی نه‌چندان فراتر از «خوب» تبدیل می‌کنند. پ.ن.: درباره نفرین اقتباس فیلم‌های ویدئویی، به نظرم «تومب رایدر» تا حدی آن را شکست، اما «وارکرفت» و «پوکمون: کارآگاه پیکاچو» فقط توانستند به‌اندازه‌ای امتیاز مثبت کسب کنند؛ راه درستی را در پیش دارید، اما هالیوود باید بهتر عمل کند. امتیاز: B- نقد ۲ داستان اصلی واقعاً... خیلی ابلهانه است. و دیالوگ بین هر دو شخصیت انسانی—به‌جز مواردی که پیکاچو در آن دخیل است—واقعاً مرا ناراحت کرد. اما دنیایی که فیلم بر آن استوار است را دوست داشتم. تماشای «کارآگاه پیکاچو» مثل نوشیدن شکلات داغ کنار آتش در زمستان بود. حتی هم‌اتاقی‌ام که با اکراه کشان‌کشان به سینما آمده بود، در نهایت زمان خوش و دلگرمی را تجربه کرد. امتیاز نهایی: ★★★ — دوستش داشتم. شخصاً پیشنهاد می‌کنم ببینید. نقد ۳ فیلم داستان خیلی خوبی نداشت؛ خیلی شبیه فیلم اصلی پوکمون است که اش—در دستان میوتو—می‌میرد، فقط کمی تغییر داده شده بود. انیمیشن و جلوه‌های بصری واقعاً خوب اجرا شده بود. بعضی قسمت‌ها خنده‌دار بودند، اگرچه بسیاری از صحنه‌ها خشک به‌نظر می‌رسیدند. نقد ۴ من بازی «کارآگاه پیکاچو» را بازی نکردم، پس نمی‌توانم درباره وفاداری فیلم به منبع اصلی اظهار نظر کنم. به‌عنوان یک فیلم مستقل و با دانشی گذرا از پوکمون‌ها، از آن بیشتر از آن‌چه انتظار داشتم لذت بردم. ساختار روایی نسبتاً خوب است (هرچند فاش‌شدن هویت خلافکار ناگهان اتفاق می‌افتد و شاید نیاز به مقدمه‌چینی بیشتری داشت) و شخصیت‌ها گرچه کلیشه‌ای‌اند، اما دوست‌داشتنی‌اند. اما ای وای، لحن فیلم ناگهانی و ناپیوسته است! بیشتر فیلم خیلی زود جدی و تاریک می‌شود و در برخی بخش‌ها رایان رینولدز بیشتر نقش کمدی را ایفا می‌کند. از این فیلم باید انتظار تکان‌های احساسی را داشته باشید. با این‌حال، فیلمی منصفانه است که حداقل طرفداران پوکمون احتمالاً از آن لذت می‌برند. نقد ۵ هیچ امیدی به این فیلم نداشتم... اما فیلم مرا به‌عنوان یک طرفدار درآورد. اقتباس لایو-اکشن با CGI پوکمون‌ها می‌تواند موفق باشد و کارایی داشته باشد. بازیگران انتخابی عالی‌اند. شخصیت «مستر مایم» (Mr. Mime) کمی مرا می‌ترساند، و رایان رینولدز به‌عنوان پیکاچو بهترین انتخاب بازیگری ممکن بود. نقد ۶ فیلمی مناسب برای کودکان، اما عدم علاقه‌مندی من به پوکمون احتمالاً مانع از این شد که فیلم را بیشتر از این‌ها قدردانی کنم. مدت‌ها درباره این فیلم تعریف شنیده بودم اما تا وقتی دختر سه‌ساله‌ام با دیدن تبلیغ پیکاچو آن را صدا نکرد، ننشستم ببینمش. او واقعاً از موجودات کوچک و صداها خوشش آمد. من هم فیلم را پسندیدم، اما پس از دیدن فیلم‌های «سونیک» انتظارم بالا رفته بود و «کارآگاه پیکاچو» نتوانست به آن سطح برسد. جاستیس اسمیت در تعامل با شخصیت‌های CGI خوب ظاهر شد و صدای‌رینولدز به‌همان اندازه که انتظار داشتم فوق‌العاده بود. «کارآگاه پیکاچو» بد نبود، اما حس می‌کردم برای لذت‌بردن بیشتر باید طرفدار پوکمون باشم. اوج و فاش‌شدن نقشه شرورانه برای ادغام مردم با پوکمون‌ها برایم کمی ضعیف بود، بنابراین این فیلم نسبت به «سونیک»، «گربه چکمه‌پوش» یا «مینیون‌ها» ضعیف‌تر آمد. از آن بد نگفتم و مطمئنم بیش از آن‌چه برنامه داشتم چند بار دیگر هم آن را خواهم دید، اما فیلم‌های کودکانه دیگری هستند که از آن‌ها بیشتر لذت بردم.