فیلم Warfare 2025

گروهی از سربازان آمریکایی، به‌طور ظاهراً تصادفی خانه‌ای در رمادی را انتخاب می‌کنند، ساکنان خوابیده را به طبقه همکف منتقل می‌کنند و از بالا ایستگاه تک‌تیرانداز می‌سازند تا اطراف را زیر نظر داشته باشند. در ابتدا همه‌چیز بی‌ضرر به‌نظر می‌رسد و عراقی‌های محلی مشغول کارهای روزمره‌اند، اما به‌تدریج دیده‌بان‌ها نسبت به تکرارِ رفتارها و حضور افراد مشکوک حساس می‌شوند و سپس ناگهان همه‌چیز به آشوب...

گروهی از سربازان آمریکایی، به‌طور ظاهراً تصادفی خانه‌ای در رمادی را انتخاب می‌کنند، ساکنان خوابیده را به طبقه همکف منتقل می‌کنند و از بالا ایستگاه تک‌تیرانداز می‌سازند تا اطراف را زیر نظر داشته باشند. در ابتدا همه‌چیز بی‌ضرر به‌نظر می‌رسد و عراقی‌های محلی مشغول کارهای روزمره‌اند، اما به‌تدریج دیده‌بان‌ها نسبت به تکرارِ رفتارها و حضور افراد مشکوک حساس می‌شوند و سپس ناگهان همه‌چیز به آشوب می‌کشد؛ آنها با تهدیدی وجودی مواجه می‌شوند که روحیه، تجهیزات و حتی هنرنمایی‌های محیرالعقول را برای بقا آزمون می‌کند. موقعیتِ تحت محاصره، هر یک از جوانان را مجبور می‌کند در جریان آتشِ مداوم با ترس‌ها، قوت‌ها و ضعف‌های خود روبه‌رو شوند. ویل پولتر در نقش «اریک» فرماندهی گروه را برعهده دارد، اما بهترین اجرا برای من از بازیگر ارتباطات، «ری» (D’Pharaoh Woon-A-Tai) بود و اندک نقشِ نوپای «تامی» (کیت کونور) نیز تأثیرگذار است؛ او مثل تماشاگران هیچ تصوری از مأموریت یا هدف حضورشان در آن خانه نداشت. بازی گروهیِ یکدست و غایب بودن قهرمانِ منفرد، به‌نوعی به نفع فیلم است چون داستان دربارهٔ جمع است، نه یک فرد. فیلم عمدتاً در زمان واقعی روایت می‌شود و طراحی صدا به‌شکلی استثنایی کار شده است؛ صدا به‌گونه‌ای است که هم می‌شنوید و هم حس می‌کنید، و تصویربرداری همراه با صدا حسِ خفقان مرگبارِ محیطی را به‌خوبی منتقل می‌کند. داستان را که کهنه‌سربازان نوشته و به تولید مشاوره داده‌اند، در این واقعی‌نماییِ فنی و دقیق به‌وضوح می‌توان دید. فیلم از منظر بازسازی میدانی و باورپذیری در به‌تصویرکشیدن فضای جنگ شهری موفق است. با این حال استقبال از اثر دوگانه است. برای برخی، لحنِ گرفته، سرد و بی‌پیرایهٔ فیلم — بدون تئاترهای کلیشه‌ای، بدون توضیحاتِ شخصی دربارهٔ هر شخصیت و بدون سکانس‌های بزرگِ اکشن — جذاب و ملموس است: خشونتِ خام و بی‌رحمِ جنگ را بدون زیبا‌نمایی نشان می‌دهد. برای دیگران اما همین رویکرد باعث شده فیلم خشک، کند و در برخی لحظات کُند و کسل‌کننده به‌نظر برسد؛ نبود روایتِ قوی، توسعهٔ شخصیت و اطلاعات پیش‌زمینه‌ای دربارهٔ چرایی رخدادها، برخی تماشاگران را از درگیر شدن بازمی‌دارد و تجربه را شبیه نسخه‌ای بزرگ‌شده از بازی ویدیویی یا گزارشی بالینی می‌کند. برخی نقدها به توالی طولانیِ صحنهٔ آغازین و تکرار شلیک‌ها و انفجارها اشاره کرده‌اند که فیلم را بیش از آنکه سرگرم‌کننده باشد به آزمونی صبر تبدیل می‌کند. در جمع‌بندی، «Warfare» تصویری واقع‌گرایانه، سخت و گاهی ناخوشایند از چهرهٔ واقعی جنگ ارائه می‌دهد: اثری فنی و بی‌ادعا که شما را به پرسش وامی‌دارد، اما همین صداقتِ خشن آن را برای برخی مخاطبان جذاب و برای برخی دیگر خسته‌کننده و سنگین می‌سازد.