فیلم The Penguin Lessons 2024

یک ضرب‌المثل قدیمی در دنیای نمایش می‌گوید با کودکان و حیوانات کار نکنید چون همیشه از شما جلو می‌زنند. این گزاره اغلب درست است، اما در تازه‌ترین فیلم پیتر کاتّانو مثال نقض آن را می‌بینیم. این کمدی-درام دلنشین بر اساس داستانی واقعی روایتگر تام میشل (با بازی استیو کوگان)، معلم زبان انگلیسی‌ای است که بی‌میل شغلِ آموزش در کالج معتبر سنت جورج در حومه بوئنوس‌آیرس...

یک ضرب‌المثل قدیمی در دنیای نمایش می‌گوید با کودکان و حیوانات کار نکنید چون همیشه از شما جلو می‌زنند. این گزاره اغلب درست است، اما در تازه‌ترین فیلم پیتر کاتّانو مثال نقض آن را می‌بینیم. این کمدی-درام دلنشین بر اساس داستانی واقعی روایتگر تام میشل (با بازی استیو کوگان)، معلم زبان انگلیسی‌ای است که بی‌میل شغلِ آموزش در کالج معتبر سنت جورج در حومه بوئنوس‌آیرس را می‌پذیرد، درست پیش از انقلاب آرژانتین در ۱۹۷۶. تام آدمی بدگمان و عبوس است که زیاد جابجا شده و از این توقف جدید چندان هیجان‌زده نیست؛ چیزی که در رفتار او در کلاس و طرز نگرشش پیداست. وقتی کودتای نظامی رخ می‌دهد و مدرسه تعطیل می‌شود، او تصمیم می‌گیرد تا آرام شدن اوضاع از شهر برود و به‌طور ناگهانی به شهری ساحلی در اروگوئه سفر می‌کند. در آن‌جا در یک باشگاه شبانه با زنی جذاب و شیطنت‌آمیز به نام کارینا (میکا بریک) آشنا می‌شود و در پیِ پیاده‌روی شبانه کنار ساحل، پنگوئنی را می‌یابند که از نشت نفتی به‌شدت آلوده و در حال مرگ است. برای جلب توجه زن، تام و کارینا پنگوئن را به هتل می‌برند و تمیزش می‌کنند؛ اما تام بی‌خبر است که این پنگوئن—که بعدها خوان سالوادور نامیده می‌شود—نجات‌دهنده‌اش را به دوست همیشگی خود تبدیل می‌کند، حتی با وجود تلاش‌های مکرر تام برای بازگرداندنش به حیات وحش. تام از این وضعیت زیاد خوشحال نیست، اما وقتی با پنگوئن به آرژانتین بازمی‌گردد، مرد و پرنده در شرایطی نامحتمل ولی مؤثر، دوستی‌ای ناهمگون اما واقعی برقرار می‌کنند؛ شرایطی که هم در فضای مدرسه و هم در کل کشور تهدیدکننده‌اند و در عین حال به‌طرزی غیرمنتظره برای هر دو مفید واقع می‌شوند. در نگاه نخست ممکن است داستان تصویری شُل و شیرین و حامل احساساتی مصنوعی شبیه تولیدات دیزنی به نظر برسد، اما فیلم دقیقاً برعکس است. روایت فیلم داستانی صادقانه و گرم از رشد شخصی و پدیدآمدن شجاعتی فردی را بازگو می‌کند که تحت تأثیر یک مربیِ پرِ غیرمحتمل در فضایی اجتماعی و سیاسیِ متشنج شکل می‌گیرد؛ فضایی که تام و تقریباً همه مردم آرژانتین را در حالت آماده‌باش نگه داشته است. خوان سالوادور درست به‌اندازه همبازیان انسانی‌اش بخشی از گروه بازیگری است و حضورش تأثیرگذار است. فیلم در پردهٔ اول کمی در پیدا کردن لحن خود دچار تزلزل می‌شود، اما وقتی راهش را پیدا می‌کند اثری دلپذیر و تأثیرگذار است که بدون اغراق احساسات، مخاطب را می‌رباید. این فیلمی است که باید دیده شود؛ پیش‌نمایشش آن اندازه حق مطلب را ادا نمی‌کند. در زمانی که به انگیزه و امید نیاز داریم، این‌گونه داستان‌های دلگرم‌کننده بسیار لازم‌اند. ترکیب استیو کوگان و یک پنگوئن فرمول موفقی است؛ هر فیلمی که یک موجود بامزه با بال‌های کوچک داشته باشد تقریباً غیرقابل‌محبت‌نکردن است. هر صحنه‌ای که پنگوئن حضور دارد لطیف و دلنشین است و بخش‌های مربوط به کوگان هم خنده‌دارند. طرح داستانی که بر پایهٔ یک رویداد بسیار باور نکردنیِ واقعی است، جذابیت بیشتری به فیلم می‌بخشد و پس‌زمینهٔ آرژانتین دههٔ ۱۹۷۰ جلوه‌ای تازه به ماجرا می‌دهد؛ بنابراین فیلم صرفاً به‌پشتوانهٔ پنگوئن‌اش تکیه نمی‌کند. فیلم هم طنز دارد و هم بخش‌های جدی و تأمل‌برانگیز. انتخاب استیو کوگان برای نقش اصلی هوشمندانه است؛ او در کنار خوان سالوادور همراهی جذابی ارائه می‌دهد و ترکیبی از احساسات ملایم و تهدیدات ظریف را به نمایش می‌گذارد، با چند خط کنایه‌آمیز. ویویان الجابر و آلفونسینا کاروسیو بازی‌های قابل‌تحسینی دارند و جاناتان پرایس در نقش سرپرست مدرسه بازی‌بازیِ درستی دارد؛ آن سکانس ابتدایی با او بسیار خوب است. بیورن گوستافسون هرچند نقش کوچکتری دارد، اما محکم ظاهر می‌شود. بازیگران نوجوان هم در حد انتظار عمل می‌کنند. داستانِ برگرفته از واقعیت، محورهایی اجتماعی و سیاسیِ ملموس—از اختلاف‌های ایدئولوژیک پدران دانش‌آموزان تا موج آزادی‌خواهی مردمی—را وارد روایت می‌کند و مشکلاتی برای زنِ خانه‌دار دل‌پاکِ داستان (ویویان الجابر) که نوهٔ آزاداندیشش توسط پلیس مخفی دستگیر شده ایجاد می‌کند. اگرچه بازیِ کوگان در برخی مقاطع کم‌رمق به‌نظر می‌رسد، اما او و پنگوئنِ فیلم هماهنگی خوبی دارند و پنگوئن ماژلان نقش ستارهٔ فیلم را ایفا می‌کند؛ موجودی شیطان‌دماغ اما نیرومند که مردان، زورگویان، بزرگ‌ترها و معلمان را به‌طرزی دوست‌داشتنی به هم نزدیک می‌کند.