فیلم Salyut-7 2017

سالیوت-۷ سرشار از تصاویر باشکوهی است که می‌توان بدون زیرنویس یا دانستن زبان روسی هم از آن لذت برد — و در واقع ایده‌ی چندان بدی هم نیست؛ چون قصه تا آن حد اغراق‌آمیز است که خود بارون مونش‌هاوزن هم آن را نمی‌پذیرد. خلاصه اینکه پس از قطع تماس با ایستگاه فضایی سالیوت-۷، کیهان‌نوردان ولادیمیر فیودوروف (ولادیمیر ودویچنکوف) و ویکتور الیوخین (پاول درِویانکو) برای تصاحب و...

سالیوت-۷ سرشار از تصاویر باشکوهی است که می‌توان بدون زیرنویس یا دانستن زبان روسی هم از آن لذت برد — و در واقع ایده‌ی چندان بدی هم نیست؛ چون قصه تا آن حد اغراق‌آمیز است که خود بارون مونش‌هاوزن هم آن را نمی‌پذیرد. خلاصه اینکه پس از قطع تماس با ایستگاه فضایی سالیوت-۷، کیهان‌نوردان ولادیمیر فیودوروف (ولادیمیر ودویچنکوف) و ویکتور الیوخین (پاول درِویانکو) برای تصاحب و تعمیر ایستگاه اعزام می‌شوند. تلاش‌های داکینگ که ماریا سرگینکوا آنها را تقریباً مثل یک رقص جفت‌گیری تدوین کرده است، بهترین سکانس‌های فیلم را شکل می‌دهد. هم‌زمان فیلم‌برداری سرگئی آستاخوف و ایوان بورلاکوف چشمگیرترین و — جرئت می‌کنم بگویم — قانع‌کننده‌ترین نماهای فضای بیرونی را ارائه می‌دهد که از زمان Ad Astra دیده‌ام (که اتفاقاً دو سال بعد اکران شد). نبوغ بصری فیلم محدود به پهنای فضا نیست؛ در فضاهای تنگ داخل ایستگاه هم فیلم به همان اندازه درخشان است. وقتی فیلم در مدار است، از نظر بصری واقعاً خوش‌ساخت است. مشکل اما این است که سازندگان بیش از حد وقت روی زمین صرف خلق تعارضات غیرضروری و نامحتمل کرده‌اند. این مأموریت به دو دلیل به مسابقه‌ای با زمان تبدیل می‌شود. دلیل اول ایده‌ای است که ناسا با شاتل چلنجر (قبل از فاجعه) مأموریتی برای بازیابی سالیوت-۷ و دزدیدن اسرار شوروی ترتیب می‌دهد تا ایستگاه را داخل محفظهٔ شاتل به زمین ببرد. این فرضیه برای یک فیلم جیمز باند قابل قبول است، اما اینجا تنها از جدیت ماجرا می‌کاهد. دلیل دوم محدودیت اکسیژن، دمای پایین و شرایطی است که ولادیمیر و ویکتور با آن مواجه‌اند و آنها را مجبور می‌کند در چند روز ایستگاه را تعمیر کنند؛ وگرنه از کمبود اکسیژن و/یا سرما خواهند مرد. در واقعیت، آن مأموریت ۱۱۲ روز (بیش از سه ماه) طول کشید و فضانوردان لباس گرم پوشیده بودند (در فیلم حتی دستکش هم ندارند). بسیاری از رویدادها به‌طرز افراطی اغراق شده یا بی‌پروا ساخته شده‌اند و برخی دیگر صرفاً کلیشه‌اند — مثل آن مرد در مرکز کنترل که وقتی بقیه جشن می‌گیرند ناگهان وارد حالتی تأمل‌آمیز می‌شود. واقعاً حیف است، چون سالیوت-۷ از منظر بصری نمونه‌ای کامل از همان حکایت خیالی است که می‌گوید ناسا پول زیادی خرج کرده تا خودکاری بسازد که در بی‌وزنی بنویسد، در حالی که شوروی‌ها ساده از مداد استفاده کردند. (می‌توانید به‌دلخواه «ناسا» را با «هالیوود» و «خودکاری که در بی‌وزنی می‌نویسد» را با «افکت‌های بصری» جایگزین کنید.)